A jednak… nie tym razem.

Legenda o Robin Hoodzie trafiła na srebrny ekran już w pierwszych dekadach raczkującego przemysłu filmowego jako jeden ze sztandarowych elementów kanonu popkultury. Na przestrzeni lat opowieść o „dobrym złodzieju” doczekała się niezliczonych interpretacji, choć twórcy rzadko decydowali się porzucić sprawdzoną formułę lekkiego kina przygodowego. Do nielicznych prób uczynienia łucznika z Sherwood poważniejszą postacią można zaliczyć kreację Russella Crowe’a z „Robin Hooda” w reżyserii Ridleya Scotta, czy też propozycję Seana Connery’ego, który w „Powrocie Robin Hooda” występuje jako podstarzały krzyżowiec w poszukiwaniu utraconej miłości. Oba tytuły bladną jednak w porównaniu z najnowszym obrazem Michaela Sarnoskiego („Świnia”, „Ciche miejsce: Dzień pierwszy”), który postawił sobie za cel przedstawienie legendarnego banity w zupełnie nowej odsłonie. Inspirując się mało znaną legendą o śmierci legendarnego rozbójnika, stworzył opowieść mroczniejszą i bardziej bezkompromisową niż którakolwiek z wcześniejszych ekranizacji.

Pierwsze kadry zachwycają wizualnym kunsztem, lecz jednocześnie dają do zrozumienia, iż próżno szukać tu folkowej lekkości i romantycznych złodziejaszków z piórami w kapeluszach. Zamiast tego otrzymujemy przejmujący chłód i niepokojące widmo śmierci, wszechobecne nad pochmurnym horyzontem. Nasz bohater nie obawia się tego krajobrazu, a wręcz przeciwnie – jest jego naturalną częścią. Hugh Jackman kreuje sylwetkę słynnego banity jako mężczyzny bez grosza skrupułów, który przez lata zabijał i rabował, budując wokół siebie mit niewiele mający wspólnego z rzeczywistością. U kresu żywota nie oczekuje już od losu niczego poza długo wyczekiwanym końcem. Jednak, gdy Mały John, ostatni z jego kompanów który pozostał przy życiu, błaga go o pomoc w uratowaniu porwanej żony i dziecka, Robin zostaje wciągnięty w ostatnią, krwawą rozgrywkę.

Pierwszy akt filmu zdaje się służyć głównie pokazaniu, jak brutalny i moralnie zepsuty jest świat przedstawiony na ekranie. John i Robin mordują dojrzałych wojowników i bezbronnych chłopców, a każda kolejna konfrontacja potęguje fatalistyczny klimat. Trudno odmówić tym scenom siły oddziaływania – pełna przemocy bitwa imponuje ciężarem i fizycznością, a kostiumy i charakteryzacja dopełniają nastroju. Niemniej jednak, z każdą minutą nasuwa się nieodparte wrażenie, iż brakuje tu wyrazistego kierunku fabularnego.

Na szczęście, druga połowa seansu pozwala na przełamanie powtarzalności, jednocześnie nie kłócąc się z motywem przewodnim. Po wyczerpującym starciu, ledwo żywy Robin trafia do odludnego klasztoru, gdzie opiekuje się nim tajemnicza siostra Brigid (Jodie Comer). Podczas rekonwalescencji bohater mierzy się z nowymi odpowiedzialnościami w środowisku zupełnie odmiennym od tego, do jakiego jest przyzwyczajony. Poznając mieszkańców wyspy, Robin stopniowo odnajduje namiastkę domu, choć od początku wiadomo, że nie istnieje schronienie zdolne zagłuszyć ciężar popełnionych przez niego zbrodni. Nawet w nielicznych momentach ciepła Sarnoski nie pozwala widzowi zapomnieć, że grzechy banity są nie do odkupienia.

Największym atutem filmu są kreacje aktorskie. Jackman odnajduje w swojej roli wyjątkową równowagę między okrucieństwem a emocjonalną głębią. Doskonale rozumiemy, że mamy do czynienia z człowiekiem odpowiedzialnym za niezliczone zbrodnie, a mimo to potrafimy dostrzec tkwiące w nim resztki człowieczeństwa. To właśnie ten paradoks sprawia, że trudno pozostać obojętnym wobec tej niespotykanej inkarnacji Robin Hooda. Jodie Comer w roli Brigid uzupełnia to emocjonalne yin-yang, zestawiając wrodzoną dobroć swojej bohaterki z brakiem moralności jej ekranowego partnera. Na szczególną uwagę zasługuje także Murray Bartlett w roli Trędowatego oraz młodziutka Faith Delaney jako osierocona Margaret.

