Historia „Mortal Kombat” sięga wczesnych lat dziewięćdziesiątych. To wtedy pojawiła się gra, która szybko zyskała popularność na całym globie. Popularność tak dużą, że gra skazana była na pojawienie się w kinach. Pierwsza ekranizacja powstała w 1995 roku. Do produkcji zaangażowano między innymi Christophera Lamberta, słynnego „Nieśmiertelnego”. Film odnotował ogromną frekwencję w kinach całego świata i odniósł niebywały sukces komercyjny. Kolejne adaptacje gry pozostawały kwestią czasu.

Obecna wersja, pomimo pewnych wad, również ma szansę stać się niemałym przebojem. Do czynienia mamy z krwawą bajką, ale takie właśnie bajki ściągają do kin masową widownię. Tak prawdopodobnie będzie i tym razem.

Grupa nieustraszonych, doświadczonych i świetnie wyszkolonych wojowników, na czele z Sonyą Blade (Jessica McNamee) i Liu Kangiem (Ludi Lin) przystępuje do turnieju sztuk walki, mającego zadecydować o losach świata. Do ich grona dołącza ściągnięty z normalnej rzeczywistości, wybrany spośród miliardów zwykłych ludzi podstarzały aktor Johnny Cage (Karl Urban), czas świetności mający dawno za sobą. Chociaż turniej jest dla niego nową szansą, początkowo podchodzi do niego sceptycznie i odmawia wzięcia w nim udziału. W końcu jednak i on podejmuje rękawicę.

Ekipie ratującej Ziemię pomaga Kitana (Adeline Rudolph), oficjalnie reprezentująca ciemną stronę mocy. Jest przybraną córką Shao Kahna (Martyn Ford), bohatera najmroczniejszego z mrocznych. Kitana nienawidzi go i pragnie dokonać na nim krwawej zemsty za zabicie jej prawdziwego ojca.

Na ekranie najwięcej jest Johnny’ego Cage’a. I chociaż głównego bohatera teoretycznie nie ma, można powiedzieć, że jest nim właśnie on. To zmiana względem pierwotnej wersji filmu, w której dominował Liu Kang (to on stoczył decydującą walkę z głównym przedstawicielem sił zła).

W filmie roi się od efektów specjalnych, ale ich obfitość wcale mu nie sprzyja. Jest ich znacznie więcej niż w adaptacji z lat dziewięćdziesiątych. Tamten film w ogóle był odrobinę bardziej realistyczny. Walki były jakby bardziej prawdziwe. Tu bohaterowie za często używają swoich nadprzyrodzonych mocy (jak rażenie laserem z oka czy miotanie błyskawicami). Wygląda to może efektownie, ale realna walka też może być efektowna. Mocy nie posiada jedynie Johnny Cage, który zdany jest wyłącznie na swoje czysto ludzkie umiejętności.

Z założenia film jest półkomedią. Bohaterowie rzucają żarcikami, Johnny Cage i inny wojownik Kano (Josh Lawson) mają luzacki styl bycia, dialogi w dużej mierze oparte są na humorze. Jednak pomimo usilnych starań twórców o rozweselenie widza film niepozbawiony jest patosu. Nie sprzyja mu też tanie efekciarstwo. Cechy te wynikają oczywiście z gatunku i treści filmu, są więc poniekąd usprawiedliwione. I właśnie amatorzy tego gatunku (fantasy połączone z filmem akcji) powinni wybrać się do kina w pierwszej kolejności. Miłośnicy gry mogą sprawdzić, jak na kinowym ekranie prezentują się postacie, w które wcielają się, siedząc przed komputerem. Zwolennikom innych gatunków filmowych i innych gier komputerowych (lub osobom niegrającym w ogóle) chyba nie warto „Mortal Kombat” polecać, choć film ogólnie nudny nie jest i momentami wzbudza pozytywne emocje.

Tytuł polski: Mortal Kombat II
Tytuł oryginalny: Mortal Kombat II
Produkcja: USA / 2026
Premiera (świat): 4 maja 2026 r.
Premiera (Polska): 8 maja 2026 r.
Reżyseria: Simon McQuoid
Scenariusz: Jeremy Slater
Zdjęcia: Stephen F. Windon
Muzyka: Benjamin Wallfisch
Obsada:
Karl Urban (Johnny Cage)
Adeline Rudolph (Kitana)
Tadanobu Asano (Lord Raiden)
Jessica McNamee (Sonya Blade)
Mehcad Brooks (Jax)
Czas: 116 min.
Dystrybucja kinowa: Warner Bros. Entertainment Polska Sp. z o. o.

Na podstawie: Ed Boon, John Tobias (gra wideo)

W wielopokoleniowej rodzinie przedstawionej w filmie wszystko układa się pomyślnie. Jest miłość, integracja, wspólne spędzanie czasu, radosne wygłupianie się i wzajemne wsparcie. Jeden z synów (Dexter Sol Ansell) wprawdzie rodzi się na długo przed planowanym terminem i wiele dni spędza w szpitalach, nie odbiera mu to jednak chłopięcej energii ani radości życia. Jego chorowitość ustępuje miejsca rezolutności i lekkiej nadpobudliwości. Charlie wciąż dokazuje i dowcipkuje, może nawet ma ADHD.

Po kilku latach drugi syn Finn (Roman Griffin Davis) dowiaduje się, że skłóceni rodzice (Clare Dunne, Michael Socha) chcą się ze sobą rozstać i jednocześnie rozdzielić go z młodszym bratem. Zabiera go więc w podróż do dziadka (Bill Nighy), który według niego może uratować sytuację, choć od dawna pogrążony jest w apatii. Podczas wyprawy spotykają braci rozmaite problemy i przygody. Przeżywa je wraz z nimi poznana po drodze Kait (Maisie Williams), której podróż też wiąże się z rodzinnymi problemami. Dziewczyna zarabia na bilety i noclegi, śpiewając irlandzkie piosenki i grając na ukulele. Rodzice chłopców zaś, dowiedziawszy się o ich zniknięciu, wszczynają rozpaczliwe poszukiwania. We współczesną akcję wplecione są reminiscencje z okresu, kiedy cała rodzina Finna i Charliego żyła w zgodzie i była szczęśliwa.

