Analizując fabułę dzieła, nie bez znaczenia wydaje się fakt, że jest to nie tylko pełnometrażowy debiut reżyserski Sarah Miro Fischer, ale również film dyplomowy Niemieckiej Akademii Filmu i Telewizji w Berlinie. Tematyka przemocy seksualnej, moralnych trudności i skomplikowanych relacji zdaje się być scenariuszem, który sam się pisze. Wydaje się to dość bezpiecznym wyborem na pracę podlegającą ocenie w środowisku akademickim, lecz jej ostateczna forma udowadnia, że odpowiedni pomysł to nie wszystko.

Podczas seansu najbardziej rzucającym się w oczy problemem był brak wystarczającego dopracowania wyjściowego pomysłu. Można wręcz stwierdzić, że bardziej odpowiednim dla niego medium byłby krótki metraż, który umożliwiłby zręczne domknięcie głównego konfliktu. Zamiast tego otrzymujemy niezbyt angażujące poboczne wątki, dużo wypełniaczy i mętne wrażenie, że długość niektórych scen przestaje być artystycznym slow burnem, a okazuje się brakiem umiejętnego wyczucia tempa.

Sam scenariusz może budzić kontrowersje, ukazując tylko jedną perspektywę całego zdarzenia. To podejście ma swoją siłę, bowiem udowadnia, że dopuszczenie się moralnie złego czynu wpływa nie tylko na ofiarę, ale też na bliskich i całe otoczenie sprawcy. Jednocześnie jednak ta decyzja narracyjna rodzi poważny problem, gdyż może sprawiać wrażenie, że doświadczenie kobiety bezpośrednio skrzywdzonej jest zepchnięte na margines. Na ekranie pojawia się zaledwie dwukrotnie. W konsekwencji film może nieświadomie bagatelizować ofiarę, czyniąc ją zaledwie tłem dla dramatu osoby postronnej. Nie twierdzę, że taka była intencja, ale należy mieć świadomość, że jest to bardzo cienka granica.

Fabułę trzyma w ryzach świetne aktorstwo Marie Bloching, która gra w sposób naturalny i wiarygodny. Dzięki jej zrozumieniu postaci można nieraz przymknąć oko na braki warsztatowe w tekście i wątki, których Fischer nie umiała wystarczająco rozwinąć. Zdjęcia są estetyczne i przemyślane, a kamera stale pozostaje blisko bohaterki, dając widzowi intymny wgląd w duszę Rose podczas rozterek, czy potwierdzić wersję wydarzeń Elisy, czy trwać przy lojalności nakazanej więzami krwi. Brakuje bardziej wyszukanych zabiegów formalnych, ale z pewnością warstwie wizualnej nie można postawić żadnych zarzutów.

Przy spojrzeniu na całość obrazu, niestety, najbliżej do konkluzji, że nie jest to najbardziej udany film (choć da się wyróżnić naprawdę sprawnie wykonane aspekty). Niemniej jednak widać w nim serce i chęć opowiedzenia emocjonalnej, wciągającej historii. Pozostaje jedynie docenić intencje i życzyć Fischer sukcesów na dalszej drodze kariery reżyserskiej.

Tytuł polski: Dobra siostra
Tytuł oryginalny: Schwesterherz
Produkcja: Hiszpania, Niemcy / 2025 r.
Premiera (świat): 14 lutego 2025 r.
Premiera (Polska): 27 marca 2026 r.
Reżyseria: Sarah Miro Fischer
Scenariusz: Sarah Miro Fischer, Agnes Maagaard Zdjęcia: Selma von Polheim Gravesen
Muzyka: Francesco Lo Giudice
Obsada:
Marie Bloching (Rose)
Anton Weil (Samuel)
Proschat Madani (Linda)
Laura Balzer (Elisa)
Jane Chirwa (Lia)
Czas: 96 min.
Dystrybucja kinowa: Aurora Films

Akcja filmu skupia się na bardzo krótkim wycinku całej historii i w większości rozgrywa się w jednym pomieszczeniu. Widoczne na ekranie postaci są ograniczone wyłącznie do tych niezbędnych, a minimalistyczna scenografia nie odwraca uwagi od rozgrywających się wydarzeń. Fabuła podąża zgodnie ze strukturą rozprawy: przedstawiane są argumenty prawników, zeznania obu rodziców oraz relacje ze specjalnych przesłuchań syna i córki. Każdy uczestnik procesu ma wyznaczony czas, w którym może się odzywać, więc dialogi ustępują miejsca emocjonalnym monologom. Całość uzupełniają sceny sprzed i po wydarzeniach w budynku sądu, jednak stanowią one jedynie niewielką część całego metrażu.