W epoce zdominowanej przez green screeny i CGI dodatkowym walorem okazuje się także wykorzystanie prawdziwych lokacji, których surowe piękno nadaje obrazowi niemal namacalny charakter. Poza kostiumami i charakteryzacją, bezbłędnie dobrana jest również ścieżka dźwiękowa, której mogłoby być nawet więcej.

Jako całość film okazuje się przedsięwzięciem udanym. Mimo nieco rozwlekłego początku pozostaje konsekwentny w swoich założeniach i z imponującą dyscypliną wykorzystuje dostępne środki wyrazu. To najbardziej nieoczywista i zarazem odważna interpretacja Robin Hooda, jaka trafiła do kinowego mainstreamu. Paradoksalnie jednak, nawet w swojej oryginalności film wpisuje się w coraz wyraźniejszy trend dominujący we współczesnym kinie kostiumowym: estetykę przygnębiającego naturalizmu, w której średniowiecze niemal zawsze oznacza błoto, szarość i brud. Aby dostrzec skalę tego zjawiska, wystarczy spojrzeć chociażby na „Króla” czy „Ostatni pojedynek”.

Sarnoski zasługuje na uznanie za stworzenie solidnego kostiumowego dramatu. Pozostaje jednak mieć nadzieję, że jego sukces nie zapoczątkuje fali bezrefleksyjnych naśladowców, dla których mrok i naturalizm staną się celem samym w sobie, a nie narzędziem służącym ciekawej reinterpretacji znanej wszystkim historii.

Tytuł polski: Robin Hood: Koniec legendy
Tytuł oryginalny: The Death of Robin Hood
Produkcja: USA / 2026 r.
Premiera (świat): 28 maja 2026 r.
Premiera (Polska): 19 czerwca 2026 r.
Reżyseria: Michael Sarnoski
Scenariusz: Michael Sarnoski
Zdjęcia: Pat Scola
Obsada:
Hugh Jackman (Robin Hood)
Bill Skarsgård (Edward)
Jodie Comer (siostra Brigid)
Murray Bartlett (Trędowaty)
Noah Jupe (Arthur / Godwyn)
Czas: 123 min.
Dystrybucja kinowa: M2 Films

„Zaproszenie” operuje bardzo prostymi założeniami fabularnymi. Na samym początku filmu poznajemy Joego (Seth Rogen) i Angelę (Olivia Wilde) – stereotypowe małżeństwo w średnim wieku, tkwiące w emocjonalnym impasie. Bohaterowie wprawdzie dzielą życie, mieszkanie i rodzinę, lecz od dawna nie potrafią odnaleźć wspólnego języka. Ich całkowitym przeciwieństwem wydają się sąsiedzi z górnego piętra, podziwiani przez Angelę i otwarcie lekceważeni przez Joego. Piña (Penélope Cruz) i Hawk (Edward Norton) są atrakcyjni, pewni siebie i przede wszystkim całkowicie wyzwoleni. Punktem zapalnym fabuły jest tytułowe zaproszenie na kolację, spontanicznie wystosowane do sąsiadów przez Angelę, pragnącą uciec od marazmu własnego związku. Niewinne spotkanie szybko przeradza się w serię coraz bardziej niewygodnych rozmów, odsłaniających kulisy tych drastycznie różnych relacji. Punktem kulminacyjnym filmu jest moment ujawnienia, iż Piña i Hawk nie pojawili się w mieszkaniu wyłącznie na niezobowiązującą kolację przy winie, lecz z zamiarem złożenia gospodarzom znacznie bardziej intymnej propozycji.