Film spodobać się może miłośnikom malowniczych pejzaży. Oprócz słynnej irlandzkiej zieleni mamy w nim morze, dzikie plaże, wzgórza i serpentyny. Nie brakuje też krajobrazów przemysłowych, znacznie mniej romantycznych. Miejskie ulice, porty przeładunkowe, masywne promy pojawiają się na ekranie często, kontrastując z obrazami natury. Widz ma też okazję zapoznać się z irlandzką muzyką, kulturą i stylem życia.

W pewnym momencie film staje się wyciskaczem łez, choć daleko mu do taniego melodramatu. Niektóre jego sceny mogą jednak autentycznie wzruszyć. Zaskakujące jest zakończenie, choć szczegółów oczywiście zdradzać nie będę. Widać, że twórcy filmu (Matthews oraz scenarzysta Malcolm Campbell) w ogóle lubią stosować zmyłki – jest ich w nim co najmniej kilka.

Na spore uznanie zasługuje gra aktorska. Nic w tym dziwnego, gdyż obsada filmu jest jednym z jego najmocniejszych atutów. Osiągnięć Billa Nighy’ego przypominać nie trzeba, ale nawet najmłodsi aktorzy mają już spore doświadczenie. Maisie Williams oglądać mogliśmy w „Grze o tron”, Ansella – w „Rycerzu siedmiu królestw”, Griffina Davisa natomiast – w „Jojo Rabbit” czy „Wielkim marszu”.

„500 mil” to typowy film drogi. Polskim widzom kojarzyć się może z „300 mil do nieba”. Już sam tytuł jest podobny, na nim jednak analogie się nie kończą. W obydwu filmach mamy dwóch uciekających braci, w obydwu filmach towarzyszy im dziewczyna. Skojarzenia może budzić też sposób ucieczki (Finn upycha Charliego w bagażniku autobusu), wiek chłopców oraz ich smutny los. Zasadnicze różnice to powód i cel podróży.

Film Matthewsa jest dziełem melancholijnym, choć niepozbawionym wesołych i optymistycznych akcentów. Nie trafi do gustu widzów akceptujących wyłącznie filmy lekkie i przyjemne. Trudne emocje bohaterów udzielają się odbiorcy. I chociaż niektóre sceny ocierają się o kicz (na przykład jazda we dwoje na koniu po plaży jako jeden z ostatnich etapów podróży), to całość wypada korzystnie. Problemy psychologiczne postaci, ich poczucie winy i odpowiedzialności, sercowy podtekst w relacji Finna i Kait – to wszystko sprawia, że film nabiera głębszego wymiaru, a zagadkowa zmiana w zachowaniu rodziny nadaje mu aurę lekkiej tajemniczości. Obraz wart jest polecenia wszystkim wielbicielom poruszającego kina uczuć.

Tytuł polski: 500 mil
Tytuł oryginalny: 500 Miles
Produkcja: Irlandia, Wielka Brytania, Cypr/ 2026
Premiera (świat): 27 lutego 2026 r.
Premiera (Polska): 4 września 2026 r.
Reżyseria: Morgan Matthews
Scenariusz: Morgan Matthews
Muzyka: Jamie Duffy, Atli Örvarsson
Obsada:
Dexter Sol Ansell (Charlie)
Roman Griffin Davis (Finn)
Deirdre Monaghan (Molly)
Loré Adewusi (Tomo)
Eoin Duffy (Ben)
Czas: 102 min.
Dystrybucja kinowa: Best Film

W tej bliższej przyszłości niezbędne dla ludzi są roboty. To one ogarniają dom, opiekują się dziećmi pod nieobecność rodziców, uczą w szkołach, naprawiają inne roboty, pełnią funkcję policjantów. Co nietypowe dla robotów, mają też uczucia, i to bardziej pozytywne niż niejeden człowiek. Potrafią przyjaźnić się z ludźmi. Zdarza im się zepsuć, a nawet umrzeć.

W dalszej przyszłości robotów już nie ma, ale technologia jest jeszcze bardziej zaawansowana: umożliwia ludziom podróże w czasie. Za pomocą specjalnej peleryny można przenieść się do dowolnie wybranej epoki. Podróże te nie są rozrywką, służą celom badawczym. Wyłączone z nich są dzieci do lat dwunastu, ponieważ przenoszenia się w czasie zabrania im prawo.

Arco (polski dubbing: Mikołaj Wachowski), tytułowy bohater filmu, żyje właśnie w tej dalszej przyszłości. Marzy o podróży do epoki dinozaurów, ale ze względu na swój wiek nie może tego marzenia zrealizować. Kradnie więc pelerynę starszej siostrze i wyrusza w podróż potajemnie. Zamiast w mezozoiku ląduje jednak w roku 2075, czyli we wspomnianej epoce wcześniejszej przyszłości (choć dla niego to niemal prehistoria – na co dzień żyje w czasach o osiemset pięćdziesiąt lat późniejszych). W tym świecie spotyka dziewczynkę Iris (Łucja Dobrogowska), która stara się pomóc mu w powrocie do domu. Między dwojgiem dzieci rodzi się serdeczna przyjaźń. Dodatkowo wspiera je robot Mikki (Jarosław Domin), będący własnością – lub częścią – rodziny Iris.

Cała historia jest ciepła i lekka, chociaż mówi o głębokich uczuciach. Jest w niej i wątek komiczny (trzech lekko stukniętych, nieudolnych w swoich działaniach facetów ścigających Arco), i szczypta egzaltacji. Co bardziej wrażliwi mogą na filmie uronić łzę. Mamy też ekologiczno-społeczne przesłanie i przestrogę – w przyszłości ludzi mogą czekać ogromne pożary i inne katastrofy, jeżeli nie zadbają należycie o planetę.

