„Witajcie w Hope” to pastisz – a może nawet parodia – filmów przedstawiających walkę określonej społeczności z atakującymi ją krwiożerczymi bestiami. Każdy film akcji, nawet będący pastiszem, powinien jednak zawierać przynajmniej minimalną liczbę scen spokojniejszych, pozwalających poznać charakter i sytuację życiową bohaterów. Tu takich scen nie ma wcale, nie ma też normalnych, spokojnych dialogów. Widzimy jedynie nieustającą ucieczkę przed potworami lub odwrotnie – pogoń za nimi. Efektem jest powierzchowna fabuła i brak rysu psychologicznego postaci. Fakt, że non stop coś się dzieje, paradoksalnie wywołuje wrażenie swoistej monotonii. Jeśli dodać do tego długość filmu – ponad dwie i pół godziny – to dla mniej cierpliwych odbiorców może on być istną udręką.

Treść filmu jest banalna i wtórna – miasteczko i jego okolice zostają sterroryzowane przez tajemnicze potwory. Początkowo nikt nie wie, co się dzieje. Najpierw znajdowane jest martwe bydło, później pojawiają się także szczątki ludzkie. Widzimy krajobraz niemal postapokaliptyczny. Miasto jest doszczętnie zdewastowane, ulice trawią pożary, dookoła trup na trupie, a wszystkie zmasakrowane. Ci, którzy przeżywają, również chodzą poranieni, poturbowani i zakrwawieni. Ponoć wszędzie też – choć tego oczywiście widz poczuć nie może – unosi się nieznośny fetor.

Do walki z bezlitosnymi oprawcami staje szef lokalnego posterunku policji (Jung-min Hwang), wspierany przez swą uroczą podwładną (Ho-yeon Jung). Na własną rękę działają cywilni mieszkańcy miasteczka oraz grupa kłusowników z pobliskich lasów. Obrońcy okolicy bynajmniej nie żyją ze sobą w zgodzie, dochodzi między nimi do awantur, podczas których ujawniają charakterystyczną dla Azjatów ekspresję.

Przez pierwsze czterdzieści minut filmu w ogóle nie widać potworów, a jedynie makabryczne następstwa ich działania. Kiedy w końcu dręczyciele miasteczka ukazują się głównym bohaterom i widzom, wyjaśnia się, że są olbrzymami i mają humanoidalne kształty (grają je ludzie – Alicia Vikander, Michael Fassbender, Taylor Russell – komputerowo powiększeni i przekształceni). Dalej jednak nie wiadomo, kim są, dopiero po pewnym czasie okazują się najeźdźcami z kosmosu. Zakończenie zaś jest urywane i nie pokazuje rozwiązania sytuacji.

Jednym z nielicznych walorów filmu jest możliwość popatrzenia na koreańską prowincję oraz na rumuńskie góry i lasy, bo tam również kręcono zdjęcia. Efektów specjalnych, jak to w filmie akcji, jest sporo, ale nie są one w stanie zamaskować luk w treści i innych wspomnianych wyżej niedociągnięć.

Być może twórcom „Witajcie w Hope” marzyło się stworzenie własnego, oryginalnego stylu. Być może chcieli zabawić się w Tarantino w wersji science fiction. Efekt jest jednak marny, a nominacja do Złotej Palmy, podobnie jak inne nominacje i nagrody, należy uznać za grube nieporozumienie.

Tytuł polski: Witajcie w Hope
Tytuł oryginalny: Hopeu
Produkcja: Korea Południowa / 2026
Premiera (świat): 17 maja 2026 r.
Premiera (Polska): 30 października 2026 r.
Reżyseria: Hong-jin Na
Scenariusz: Hong-jin Na
Zdjęcia: Kyung-pyo Hong
Muzyka: Michael Abels
Obsada:
Jung-min Hwang (Bum-seok)
Michael Fassbender (Ma’veyyo)
Alicia Vikander (J’aur)
Ho-yeon Jung (Sung-ae)
In-sung Zo (Sung-ki)
Czas: 160 min.
Dystrybucja kinowa: Monolith Films

Wspomniane obrazy przedstawiają Japonię sprzed prawie czterdziestu lat – już wtedy nowoczesną i rozwiniętą, a przecież zupełnie inną niż teraz. Nie widzimy tu jednak biznesowych dzielnic Tokio ze strzelistymi biurowcami i tłumami spieszących do pracy ludzi. Film ukazuje to właśnie miasto, ale zupełnie inną jego część – spokojniejszą, skromniejszą i jakby bardziej ludzką.