Jak w przypadku wielu innych filmów rozgrywających się w całości w jednym miejscu, fabuła jest głównie pretekstem do studium postaci i relacji międzyludzkich. Oczywiście nie można zapomnieć, że przede wszystkim jest to komedia, a niecodzienna sytuacja, w jakiej postawiono bohaterów, dostarcza wielu zabawnych incydentów. Niemniej jednak jest ona tłem dla psychologicznych portretów, coraz wyraźniejszych wraz z kolejnymi minutami filmu. Zręcznie napisane gagi sytuacyjne dostarczają przyjemnej rozrywki (i celowego zażenowania), ale prawdziwym atutem okazują się bardziej poważne, wręcz wzruszające momenty. Z każdą rozmową bohaterowie odsłaniają kolejne warstwy swoich osobowości, a z pozoru sztampowe archetypy zyskują nieoczekiwaną głębię. Wilde z dużą empatią przygląda się tematowi seksualnej satysfakcji, niespełnionych pragnień oraz trudności w komunikacji. Dzięki temu „Zaproszenie” okazuje się czymś więcej niż tylko lekką seks-komedią – staje się opowieścią o potrzebie bliskości i nieustannym poszukiwaniu szczęścia w relacjach z drugim człowiekiem. Kto wie, być może dla części widzów będzie to motywacja do wzięcia pod lupę własnego bagażu doświadczeń.

Nawet najlepszy scenariusz nie osiągnąłby jednak pełni potencjału bez dobrze dobranej obsady. Na szczęście w tej kwestii także nie popełniono błędów. Seth Rogen prezentuje jedną z najlepszych aktorskich kreacji od lat, odnajdując świeżość w dość typowej dla niego roli. Równie dobrze wypada Norton, którego urok i naturalna swoboda od dawna nie były wykorzystane w tak satysfakcjonujący sposób. Ponadto Cruz i Wilde nie ustępują swoim filmowym partnerom ani na krok, idealnie dopełniając każdą scenę. Najlepsze momenty filmu powstają właśnie wtedy, kiedy cała czwórka dzieli ekran. Z całą pewnością mogę stwierdzić, że z mniej sprawnie zorganizowaną obsadą odbiór całego projektu byłby zupełnie inny.

„Zaproszenie” nie jest filmem rewolucyjnym ani szczególnie odkrywczym, lecz znakomicie spełnia wszystkie swoje założenia. Wilde po raz kolejny pokazuje, że podszyte dramatem komedie obyczajowe są jej mocną stroną i zapewnia, że ostatnie porażki niedługo odejdą w niepamięć. Udało jej się stworzyć inteligentny, świetnie zagrany i zaskakująco dojrzały obraz, który pod warstwą humoru skrywa gorzką refleksję nad współczesnymi związkami. To film, który nie próbuje udzielać prostych odpowiedzi, lecz zachęca do zadawania niewygodnych pytań. A to często bywa znacznie cenniejsze.

Tytuł polski: Zaproszenie
Tytuł oryginalny: The Invite
Produkcja: USA / 2026 r.
Premiera (świat): 24 stycznia 2026 r.
Premiera (Polska): 3 lipca 2026 r.
Reżyseria: Olivia Wilde
Scenariusz: Will McCormack, Rashida Jones
Zdjęcia: Adam Newport-Berra
Muzyka: Devonté Hynes
Obsada:
Seth Rogen (Joe)
Olivia Wilde (Angela)
Penélope Cruz (Pina)
Edward Norton (Hawk)
Skip Howland (portier)
Czas: 107 min.
Dystrybucja kinowa: Monolith Films

Punktem zapalnym fabuły jest morderstwo Sophie Toscan du Plantier, które w 1996 roku wstrząsnęło opinią publiczną w Irlandii i do dziś pozostaje niewyjaśnione. Głównym podejrzanym był Ian Bailey, brytyjski dziennikarz. Choć liczne poszlaki zdawały się wskazywać właśnie na niego, nieścisłości w zeznaniach świadków oraz kontrowersje wokół działań służb śledczych uniemożliwiły wydanie jednoznacznego wyroku. Bailey został skazany zaocznie przez francuski sąd w 2019 roku, jednak odmówiono jego ekstradycji. Pomimo wielokrotnych prób doprowadzenia do procesu, sprawa nigdy nie została ostatecznie rozstrzygnięta przed irlandzkim sądem.

Wybór tematyki był nieprzypadkowy, a wręcz osobisty dla reżysera. Sheridan poznał Baileya przy okazji kręcenia dokumentu dotyczącego sprawy morderstwa i przeprowadził z nim wiele wywiadów i szczerych rozmów. Konsekwencją tej bliskiej znajomości okazały się nowe pytania i wątpliwości: czy Ian Bailey naprawdę był winny? „Werdykt” kreuje nową rzeczywistość, w której nieżyjący już oskarżony dostał kredyt zaufania i możliwość ponownego spojrzenia na całą sprawę. Nie da się zaprzeczyć: jest to dość nietuzinkowy pomysł na film. Ale czy udany?