Zwraca uwagę interesująca grafika – animacja robiona jest metodą komputerową, ale trochę przypomina dawne filmy rysunkowe. W niektórych scenach tło stanowią futurystyczne poetyckie pejzaże. Irytuje nieco mimika postaci, którym poruszają się jedynie usta i powieki – pod tym względem sposób przedstawienia bohaterów odrobinę przypomina mangę. Ale może to celowe i służące nadaniu określonego stylu tej animacji.

„Arco” nominowany był w tym roku do Oscara w kategorii „Najlepszy długometrażowy film animowany”. Czy słusznie? Trudno powiedzieć. Do miana filmu znakomitego trochę mu brakuje. Na pewno jednak należą mu się ciepłe słowa. Jest wciągający, sprawnie zrobiony, działa na emocje, skłania do refleksji, posiada walory edukacyjne. W głowach niektórych widzów może zrodzić się pytanie, czy wizja reżysera jest zbieżna z faktycznym sposobem funkcjonowania ludzkości za pięćdziesiąt i dziewięćset lat. Film powinien spodobać się i dzieciom, i młodzieży (zarówno młodszej, jak i starszej), i dorosłym – przyjaźń, będąca głównym wątkiem filmu, dotyczy w końcu ludzi w każdym wieku.

Tytuł polski: Arco
Tytuł oryginalny: Arco
Produkcja: Francja, USA / 2025 
Premiera (świat): 16 maja 2025 r.
Premiera (Polska): 17 kwietnia 2026 r.
Reżyseria: Ugo Bienvenu
Scenariusz: Ugo Bienvenu, Félix de Givry
Zdjęcia: Matthew Chuang
Muzyka: Arnaud Toulon
Obsada:
Swann Arlaud (głos)
Alma Jodorowsky (głos)
Louis Garrel (głos)
Vincent Macaigne (głos)
William Lebghil (głos)
Czas: 88 min.
Dystrybucja kinowa: Kino Świat

Mamy w filmie właściwie wszystko, co może wiązać się z odstępstwem od konserwatywnego wzorca – oprócz niebinarności i homoseksualizmu także biseksualizm, bigamię, poligamię, poliamorię czy tranzycję. Bombardowanie widza taką liczbą wątków tworzy tylko niepotrzebny miszmasz, tym bardziej drażniący, że filmowi w zasadzie brakuje konkretnej fabuły. Frances włóczy się po Amsterdamie, poznaje kolejne miejsca, kolejne lokale i kolejnych ludzi, do wszystkiego podchodząc z entuzjazmem. Przechodzi inicjację seksualną, cały czas zastanawia się, gdzie i z kim zamieszkać – i tyle. Większa część filmu zdominowana jest przez mało interesujące – nawet jeśli barwne i błyskotliwe – rozmowy. Nie mogą one zastąpić konkretnej historii, podobnie jak obrazki z amsterdamskich klubów.

Pod pewnymi względami Jimpa, pomimo swego ekstrawaganckiego stylu bycia, jest typowym dziadkiem – na przykład lubi rozpieszczać swoje wnuczę. Rozpieszczanie to przybiera postać częstowania Frances żelkami. Nietypowy jest jedynie fakt, że owe żelki nasączone są narkotykami, oddziałują zatem nie tylko na kubki smakowe, ale i na świadomość.

Jimpa jest po udarze. Widz choć trochę znający filmowe schematy może łatwo domyślić się, że niebawem dopadnie go drugi, tym razem cięższy. Tenże widz równie łatwo może przewidzieć, jaką decyzję podejmie wówczas rodzina.

Film najtrafniej określić można słowem „męczący”. Męczące są romantyczne postacie, męczące jest moralizatorskie przesłanie, męczące jest natrętne nakłanianie widza do poparcia idei swobody obyczajowej, męczące są tanie chwyty psychologiczne, męcząca jest jednostajność fabuły. Chociaż scen erotycznych jest tutaj niewiele, to cały film kręci się wokół seksu i kwestii orientacji seksualnych. Jest to monotonne i po prostu nudne.

Rodzice pięknie wspierają niebinarne dziecko, a dziadek – niebinarne wnuczę. Twórcy chcą za wszelką cenę pokazać, jak wielką miłość może okazywać sobie rodzina, jeśli jej członkowie są tolerancyjni i pełni dobrej woli. Wszyscy się tu kochają, przytulają, okazują sobie najwspanialsze uczucia. Ckliwość fabuły budzi skojarzenia z południowoamerykańską telenowelą. Jest nawet gorzej, bo i w takich telenowelach zdarzają się animozje, tutaj zaś jest tylko miłość. Drobne nieporozumienia, owszem, mają miejsce, ale pod wpływem rozmów pełnych wzajemnego szacunku błyskawicznie dochodzi do zgody. Nawet poważne błędy z przeszłości, jak porzucenie rodziny, córka ojcu wybacza. Mało to autentyczne, nawet jeśli inspirowane prawdziwymi wydarzeniami (reżyserka Sophie Hyde opowiada historię swoją, swojego ojca i swojego dziecka, którym jest zresztą Aud Mason-Hyde).

Jeżeli film ma nauczyć widzów tolerancji i oswoić ich z kwestią LGBTQ+, to efekt jest odwrotny od zamierzonego. W historii kina opowiadającego o osobach nieheteronormatywnych były filmy znacznie lepsze, na przykład „Życie Adeli” czy polski „Hiacynt”. „Mów mi Jimpa” zdecydowanie odstaje od nich poziomem. Widoczne jest pewne podobieństwo do „Inwazji barbarzyńców”, ale tylko pod względem fabuły – tam też bohaterem był umierający człowiek z hipisowską przeszłością. Jakościowo „Inwazja…” była lepsza o klasę. Film Sophie Hyde zaś, zamiast budzić dobre wrażenie, irytuje. Zamiast wzruszać – bo takie zapewne było założenie reżyserki – nuży. Upamiętnienie ojca zdecydowanie twórczyni filmu się nie udało.