Ten zabieg jest bezpośrednim odniesieniem do tytułu filmu, który jednocześnie zadaje widzom to kluczowe pytanie: czy faktycznie wierzymy głównej bohaterce? Twórcy celowo rezygnują z retrospekcji, które mogłyby dać odbiorcy stuprocentową pewność co do winy ojca. Zamiast tego widz jest postawiony w roli sędziego, zmuszony do wytworzenia swojej opinii wyłącznie na podstawie historii prezentowanych przez bohaterów. Prowadzi to do analizy nie tylko słów, lecz także drobnych gestów, reakcji czy pauz w wypowiedziach. To właśnie ten element filmu okazuje się najbardziej udany, ponieważ w interesujący sposób urozmaica wyjątkowo prostą linię fabularną.

Twórcom dzieła nie można także zarzucić żadnych niedopatrzeń w kwestiach technicznych. Warto zwrócić uwagę na niestandardowy format obrazu, który, podobnie jak reszta przytoczonych zagrywek reżyserskich, stawia bohaterów i ich słowa w centrum każdego ujęcia. Kwadratowe kadry ułatwiają skupienie się na bohaterach i ich mimice zamiast na nieistotnej scenografii.

Gra aktorska większości obsady jest poprawna, z fantastycznym popisem umiejętności Myriem Akheddiou w głównej roli. Jak zwykle przy tego typu filmach należy również wyróżnić młodszych aktorów, którzy musieli zmierzyć się z bardzo ciężkim scenariuszem. Wiarygodne odegranie ofiary przemocy seksualnej stanowi ogromne wyzwanie dla dorosłego, a tym bardziej dla młodego chłopca.

Czy „Wierzymy ci” wprowadza coś nowego do świata kinematografii? Niespecjalnie. Niemniej jednak jest to bardzo sprawnie zrealizowany obraz, który porusza wciąż aktualne tematy molestowania w rodzinie oraz trudności, z jakimi mierzą się osoby zderzające się z systemem sprawiedliwości. Nie każde dzieło musi być nowatorskie i niesztampowe – czasem wystarczy, że jest po prostu dobre. Również i w tym przypadku najzwyklejsze słowo „dobry” zdaje się być najbardziej odpowiednim określeniem.

Tytuł polski: Wierzymy ci
Tytuł oryginalny: On vous croit
Produkcja: Belgia / 2025 r.
Premiera (świat): 17 lutego 2025 r.
Premiera (Polska): 13 marca 2026 r.
Reżyseria: Arnaud Dufeys, Charlotte Devillers
Scenariusz: Arnaud Dufeys, Charlotte Devillers
Zdjęcia: Pépin Struye
Muzyka: Lolita Del Pino
Obsada:
Myriem Akheddiou (Alice Piron)
Laurent Capelluto (M. Goossens)
Natali Broods (sędzina)
Ulysse Goffin (Etienne Goossens)
Adèle Pinckaers (Lila Goossens)
Czas: 78 min.
Dystrybucja kinowa: Aurora Films

„Frankenstein” autorstwa Mary Shelley może być z łatwością uznany za jedno z najważniejszych dzieł w historii popkultury. Od jego wydania minęły już ponad dwa wieki, lecz duch autorki wciąż jest obecny we współczesnej kinematografii. Od luźno inspirowanych „Biednych istot” Yorgosa Lanthimosa, po najnowszą adaptację Guillermo del Toro, jej książka jest wciąż reinterpretowana na wiele różnych sposobów. Gyllenhaal zdecydowała się podjąć decyzję równie oryginalną, co odważną – nie tylko uwzględniając autorkę jako część fabuły, a wręcz pozycjonując siebie jako wykonawcę jej artystycznej wizji.