Znaczna część filmu rozgrywa się w jednym pomieszczeniu, podczas zebrania rady przysięgłych. Akcja jest uzupełniana flashbackami i scenami spoza gmachu sądu, ale główny ciężar stworzenia angażującej historii spada na postaci i dialogi między nimi. Automatycznie przywołuje to na myśl skojarzenia z „Dwunastoma gniewnymi ludźmi”, wybitnym dramatem nakręconym przez Sidneya Lumeta. Nie ma nic złego w inspiracji, ale problem pojawia się, kiedy niektóre sceny okazują się aż nazbyt znajome – chociażby decydujący moment pierwszego anonimowego głosowania. Kolejne etapy filmu także trzymają się znanego schematu. Główna intryga wprawdzie jest inna, lecz dobrze zaznajomieni z klasykiem Lumeta widzowie mogą mieć problem z zaangażowaniem się w fabułę.

Twórcy próbują nadać przysięgłym rozbudowane tło psychologiczne. Każda z postaci wnosi do sprawy własne doświadczenia i bagaże emocjonalne, które wpływają na sposób oceniania Baileya. W pamięć szczególnie zapadają 3 Przysięgły (John Connors) i 8 Przysięgła (Vicky Krieps). Pokazuje to, jak trudno o całkowity obiektywizm w postrzeganiu innych, zwłaszcza w kwestii tak niejednoznacznej sprawy. Niektóre historie zdają się odwracać uwagę od centralnego wątku, ale wciąż jest to lepsze wyjście niż zupełny brak głębi stojącej za wypowiadanymi kwestiami. Wartościowym aspektem okazują się również poruszane kwestie społeczne, takie jak feminizm, media czy mechanizmy niedoskonałego systemu sprawiedliwości. Pozwala to na chwilowe powiewy świeżości na zakurzonych półkach powielanych schematów.

Poza komentarzem społecznym, najciekawszym elementem jest oczywiście sama sprawa morderstwa. Brak definitywnych odpowiedzi dał Sheridanowi ogromne pole do interpretacji i budowania napięcia wokół pytania o prawdę. Ostatecznie temat został poruszony w sposób kompetentny, poprawny i dość bezpieczny. Stanowisko reżysera odnośnie niewinności Baileya jawi się bardzo wyraźnie, ale należy przyznać, że ze stworzonego przez niego obrazu wyłaniają się różne punkty widzenia, pozwalające zrozumieć proces z odmiennych perspektyw. Kreowana przez twórców wizja jest słodko-gorzka: gdyby doszło do procesu w Irlandii, policja i prokuratura mieliby motywację do przeprowadzenia ponownego śledztwa. Szkoda tylko, że w prawdziwym życiu sprawiedliwości prawdopodobnie nigdy nie stanie się zadość.

Nie można stwierdzić, że „Werdykt” jest zupełnie nieudaną produkcją. Jest to projekt oparty na wciągającej historii, z potencjałem na udany dramat sądowy i przenikliwą analizę niedociągnięć systemu. Sprawa Baileya jest ewidentnie ważna dla twórców filmu, którzy obrali sobie na cel zrealizowanie jego prośby o sprawiedliwy proces, chociażby pośmiertnie. Niemniej jednak, niedociągnięcia w balansie osobistych przeżyć bohaterów i rozwoju samej sprawy, podobnie jak zbyt oczywiste inspiracje, nie pozwalają na zakwalifikowanie go do grona dobrego kina.

Tytuł polski: Werdykt
Tytuł oryginalny: Re-creation
Produkcja: Irlandia, Luksemburg / 2025 r.
Premiera (świat): 8 czerwca 2025 r.
Premiera (Polska): 22 maja 2026 r.
Reżyseria: David Merriman, Jim Sheridan
Scenariusz: Jim Sheridan, David Merriman
Muzyka: Anna Rice
Obsada:
Vicky Krieps (przysięgła nr 8)
Jim Sheridan (przysięgły nr 1)
John Connors (przysięgły nr 3)
Colm Meaney (Ian Bailey)
Aidan Gillen (Hamilton Barnes)
Czas: 89 min.
Dystrybucja kinowa: Best Film

Dopóki sprawdzona formuła działa, nie ma sensu jej zmieniać. To zdanie można odnieść do wielu wybitnych reżyserów, od Wesa Andersona po Quentina Tarantino. W ten schemat wpisuje się także Guy Ritchie, który trafił na wielkie ekrany dzięki swoim filmom gangsterskim. Na przestrzeni prawie 30-letniej kariery zdarzało mu się eksperymentować z kinem fantasy, familijnym czy wojennym, lecz ostatecznie Ritchie zawsze wraca do korzeni – historii pełnych kryminału i bohaterów z półświatka. Patrząc na jego ostatnie tytuły, nie da się jednak ukryć tendencji spadkowej. Okazuje się, że znany i lubiany schemat nie wystarczy, aby nakręcić dobry film.