Tytuł polski: Mów mi Jimpa
Tytuł oryginalny: Jimpa
Produkcja: Australia, Finlandia, Holandia / 2025 
Premiera (świat): 23 stycznia 2026 r.
Premiera (Polska): 3 kwietnia 2026 r.
Reżyseria: Sophie Hyde
Scenariusz: Matthew Cormack, Sophie Hyde
Zdjęcia: Matthew Chuang
Muzyka: Nick Ward
Obsada:
Olivia Colman (Hannah)
John Lithgow (Jimpa)
Aud Mason-Hyde (Frances)
Eamon Farren (Richard)
Maya Jean Carey (młoda Hannah)
Czas: 113 min.
Dystrybucja kinowa: Forum Film Poland

Głównego bohatera Dawida (Tomasz Włosok) poznajemy, gdy pracuje jako barman w Anglii. Po jego powrocie rodzice (Grażyna Szapołowska, Roman Gancarczyk) szykują mu urodzinowe przyjęcie. Nikt nie wie, że to właściwie kolacja pożegnalna, ponieważ ojciec zaraz potem umiera. Dawid dziedziczy po nim piekarnię i od razu ma na głowie komornika. Popada w rozpacz, miota się, nie ma pojęcia, jak spłacić dług, a urząd skarbowy (jego pracowniczki są jakby żywcem wyjęte z poprzedniej epoki, również pod względem aparycji) nie ma żadnej litości. Wtedy właśnie w jego głowie rodzi się pomysł handlu dopalaczami.

Kiedy chłopakowi udaje się zebrać pieniądze na spłatę długu wobec skarbówki (film przy okazji obnaża durnotę przepisów podatkowych), okazuje się, że ciągle mu mało. Dochody z handlu przestają już służyć ratowaniu siebie i rodziny, przeradzają się w biznes, i to potężny, przynoszący niebotyczne zyski. Dawid buduje swoje imperium, angażuje kolejnych pracowników (chemików, dilerów, a nawet księgowe), wchodzi w układy ze sprzedajnymi policjantami i ludźmi władzy. Zatrudniając ludzi, wygłasza mowy motywacyjne, jakich nie powstydziliby się najlepsi coachowie z korporacji. Jego klientami stają się młodzi, atrakcyjni, gustownie ubrani ludzie, którzy „chcą się dobrze bawić”. Jak łatwo się domyślić, szybko pojawiają się kłopoty. Dawida czepia się policja, ale też narkotykowa mafia, której teren zajął. Do pewnego momentu udaje mu się jednak wszystkich robić w konia. Kolejne naloty antyterrorystów na siedzibę jego „firmy” są dla policji bezowocne – dopóki substancje, którymi handluje, są legalne, stróże prawa mogą mu naskoczyć. W wielu sytuacjach ratuje go jego prawnik (Robert Jarociński), który dba również o utrzymanie legalnego charakteru przedsięwzięcia.

Do kina może przyciągnąć widza ciekawa obsada filmu, choć niektórzy znani aktorzy (Jan Frycz, Agnieszka Grochowska, wspomniana Szapołowska) występują w zaledwie kliku scenach, a Janusz Chabior raptem w jednej. Łukasz Simlat pokazuje, że dobrze sprawdza się nie tylko w rolach typów spod ciemnej gwiazdy, ale i odwrotnie – także w rolach policjantów, i to tych pozytywnych, chociaż twardych i nieustępliwych. Młodsze pokolenie aktorów reprezentują między innymi Katarzyna Gałązka, Adam Wietrzyński, Wiktoria Filus i Emma Giegżno.

Twórcy filmu, Pat Howl (reżyser i współscenarzysta) i Katarzyna Samson (producentka i współscenarzystka), to z wykształcenia psychologowie społeczni, zatem temat narkotyków wśród młodzieży jest im dobrze znany. „Król dopalaczy” to ich pełnometrażowy debiut. Jak mówi Katarzyna Samson, starali się unikać moralizatorstwa. To akurat im się udało.

Główny bohater filmu, choć niepozbawiony wrażliwości i pewnych pokładów dobroci, budzi jednak odrazę. Pieniądze zarabiane na dopalaczach czynią go coraz bardziej bezwzględnym, przez co widz raczej nie może z nim sympatyzować. W zasadzie następuje zjawisko odwrotne – oglądający film zaczyna z niecierpliwością czekać, aż policja skutecznie się do Dawida dobierze. Jego dziewczyna, a zarazem rozpracowująca go policjantka (Vanessa Aleksander), mówi o nim, że „przynajmniej używa mózgu”. Im jednak bliżej końca filmu, tym słabiej jest u niego widoczna zdolność myślenia. Płaci za to zresztą wysoką cenę.

Swoją drogą zastanawiające jest, że za sytuacje, o jakich mowa w filmie, społeczeństwo całą winę zwala na dilerów, a przecież nikt nikomu na siłę narkotyków do nosa czy ust nie wpycha. Bez popytu nie byłoby podaży.

Historia przedstawiona w „Królu dopalaczy” przypomina tę ze „Ślepnąc od świateł” – z tą różnicą, że jest oparta na faktach. Być może jednak Jakub Żulczyk inspirował się losami tego samego człowieka. Ostatnia scena w „Królu…” jest natomiast podobna do zakończenia „Polowania” Thomasa Vinterberga – i też jest metaforą losu głównego bohatera. Losu, który sam sobie zgotował i o który wyłącznie do samego siebie może mieć pretensje.