Akcja filmu rozgrywa się w Stanach Zjednoczonych w latach 30. XX wieku. Główną bohaterką jest Ida (Jessie Buckley), młoda kobieta świadcząca usługi towarzyskie dla członków mafii. Po tragicznej śmierci z rąk jednego z gangsterów jej losy splatają się z potworem Frankensteina (Christian Bale), którego od lat dręczy uciążliwa samotność. Wraz z ambitną i nieco szaloną Dr Euphronius (Annette Bening), decyduje się on na reanimację pięknej nieznajomej, która ma przyjąć rolę jego kochanki i przyszłej żony. Ida powstaje z martwych bez większości wspomnień, lecz za to pełna gniewu i rozpierającej energii. Od tego momentu widz obserwuje dwa główne wątki: rozwój jej relacji z niespodziewanym narzeczonym oraz próbę zdefiniowania własnej tożsamości.

Tytułowa Panna Młoda jest niezaprzeczalnie najbardziej udanym elementem całego przedsięwzięcia, w znacznej mierze dzięki wcielającej się w jej rolę Jessie Buckley. Aktorka w pełni wczuwa się w protagonistkę i skupia na sobie całą uwagę, wygłaszając zręcznie napisane kwestie z pełną precyzją. Reszta obsady niestety blednie na tle Buckley. Dotyczy to zarówno postaci drugoplanowych, jak i tych kluczowych dla rozwoju fabuły. Aktorom nie brakuje warsztatu do stworzenia wyrazistych kreacji, ale scenariusz nie pozwala im się rozwinąć. Wcielający się w rolę detektywów Peter Sarsgaard i Penélope  Cruz okazują się płytkimi i nudnymi postaciami, a „Frank” w interpretacji Bale’a nie zapada w pamięć.

Gdyby cała akcja skupiła się wyłącznie na głównej bohaterce, jej przesłanie byłoby znacznie dosadniejsze. Film chce opowiadać o wyzwoleniu, ostentacyjnie oddzielając „Frankensteina” od „Narzeczonej”. Tym bardziej zaskakuje decyzja, żeby tę ścieżkę wciąż równoważyć romansem z Frankiem. Reżyserka chce przełamywać schematy i stereotypy, lecz nieustannie wpada w ich pułapkę.

Należy przyznać, że obraz zdaje się odnajdywać swoją duszę w momentach, kiedy Gyllenhaal pozwala sobie na pełną groteskę. Poetyckie monologi, przerysowana stylistyka i sceny około-musicalowe eksperymentują z formą i nadają całej historii unikatowego charakteru. Równie imponująca jest warstwa wizualna, a kostiumy i makijaż zasługują na specjalne wyróżnienie. Świetnie oddają one klimat epoki, jednocześnie nie bojąc się teatralnego wyglądu, który dobrze współgra z tonem całej opowieści. Nie jest to jednak wystarczające, aby zachować konsekwentność i zapewnić widowni możliwie jak najlepsze doświadczenie.

Być może najbardziej trafną dla całego dzieła metaforę zawiera jedna z jego pierwszych scen, w której Dr Euphronius krytykuje Victora Frankensteina za stworzenie potwora z kawałków różnych ciał, kiedy można było skupić się na jednym nieboszczyku. Trudno nie odnieść wrażenia, że „Panna młoda!” cierpi na tę samą przypadłość. Historia jest posklejana z wielu ciekawych części, ale ta konstrukcja nigdy nie osiąga równowagi, jaką byłoby w stanie jej zapewnić dopracowanie dominującego wątku. Jest to film interesujący, przyjemny do obejrzenia w weekendowy wieczór, lecz do doskonałości mu daleko.

Tytuł polski: Panna młoda!
Tytuł oryginalny: The Bride!
Produkcja: USA / 2026 r.
Premiera (świat): 26 lutego 2026 r.
Premiera (Polska): 6 marca 2026 r.
Reżyseria: Maggie Gyllenhaal
Scenariusz: Maggie Gyllenhaal
Zdjęcia: Lawrence Sher
Muzyka: Hildur Guðnadóttir
Obsada:
Jessie Buckley (Ida / Panna młoda / Mary Shelley)
Christian Bale (Potwór Frankensteina)
Annette Bening (Dr Euphronius)
Penélope Cruz (Myrna)
Peter Sarsgaard (Jake Wiles)
Czas: 126 min.
Dystrybucja kinowa: Warner Bros. Entertainment Polska Sp. z o. o.

Na podstawie: Mary Shelley, „Frankenstein” (powieść)