Punktem wyjściowym „Zawodowców” jest dług pomiędzy dwoma bossami, sięgający miliarda dolarów. Do odzyskania pieniędzy zgłasza się Rachel Wild (Eiza González), gdyż, jak sama twierdzi, jest najlepszą profesjonalistką w tym fachu. Wraz ze swoją drużyną stopniowo buduje skomplikowaną sieć manipulacji, biorąc na cel bezwzględnego Manny’ego Salazara, który nie zamierza oddać ani centa należności. W ruch idą szantaże i prowokacje, zarówno na drodze legalnej, jak i za pomocą metod, którym daleko do oficjalnych procedur. Całość szybko zamienia się w serię konfrontacji, poprzez które obserwujemy, jak kolejne elementy spisku składają się w całość.

Intryga okazuje się wyjątkowo prosta i ciężko znaleźć w niej świeżość. Kolejne sceny sprawiają wrażenie odhaczania obowiązkowych punktów gatunku, pozostawiając widza z poczuciem, że czegoś tu brakuje. Co gorsza, część wydarzeń ociera się o absurd nawet jak na standardy gatunku. Drobne zwroty akcji i prostolinijna opowieść nie wystarczają, aby dostarczyć ekscytacji, jakiej można się spodziewać po filmach Ritchiego. Elementy komediowe również wypadają dość bezbarwnie. Nie ma żenady, ale również nie ma co liczyć na śmiech do rozpuku.

Zaletą okazują się za to bohaterowie. Rachel, choć napisana dość schematycznie i momentami prosząca się o większe pogłębienie, pozostaje postacią, którą ogląda się z przyjemnością. González ma odpowiednią ekranową charyzmę, aby udźwignąć tę rolę i zaczarować odbiorców swoim ironicznym wdziękiem. Najlepiej wypada jednak relacja Bronco (Jake Gyllenhaal) i Sida (Henry Cavill), których wzajemne docinki oraz naturalna chemia wprowadzają do filmu potrzebny luz. Ich bromans dostarcza najwięcej autentycznej energii i sprawia, że niektóre sceny naprawdę zapadają w pamięć. Szkoda tylko, że po drugiej stronie barykady stoją antagoniści zupełnie pozbawieni charakteru, podobni do dziesiątek innych postaci z różnych mediów. W pamięć nie zapada także reszta ekipy głównej bohaterki. Dużo lepszym rozwiązaniem byłoby skupienie się w pełni na Rachel, Bronco i Sidzie (być może w stylu „Kryptonimu U.N.C.L.E.”?) oraz eksploracja ich dynamiki.

Gdybym miała postawić się w roli reżysera, spojrzałabym na przyszłość swojej kariery dwojako. Jednym rozwiązaniem, jakie widzę dla Ritchiego, jest kontynuowanie eksperymentów z formą i treścią. „Przymierze” było udanym filmem – czemu by nie obrać drogi poważnego kina wojennego lub wziąć na tapet kolejny nieodkryty przez niego gatunek? Z drugiej strony, powrót do gangsterskich korzeni można potraktować jeszcze poważniej. Zamiast tworzyć międzynarodowe filmy sensacyjne, zastanowiłabym się, co sprawiło, iż jego wcześniejsze dokonania były tak dobrze przyjęte. Być może zamiast efektownych pościgów, ładnych widoków i nieoryginalnego humoru wystarczyłoby dopracowanie scenariusza i zastanowienie się, czy ta usilna amerykanizacja jest w ogóle potrzebna.

„Zawodowcy” nie są tragicznym filmem. Niestety, jedyną rzeczą gorszą od złego kina jest kino do bólu przeciętne.