Tytuł polski: Król dopalaczy
Produkcja: Polska / 2026 
Premiera (Polska): 13 marca 2026 r.
Reżyseria: Pat Howl
Scenariusz: Pat Howl, Katarzyna Samson
Zdjęcia: Łukasz Dziedzic
Muzyka: Wojciech Urbański, Łukasz Palkiewicz
Obsada:
Tomasz Włosok (Dawid)
Vanessa Aleksander (Paula)
Łukasz Simlat (Lewy)
Agnieszka Grochowska (Ministra)
Janusz Chabior (Pięta)
Czas: 112 min.
Dystrybucja kinowa: Monolith Films

Reżyserem filmu jest Corin Hardy, specjalizujący się właśnie w horrorach („Z lasu”, „Zakonnica”). Do nakręcenia „Dźwięku śmierci” zainspirowała go ponoć prawdziwa historia. Gwizdek, wokół którego skupia się akcja filmu, rzeczywiście istniał – został odnaleziony wśród pochowanych Indian gdzieś w Ameryce – choć oczywiście nie miał takich właściwości jak w filmie. Brak jednoznacznej teorii dotyczącej zastosowania gwizdka sprawił, że reżyser mógł bez skrępowania puścić wodze fantazji. Doświadczenie z horrorami mają też scenarzysta (Owen Egerton – „Festiwal krwi”) i niektórzy aktorzy.

Wspomniany gwizdek zostaje znaleziony w szkolnej szafce przez nową uczennicę, melancholijną i wycofaną dziewczynę po przejściach (Dafne Keen). Artefakt ów szybko zaczyna przysparzać jej gigantycznych problemów, podobnie jak kilkorgu jej znajomym (Sophie Nélisse, Ali Skovbye, Jhaleil Swaby), kuzynowi (Sky Yang) i nauczycielowi (Nick Frost). Okazuje się przedmiotem niosącym śmierć – i właśnie ucieczka przed śmiercią i próba przechytrzenia jej są głównym tematem filmu. Widzą ją tylko ci, których ściga, przez co ich zachowanie może innym osobom w filmie wydawać się schizofreniczne, podobnie jak widzowi schizofreniczne mogą wydawać się ich wizje.

Groza „Dźwięku śmierci” polega nie na widoku kolejnych obmierzłych potworów, choć w niektórych scenach się one pojawiają (śmierć przybiera ich makabryczną postać). Charakter horroru nadają filmowi inne cechy – tajemniczość, napięcie i atmosfera niepokoju.

Nie brakuje w filmie wątków psychologiczno-społeczno-życiowych. Mamy poruszony problem narkotyków, alienacji, incelizmu, nieodwzajemnionej miłości i przemocy w szkole. Zamierzeniem twórców było też prawdopodobnie przesłanie antyreligijne, bo czarnym charakterem jest tu chłopak (Percy Hynes White) udzielający się w położonym w pobliżu szkoły kościele, ale zarazem dilujący prochami (co uważa nawet za swoją misję) i sprowadzający rówieśników na manowce. Abstrahując od kwestii światopoglądowych, wplatanie w film tak tendencyjnych elementów stanowiących jawną antyreklamę dla religii jest chwytem tanim i obniżającym artystyczną jakość.

Słabym punktem filmu są pełne chaosu sceny finałowe, w których momentami trudno się połapać. Kolejnym minusem jest „odmłodzenie” aktorów – dwudziestoparolatkowie grają tu nastolatków. Zabieg ten stosowany jest niestety w wielu produkcjach. W przypadku „Dźwięku…” wynika on może stąd, że nastolatkowie nie mają jeszcze ukończonych szkół filmowych, w których nabyliby odpowiednie umiejętności (sam talent to często za mało), trzeba więc sięgnąć po aktorów o kilka lat starszych, którzy zdążyli już zdobyć właściwe wykształcenie i kompetencje. Inna sprawa, że zaniżonego wieku aktorów akurat w filmie nie widać – w rolach nastolatków wypadają całkiem wiarygodnie. Może to kwestia ich umiejętnej gry, może dobrej charakteryzacji, a może jednego i drugiego.

Widzów, którzy lubią „czuć dreszczyk emocji”, „Dźwięk…” niewątpliwie może wciągnąć. Jest to film trzymający w napięciu, ale do wybitnych horrorów zaliczyć go się nie da.

Tytuł polski: Dźwięk śmierci
Tytuł oryginalny: Whistle
Produkcja: Kanada, Irlandia / 2025 
Premiera (świat): 25 września 2025 r.
Premiera (Polska): 20 lutego 2026 r.
Reżyseria: Corin Hardy
Scenariusz: Owen Egerton
Zdjęcia: Björn Charpentier
Obsada:
Dafne Keen (Chrys Willet)
Sophie Nélisse (Ellie Gains)
Sky Yang (Rel)
Percy Hynes White (Noah Haggerty)
Nick Frost (Craven)
Czas: 100 min.
Dystrybucja kinowa: Kino Świat

Na podstawie: Owen Egerton, „Whistle” (opowiadanie)

Główny bohater (Statham), jak wskazuje sam tytuł, wiedzie samotne życie. Mieszka w latarni morskiej, dawno już – jak się po pewnym czasie okazuje – nieczynnej. Gra sam ze sobą w szachy, czasem raczy się alkoholem. Jedynym jego towarzyszem i rozmówcą jest pies, któremu nawet nie nadał imienia. Zaopatruje go mężczyzna regularnie przypływający kutrem wraz z nastoletnią Jessie (Bodhi Rae Breathnach). Pewnego razu podczas sztormu ów mężczyzna razem z kutrem idzie na dno, a dziewczynka (której był wujkiem) także zaczyna tonąć. Na ratunek rusza główny bohater. Wyciąga dziewczynkę z wody i wykonuje reanimację, która przynosi skutek. Od tej pory oboje przeżywają przygody wspólnie.

W początkowej fazie tempo filmu – z pominięciem sztormu – jest dość powolne, a obraz ciemny, bo i ciemne jest życie głównego bohatera. Dziewczynka swą obecnością zaczyna je stopniowo rozjaśniać. Smutek po stracie wujka ustępuje ciekawości dotyczącej nowego towarzysza. Jego tajemniczość, nieprzystępność i oschłość tylko tę ciekawość wzmagają. Mała potrafi też być bezczelna, już przed wypadkiem wypominała zagadkowemu mężczyźnie brak uprzejmości.