Tytuł polski: Zawodowcy
Tytuł oryginalny: In the Grey
Produkcja: USA, Wielka Brytania / 2026 r.
Premiera (świat): 10 kwietnia 2026 r.
Premiera (Polska): 15 maja 2026 r.
Reżyseria: Guy Ritchie
Scenariusz: Guy Ritchie
Zdjęcia: Ed Wild
Muzyka: Christopher Benstead
Obsada:
Henry Cavill (Sid)
Jake Gyllenhaal (Bronco)
Eiza González (Sophia)
Rosamund Pike (Bobby Sheen)
Emmett J Scanlan (Mick Dunne)
Czas: 98 min.
Dystrybucja kinowa: Monolith Films

Analizując fabułę dzieła, nie bez znaczenia wydaje się fakt, że jest to nie tylko pełnometrażowy debiut reżyserski Sarah Miro Fischer, ale również film dyplomowy Niemieckiej Akademii Filmu i Telewizji w Berlinie. Tematyka przemocy seksualnej, moralnych trudności i skomplikowanych relacji zdaje się być scenariuszem, który sam się pisze. Wydaje się to dość bezpiecznym wyborem na pracę podlegającą ocenie w środowisku akademickim, lecz jej ostateczna forma udowadnia, że odpowiedni pomysł to nie wszystko.

Podczas seansu najbardziej rzucającym się w oczy problemem był brak wystarczającego dopracowania wyjściowego pomysłu. Można wręcz stwierdzić, że bardziej odpowiednim dla niego medium byłby krótki metraż, który umożliwiłby zręczne domknięcie głównego konfliktu. Zamiast tego otrzymujemy niezbyt angażujące poboczne wątki, dużo wypełniaczy i mętne wrażenie, że długość niektórych scen przestaje być artystycznym slow burnem, a okazuje się brakiem umiejętnego wyczucia tempa.

Sam scenariusz może budzić kontrowersje, ukazując tylko jedną perspektywę całego zdarzenia. To podejście ma swoją siłę, bowiem udowadnia, że dopuszczenie się moralnie złego czynu wpływa nie tylko na ofiarę, ale też na bliskich i całe otoczenie sprawcy. Jednocześnie jednak ta decyzja narracyjna rodzi poważny problem, gdyż może sprawiać wrażenie, że doświadczenie kobiety bezpośrednio skrzywdzonej jest zepchnięte na margines. Na ekranie pojawia się zaledwie dwukrotnie. W konsekwencji film może nieświadomie bagatelizować ofiarę, czyniąc ją zaledwie tłem dla dramatu osoby postronnej. Nie twierdzę, że taka była intencja, ale należy mieć świadomość, że jest to bardzo cienka granica.

Fabułę trzyma w ryzach świetne aktorstwo Marie Bloching, która gra w sposób naturalny i wiarygodny. Dzięki jej zrozumieniu postaci można nieraz przymknąć oko na braki warsztatowe w tekście i wątki, których Fischer nie umiała wystarczająco rozwinąć. Zdjęcia są estetyczne i przemyślane, a kamera stale pozostaje blisko bohaterki, dając widzowi intymny wgląd w duszę Rose podczas rozterek, czy potwierdzić wersję wydarzeń Elisy, czy trwać przy lojalności nakazanej więzami krwi. Brakuje bardziej wyszukanych zabiegów formalnych, ale z pewnością warstwie wizualnej nie można postawić żadnych zarzutów.

Przy spojrzeniu na całość obrazu, niestety, najbliżej do konkluzji, że nie jest to najbardziej udany film (choć da się wyróżnić naprawdę sprawnie wykonane aspekty). Niemniej jednak widać w nim serce i chęć opowiedzenia emocjonalnej, wciągającej historii. Pozostaje jedynie docenić intencje i życzyć Fischer sukcesów na dalszej drodze kariery reżyserskiej.

Tytuł polski: Dobra siostra
Tytuł oryginalny: Schwesterherz
Produkcja: Hiszpania, Niemcy / 2025 r.
Premiera (świat): 14 lutego 2025 r.
Premiera (Polska): 27 marca 2026 r.
Reżyseria: Sarah Miro Fischer
Scenariusz: Sarah Miro Fischer, Agnes Maagaard Zdjęcia: Selma von Polheim Gravesen
Muzyka: Francesco Lo Giudice
Obsada:
Marie Bloching (Rose)
Anton Weil (Samuel)
Proschat Madani (Linda)
Laura Balzer (Elisa)
Jane Chirwa (Lia)
Czas: 96 min.
Dystrybucja kinowa: Aurora Films

Akcja filmu skupia się na bardzo krótkim wycinku całej historii i w większości rozgrywa się w jednym pomieszczeniu. Widoczne na ekranie postaci są ograniczone wyłącznie do tych niezbędnych, a minimalistyczna scenografia nie odwraca uwagi od rozgrywających się wydarzeń. Fabuła podąża zgodnie ze strukturą rozprawy: przedstawiane są argumenty prawników, zeznania obu rodziców oraz relacje ze specjalnych przesłuchań syna i córki. Każdy uczestnik procesu ma wyznaczony czas, w którym może się odzywać, więc dialogi ustępują miejsca emocjonalnym monologom. Całość uzupełniają sceny sprzed i po wydarzeniach w budynku sądu, jednak stanowią one jedynie niewielką część całego metrażu.