Akcja nabiera rumieńców, gdy główny bohater okazuje się dawnym agentem, na którego parol zagina rząd. Na czele ekipy pościgowej staje Roberta (Naomi Ackie). Do dyspozycji ma najlepszych informatyków, specjalistów od monitoringu, agentów i antyterrorystów. Główny bohater, rzecz jasna, daje sobie z nimi wszystkimi radę.

Drugim sławnym aktorem grającym w „Samotniku” oprócz Stathama jest Bill Nighy, występujący tu w roli czarnego charakteru. Po przymusowym odejściu z rządu ściga Stathama na własną rękę, choć nie osobiście. W pogoń za nim wysyła swojego człowieka (Bryan Vigier) – jedynego specjalistę od mokrej roboty godnego roli rywala głównego bohatera. Pojedynek między nimi trwa właściwie przez cały film, mamy też parę starć bezpośrednich, w tym to decydujące w jednej z finałowych scen.

Twórcy „Samotnika” nieco modyfikują popularny filmowy schemat „od niechęci do sympatii” i nadają mu formę „od oschłości do sympatii”. Oschłość jest zresztą jednostronna, bo Jessie od początku dąży do zawarcia przyjaźni. Chłodnemu Michaelowi (imię bohatera granego przez Stathama) nie przychodzi to oczywiście tak łatwo jak bicie czy strzelanie, ale w końcu i on ujawnia swoje prawdziwe, skrywane przez wiele lat, wrażliwe oblicze.

Kolejny schemat to los bohatera, który w imię moralności wycofuje się z roli tajnego agenta służb, a gdy upomina się o niego przeszłość, jeszcze raz, również w imię moralności, wykazuje się niesamowitymi bojowymi umiejętnościami. Statham jak to Statham, załatwia wszystkich po kolei. Po przełamaniu lodów jest w stanie dla swojej nowej przyjaciółki zrobić wszystko. Jego wielbiciele na pewno rozczarowani nie będą.

„Samotnik” przypomina nieco „Leona zawodowca” – mamy tu bohaterkę w podobnym wieku, która po śmierci ostatniej bliskiej osoby nie ma się gdzie podziać i którą przygarnia facet specjalizujący się w zabijaniu. W obu filmach między dwójką postaci rodzi się więź i relacja typu „ojciec-córka” („przyjaciel-przyjaciółka”?).

Plusem filmu jest udział Stathama i Nighy’ego. Nieco świeżości wnosi Bodhi Rae Breathnach. W roli uczuciowej i ciekawskiej dziewczynki, stającej w obliczu zagrożenia, wypada całkiem nieźle. Może pozostanie aktorką dziecięcą, a może zrobi karierę – kto wie.

Miłośnicy sportu, zwłaszcza młodzi, w skrytości ducha utożsamiają się ze swoimi idolami. Analogicznie jest z filmami sensacyjnymi: ich miłośnicy, zazwyczaj duzi chłopcy, też po cichu marzą, by być jak ich bohaterowie – odważni, niepokonani, gotowi zbawiać świat, potrafiący świetnie walczyć i strzelać. Przede wszystkim do takich widzów adresowany jest „Samotnik”. Inni odbiorcy filmu też jednak nie powinni się nudzić. Bo – co by nie mówić – jest on z całą pewnością ciekawy.

Tytuł polski: Samotnik
Tytuł oryginalny: Shelter
Produkcja: USA, Wielka Brytania, Kanada / 2026 
Premiera (świat): 29 stycznia 2026 r.
Premiera (Polska): 13 lutego 2026 r.
Reżyseria: Ric Roman Waugh
Scenariusz: Ward Parry
Zdjęcia: Tony Slater Ling
Muzyka: Mathieu Lamboley
Obsada:
Jason Statham (Mason)
Bodhi Rae Breathnach (Jessie)
Naomi Ackie (Roberta)
Anna Crilly (Haneron)
Bill Nighy (Manafort)
Czas: 107 min.
Dystrybucja kinowa: Monolith Films

Do wizyty w kinie zachęcić może ciekawa obsada, z Liamem Neesonem na czele. W filmie widzimy też między innymi Joe Keery’ego (znanego ze „Stranger Things” czy „Gry o wszystko”), Georginę Campbell („Barbarzyńcy”, „W cieniu podejrzeń”), Lesley Manville („Nić widmo”, „Kolejny rok”), a nawet laureatkę Oscara, weterankę kina Vanessę Redgrave („Julia”, „Gdyby ściany mogły mówić 2”). Sami aktorzy jednak, choć mogą dla filmu zrobić bardzo dużo, nie decydują ostatecznie o jego jakości. Tutaj też go nie ratują.

Keery i Campbell grają tu parę stróżów w magazynie. Podczas jednego z nocnych dyżurów odkrywają dawną tajemnicę tego miejsca. Ciekawość zwycięża nad strachem, zaczynają eksplorować przestrzeń za ścianą i podziemia. Im bardziej robi się niebezpiecznie, tym większe jest ich zainteresowanie. W końcu natrafiają na dziwnego grzyba, ukrytego głęboko pod ziemią przez tajne służby, w czasach, gdy magazyn należał do wojska.

Grzyb, choć nie jest wirusem ani bakterią, zaraża kolejne osoby pojawiające się w magazynie obok Naomi i Travisa (imiona dwójki głównych bohaterów). Dopada chociażby szajkę złodziei na Harleyach, którzy za namową innego pracownika magazynu, odrażającego przełożonego głównych postaci, postanawiają pod osłoną nocy włamać się i ukraść telewizory. Ofiarą grzyba padają zresztą nie tylko ludzie, zarażają się również kot i jeleń. Zainfekowani dziwnie się zachowują i wymiotują ohydną zieloną substancją. Samym Naomi i Travisowi, oczywiście, grzyb krzywdy nie robi. Na ratunek spieszy niezawodny, nie tylko w tym filmie, Liam Neeson. Następuje zjednoczenie sił, przywdzianie specjalnych kombinezonów, chwycenie za broń i bohaterska walka z czyniącym coraz większe szkody grzybem.