Ten zabieg jest bezpośrednim odniesieniem do tytułu filmu, który jednocześnie zadaje widzom to kluczowe pytanie: czy faktycznie wierzymy głównej bohaterce? Twórcy celowo rezygnują z retrospekcji, które mogłyby dać odbiorcy stuprocentową pewność co do winy ojca. Zamiast tego widz jest postawiony w roli sędziego, zmuszony do wytworzenia swojej opinii wyłącznie na podstawie historii prezentowanych przez bohaterów. Prowadzi to do analizy nie tylko słów, lecz także drobnych gestów, reakcji czy pauz w wypowiedziach. To właśnie ten element filmu okazuje się najbardziej udany, ponieważ w interesujący sposób urozmaica wyjątkowo prostą linię fabularną.

Twórcom dzieła nie można także zarzucić żadnych niedopatrzeń w kwestiach technicznych. Warto zwrócić uwagę na niestandardowy format obrazu, który, podobnie jak reszta przytoczonych zagrywek reżyserskich, stawia bohaterów i ich słowa w centrum każdego ujęcia. Kwadratowe kadry ułatwiają skupienie się na bohaterach i ich mimice zamiast na nieistotnej scenografii.

Gra aktorska większości obsady jest poprawna, z fantastycznym popisem umiejętności Myriem Akheddiou w głównej roli. Jak zwykle przy tego typu filmach należy również wyróżnić młodszych aktorów, którzy musieli zmierzyć się z bardzo ciężkim scenariuszem. Wiarygodne odegranie ofiary przemocy seksualnej stanowi ogromne wyzwanie dla dorosłego, a tym bardziej dla młodego chłopca.

Czy „Wierzymy ci” wprowadza coś nowego do świata kinematografii? Niespecjalnie. Niemniej jednak jest to bardzo sprawnie zrealizowany obraz, który porusza wciąż aktualne tematy molestowania w rodzinie oraz trudności, z jakimi mierzą się osoby zderzające się z systemem sprawiedliwości. Nie każde dzieło musi być nowatorskie i niesztampowe – czasem wystarczy, że jest po prostu dobre. Również i w tym przypadku najzwyklejsze słowo „dobry” zdaje się być najbardziej odpowiednim określeniem.

Tytuł polski: Wierzymy ci
Tytuł oryginalny: On vous croit
Produkcja: Belgia / 2025 r.
Premiera (świat): 17 lutego 2025 r.
Premiera (Polska): 13 marca 2026 r.
Reżyseria: Arnaud Dufeys, Charlotte Devillers
Scenariusz: Arnaud Dufeys, Charlotte Devillers
Zdjęcia: Pépin Struye
Muzyka: Lolita Del Pino
Obsada:
Myriem Akheddiou (Alice Piron)
Laurent Capelluto (M. Goossens)
Natali Broods (sędzina)
Ulysse Goffin (Etienne Goossens)
Adèle Pinckaers (Lila Goossens)
Czas: 78 min.
Dystrybucja kinowa: Aurora Films

„Frankenstein” autorstwa Mary Shelley może być z łatwością uznany za jedno z najważniejszych dzieł w historii popkultury. Od jego wydania minęły już ponad dwa wieki, lecz duch autorki wciąż jest obecny we współczesnej kinematografii. Od luźno inspirowanych „Biednych istot” Yorgosa Lanthimosa, po najnowszą adaptację Guillermo del Toro, jej książka jest wciąż reinterpretowana na wiele różnych sposobów. Gyllenhaal zdecydowała się podjąć decyzję równie oryginalną, co odważną – nie tylko uwzględniając autorkę jako część fabuły, a wręcz pozycjonując siebie jako wykonawcę jej artystycznej wizji.