Trochę szkoda do „Skażenia” Liama Neesona. Jego obecność tutaj stanowi niezbity dowód na to, że dobrzy aktorzy nie zawsze grają w dobrych filmach. Chociaż jest obsadzony w roli, która do niego pasuje (weteran-specjalista zbawiający ludzkość), nie pasuje do niego sam film i jego gatunek. Joe Keery sprawdza się tu lepiej. Jako nieśmiały, choć paradoksalnie nieco natrętny i gadatliwy chłopak nieudolnie zalecający się do dziewczyny, z którą przeżywa tajemniczą przygodę, wypada przekonująco. Widać, że lekkie komedie mu odpowiadają.

Nieco rozczarowuje, pomimo kilku zabawnych rozmówek, scenariusz. Po Davidzie Koeppie, współtwórcy dialogów do takich hitów jak „Jurrasic Park” czy „Mission: Impossible”, można było spodziewać się więcej. Na koncie ma on lepsze i gorsze filmy. „Skażenie” akurat zalicza się raczej do tych drugich.  

Nie można powiedzieć, że jest to film jednoznacznie zły. Z drugiej strony na pewno nie powala na kolana. I nie jest to kwestia gatunku – horrory czy komedie mogą być bardzo dobre, o wiele lepsze niż „Skażenie”. Film jest w miarę interesujący i momentami śmieszny. Pominięcie go nie będzie jednak szczególnie dużą stratą.

Tytuł polski: Skażenie
Tytuł oryginalny: Cold Storage
Produkcja: USA, Wielka Brytania, Francja / 2026 
Premiera (świat): 22 stycznia 2026 r.
Premiera (Polska): 6 lutego 2026 r.
Reżyseria: Jonny Campbell
Scenariusz: David Koepp
Zdjęcia: Tony Slater Ling
Muzyka: Mathieu Lamboley
Obsada:
Joe Keery (Travis Meacham)
Georgina Campbell (Naomi William)
Liam Neeson (Robert Quinn)
Lesley Manville (Trini Romano)
Sosie Bacon (Dr Hero Martins)
Czas: 99 min.
Dystrybucja kinowa: Kino Świat

Na podstawie: David Koepp, „Cold Storage” (powieść)

James (Jeremy Irvine), główny bohater, niegdyś przypadkiem spotkał uroczą Mary (Hannah Emily Anderson), która okazała się miłością jego życia. Zamieszkał z nią w jej rodzinnym miasteczku – tytułowym Silent Hill. Po rozpadzie związku James topi żal w alkoholu, nie może się pozbierać pomimo pomocy terapeutki. Pewnego dnia dostaje od Mary enigmatyczny list, w którym prosi go ona o powrót. James nie zastanawia się długo i rusza w drogę, ale zastaje tylko wyludnione miasteczko z opustoszałym szpitalem i obrośniętym chwastami labiryntem oraz podtopiony cmentarz. Okazuje się, że zdecydowana większość mieszkańców padła ofiarą tajemniczej choroby. James żywi rozpaczliwą nadzieję, że Mary znalazła się w nielicznym gronie ocalałych i rusza na jej desperackie poszukiwania.

Już w scenach z przeszłości, przed zdziesiątkowaniem Silent Hill przez epidemię, jego mieszkańcy sprawiają dziwne wrażenie. Dziwnie się zachowują, dziwnie patrzą, dziwnie mówią. Jedyną normalną osobą wydaje się Mary, która jednak ulega wpływom swoich pobratymców. W Jamesie wywołuje to dezorientację i gniew, pod wpływem których opuszcza miasteczko. Tajemnicza postawa jego mieszkańców wyjaśnia się w dalszej części filmu. Mamy tu wątek religijnej sekty i jej charyzmatycznego guru, czczonego nawet po śmierci.

Irytuje brak wyraźnego zarysu fabuły. Przez większość filmu bohater krąży po opuszczonym miasteczku, spotykając rozmaite krwawiące potwory, zmutowane szczury, wielkie ćmy i inne robactwo oraz dziwacznych pojedynczych ludzi, którym udało się przetrwać epidemię. Do tego głównie sprowadza się cała akcja. Jego konfrontacja ze straszydłami ma budzić silne emocje, ale jest wręcz przeciwnie, wieje nudą, tym bardziej że tempo akcji jest w rzeczywistości bardzo powolne.

W zapowiedziach film określany jest jako horror psychologiczny, ale osobiście psychologii prawie w ogóle w nim nie widzę. Nie ma tu żadnej emocjonalnej głębi, a jedyne uczucia bohatera to przerażenie i tęsknota za ukochaną. Za element psychologiczny filmu uznać można również prawdopodobieństwo (interpretację twórcy pozostawiają widzowi), że wszystko, co widzimy, rozgrywa się tak naprawdę w chorej głowie bohatera, którego pod koniec widzimy w szpitalu psychiatrycznym – ale to także dosyć tani chwyt. Tanim chwytem jest też kontrast barw w scenach z przeszłości i teraźniejszości – w tych pierwszych widzimy soczyste, „słoneczne” kolory, niczym w reklamie proszku do prania, w drugich zaś dominują różne odcienie szarości, barwy ciemne i ponure, typowe dla klimatu grozy.

Zaletą filmu mają być efekty specjalne, kreowane bez zastosowania sztucznej inteligencji. Ich twórcom może faktycznie należy się uznanie, ale efekty te nie zamażą ogólnego złego wrażenia i nie odwrócą uwagi widza od kiepskiej i nudnej fabuły.

Jeremy Irvine wyznał podobno, że gra wystraszonego człowieka jest dla niego nadzwyczaj wyczerpująca i że praca na planie „Powrotu do Silent Hill” była najtrudniejsza, jaką kiedykolwiek wykonywał przy jakimkolwiek projekcie. Wniosek wyciągnąć można jeden: szkoda, że tyle wysiłku kosztowała nieszczęśnika rola w tak słabym filmie.            