Akcja filmu rozgrywa się w Stanach Zjednoczonych w latach 30. XX wieku. Główną bohaterką jest Ida (Jessie Buckley), młoda kobieta świadcząca usługi towarzyskie dla członków mafii. Po tragicznej śmierci z rąk jednego z gangsterów jej losy splatają się z potworem Frankensteina (Christian Bale), którego od lat dręczy uciążliwa samotność. Wraz z ambitną i nieco szaloną Dr Euphronius (Annette Bening), decyduje się on na reanimację pięknej nieznajomej, która ma przyjąć rolę jego kochanki i przyszłej żony. Ida powstaje z martwych bez większości wspomnień, lecz za to pełna gniewu i rozpierającej energii. Od tego momentu widz obserwuje dwa główne wątki: rozwój jej relacji z niespodziewanym narzeczonym oraz próbę zdefiniowania własnej tożsamości.

Tytułowa Panna Młoda jest niezaprzeczalnie najbardziej udanym elementem całego przedsięwzięcia, w znacznej mierze dzięki wcielającej się w jej rolę Jessie Buckley. Aktorka w pełni wczuwa się w protagonistkę i skupia na sobie całą uwagę, wygłaszając zręcznie napisane kwestie z pełną precyzją. Reszta obsady niestety blednie na tle Buckley. Dotyczy to zarówno postaci drugoplanowych, jak i tych kluczowych dla rozwoju fabuły. Aktorom nie brakuje warsztatu do stworzenia wyrazistych kreacji, ale scenariusz nie pozwala im się rozwinąć. Wcielający się w rolę detektywów Peter Sarsgaard i Penélope  Cruz okazują się płytkimi i nudnymi postaciami, a „Frank” w interpretacji Bale’a nie zapada w pamięć.

Gdyby cała akcja skupiła się wyłącznie na głównej bohaterce, jej przesłanie byłoby znacznie dosadniejsze. Film chce opowiadać o wyzwoleniu, ostentacyjnie oddzielając „Frankensteina” od „Narzeczonej”. Tym bardziej zaskakuje decyzja, żeby tę ścieżkę wciąż równoważyć romansem z Frankiem. Reżyserka chce przełamywać schematy i stereotypy, lecz nieustannie wpada w ich pułapkę.

Należy przyznać, że obraz zdaje się odnajdywać swoją duszę w momentach, kiedy Gyllenhaal pozwala sobie na pełną groteskę. Poetyckie monologi, przerysowana stylistyka i sceny około-musicalowe eksperymentują z formą i nadają całej historii unikatowego charakteru. Równie imponująca jest warstwa wizualna, a kostiumy i makijaż zasługują na specjalne wyróżnienie. Świetnie oddają one klimat epoki, jednocześnie nie bojąc się teatralnego wyglądu, który dobrze współgra z tonem całej opowieści. Nie jest to jednak wystarczające, aby zachować konsekwentność i zapewnić widowni możliwie jak najlepsze doświadczenie.

Być może najbardziej trafną dla całego dzieła metaforę zawiera jedna z jego pierwszych scen, w której Dr Euphronius krytykuje Victora Frankensteina za stworzenie potwora z kawałków różnych ciał, kiedy można było skupić się na jednym nieboszczyku. Trudno nie odnieść wrażenia, że „Panna młoda!” cierpi na tę samą przypadłość. Historia jest posklejana z wielu ciekawych części, ale ta konstrukcja nigdy nie osiąga równowagi, jaką byłoby w stanie jej zapewnić dopracowanie dominującego wątku. Jest to film interesujący, przyjemny do obejrzenia w weekendowy wieczór, lecz do doskonałości mu daleko.

Tytuł polski: Panna młoda!
Tytuł oryginalny: The Bride!
Produkcja: USA / 2026 r.
Premiera (świat): 26 lutego 2026 r.
Premiera (Polska): 6 marca 2026 r.
Reżyseria: Maggie Gyllenhaal
Scenariusz: Maggie Gyllenhaal
Zdjęcia: Lawrence Sher
Muzyka: Hildur Guðnadóttir
Obsada:
Jessie Buckley (Ida / Panna młoda / Mary Shelley)
Christian Bale (Potwór Frankensteina)
Annette Bening (Dr Euphronius)
Penélope Cruz (Myrna)
Peter Sarsgaard (Jake Wiles)
Czas: 126 min.
Dystrybucja kinowa: Warner Bros. Entertainment Polska Sp. z o. o.

Na podstawie: Mary Shelley, „Frankenstein” (powieść)