Fanów „Silent Hill” oraz innych podobnych gier komputerowych film przypuszczalnie wciągnie, niektórych może nawet oczaruje. Widzowie niebędący zapalonymi graczami raczej się jednak na nim wynudzą.

Tytuł polski: Powrót do Silent Hill
Tytuł oryginalny: Return to Silent Hill
Produkcja: USA, Wielka Brytania, Francja, Niemcy, 
Serbia, Japonia, Hiszpania, Australia / 2026
Premiera (świat): 21 stycznia 2026 r.
Premiera (Polska): 23 stycznia 2026 r.
Reżyseria: Christophe Gans
Scenariusz: William J. Schneider, Sandra Vo-Anh, Christophe Gans
Zdjęcia: Benoît Debie, Pablo Rosso
Muzyka: Akira Yamaoka
Obsada:
Jeremy Irvine (James Sunderland)
Hannah Emily Anderson (Mary Crane)
Eve Macklin (Kaitlyn / Angela)
Alana Maria (Mitzy)
Emily Carding (Dara)
Czas: 106 min.
Dystrybucja kinowa: Kino Świat

Na podstawie: Keiichiro Toyama, „Silent Hill” (gra)

Sprawcami porwania pociągu są cwany szop Sokół (polski dubbing: Mateusz Rusin) i wredny borsuk Hans (Marcin Piętowski). O ile jednak ten pierwszy zamiary ma prawie niewinne (pozyskanie przysmaków na gwiazdkową ucztę dla przyjaciół), o tyle drugi pała żądzą zemsty na jednym z pasażerów i chce spowodować wykolejenie składu. Kiedy pociąg rusza, okazuje się, że Hans wykiwał Sokoła. Teraz odważny szop musi stanąć na czele grupy zwierzaków-pasażerów i wspólnie z nimi zatrzymać rozpędzony pociąg.

Jak wskazuje sam tytuł, film nawiązuje do „Szybkich i wściekłych”. W pewnym sensie jest ich animowaną parodią. Nawiązań do innych filmów jest tutaj zresztą więcej – rybka podróżująca pociągiem przypomina tytułowego bohatera „Gdzie jest Nemo?”, żółw zaś – Żółwia Ninja. Inni pasażerowie wagonu dla zwierząt to między innymi pomysłowa i sprytna kotka Madzia (Magdalena Herman-Urbańska), groźny pies-policjant Rex (Wojciech Machnicki) czy cyniczny, nienawidzący swojego imienia kot Słodziak (Jakub Kamieński). Mamy tutaj też chociażby parę psów-hipisów, przebiegłą i zwinną wężycę-didżejkę oraz dwie papugi (lękliwego chłopaka i jego przebojową koleżankę). Jak widać, antropomorfizacja zwierząt jest tu posunięta daleko, każda z postaci ma swoje indywidualne cechy, co zaliczyć można do atutów filmu.

Nietrudno też zauważyć, że wśród zwierząt zdecydowanie dominują postacie pozytywne. Jest tylko jeden czarny charakter, za to bardzo „czarny” – Hans. Wszystko jest w nim złe – zły głos, złe spojrzenie, nawet złe zęby. Reszta zwierzaków jest dobra, choć nie do końca wolna od wad charakteru (przykłady: podstępny Sokół, pozwalający sobie na kradzieże smakołyków, czy żądny władzy i srogi Rex). Gorzej jest z ludźmi – widzimy tu cynizm influencerów, wykorzystujących zwierzęta do lansowania się w social mediach i zdobywania kolejnych lajków, oraz dziennikarzy telewizyjnych, próbujących wykorzystać niepokój małej dziewczynki o kotka do nagrywania „wzruszających” ujęć.

Happy end jest oczywiście do przewidzenia, ale trudno, żeby w filmie familijnym było inaczej. Każde ze zwierząt wykazuje się bohaterstwem i odgrywa swoją rolę w zatrzymaniu pociągu i uratowaniu przyjaciół. Każde pokonuje też swoje słabości i wady – bojaźliwi członkowie grupy przezwyciężają lęk, Rex (to na nim, za dawne aresztowanie, chce się zemścić Hans) godzi się na częściowe oddanie roli lidera, a Sokół wykorzystuje swój spryt do dobrych celów.

„Szybcy i sprytni” stanowią kolejny przykład na to, że dzisiejsze kino familijne, zwłaszcza to animowane, opiera się przede wszystkim na komizmie. Jest on obecny niemal w każdej scenie. Słychać błyskotliwe dialogi, będące zasługą nie tylko scenarzystów (David Alaux, Eric Tosti), ale też tłumacza (Bartosz Zimiński). Młodsi widzowie powinni być rozbawieni i zaangażowani w przygodę bohaterów, a starsi prawdopodobnie docenią scenariusz, pomysł i efekty graficzne. Dodatkowo szybka akcja filmu sprawia, że raczej nie sposób się na nim nudzić. Może on być zatem dobrym pomysłem dla całej rodziny na spędzenie części mroźnego zimowego weekendu.

Tytuł polski: Szybcy i sprytni
Tytuł oryginalny: Falcon Express
Produkcja: Francja, USA / 2025 r.
Premiera (świat): 2 lipca 2025 r.
Premiera (Polska): 23 stycznia 2026 r.
Reżyseria: Benoît Daffis, Jean-Christian Tassy
Scenariusz: David Alaux, Eric Tosti, Jean-François Tosti
Muzyka: Le Feste Antonacci
Obsada:
Damien Ferrette (Falcon, głos)
Hervé Jolly (Rex, głos)
Kaycie Chase (Maguy, głos)
Frantz Confiac (Hans, głos)
Emmanuel Garijo (Randy /Jimi, głos)
Czas: 87 min.
Dystrybucja kinowa: Monolith Films