Powolna akcja zsynchronizowana jest ze smutnym losem bohaterów – ojciec rodziny (Lily Franky) jest w ostatnim stadium raka, jego żona (Hikari Ishida) nie radzi sobie z tą sytuacją. W pracy wyżywa się na podwładnych, szef wysyła ją na szkolenie z komunikacji bez przemocy. Już wtedy takie kursy istniały i miały się dobrze, zwłaszcza w krajach zaawansowanych cywilizacyjnie i gospodarczo. Jak pokazuje film, nie każdy się na nich odnajdywał, i tak zresztą jest chyba do dziś.

Główną bohaterką jest jednak córka wyżej wymienionych postaci – jedenastoletnia Fuki (Yui Suzuki). Nie jest ona typową nastolatką, żyje głównie w swoim wewnętrznym świecie, nie integruje się z rówieśnikami, ma tylko jedną przyjaciółkę. Interesuje się magią, hipnozą, przesyłaniem energii przez dotyk, a nawet dramatycznymi historiami wojennymi. Fantazjuje na temat własnej śmierci i pisze o niej w szkolnych wypracowaniach, przez co nauczyciele wzywają matkę na rozmowy. Nawiązuje znajomość z podejrzanym dorosłym facetem, ewidentnie mającym wobec niej niecne zamiary. Zbliżająca się nieubłaganie śmierć ojca bardziej fascynuje ją niż smuci.

Mamy zatem poruszony temat alienacji, inności, eskapizmu, wyparcia życiowych trudności, a także potrzeby akceptacji niosącej za sobą ryzyko bycia skrzywdzonym. To problemy, z jakimi wrażliwe dzieciaki zmagały się i w Japonii w latach osiemdziesiątych, i we współczesnej Polsce, i chyba zawsze i wszędzie. Podobnie jest z innymi problemami poruszonymi w filmie – zawsze i wszędzie ludzie zmagali się z chorobami, śmiercią, bólem po stracie czy brakiem wsparcia w obliczu życiowego kryzysu.

Patrząc na rok urodzenia Chie Hayakawy, reżyserki i scenarzystki filmu, nie trudno domyślić się, że do nakręcenia go zainspirowały ją jej własne przeżycia i że Fuki jest jej alter ego. Reżyserka mówi zresztą wprost o osobistym wymiarze dzieła.

Hayakawa pokazuje prozę życia, chociaż w sposób jak najbardziej poetycki. Film jest prosty w odbiorze, nie do końca smutny i skierowany do widzów o wysublimowanym guście. Bardzo korzystnie wypada Yui Suzuki – widać, że rola inteligentnej, kreatywnej, obdarzonej bogatą wyobraźnią, a jednocześnie nieco naiwnej nastolatki doskonale jej pasuje. Młoda Japonka nie ma doświadczenia aktorskiego, „Renoir” to jej filmowy debiut, więc może jej dobra gra jest wynikiem wrodzonych zdolności. Niewykluczone, że zobaczymy ją w innych filmach, być może już w niedalekiej przyszłości. Warto śledzić też kolejne dokonania Hayakawy, gdyż jest to reżyserka z oryginalnym spojrzeniem na rzeczywistość, pokazująca ją ze szczególną wrażliwością, dokładnością i odpowiednim wyczuciem.

Tytuł polski: Renoir
Tytuł oryginalny: Runowâru
Produkcja: Francja, Japonia / 2025
Premiera (świat): 17 maja 2025 r.
Premiera (Polska): 9 października 2026 r.
Reżyseria: Chie Hayakawa
Scenariusz: Chie Hayakawa
Zdjęcia: Hideho Urata
Muzyka: Rémi Boubal
Obsada:
Yui Suzuki (Fuki Okita)
Hikari Ishida (Utako Okita)
Lily Franky (Keiji Okita)
Ayumu Nakajima (Toru Omaezaki)
Yûmi Kawai (Kuriko Kita)
Czas: 120 min.
Dystrybucja kinowa: Aurora Films

Na pokazie specjalnym został jednak przez część publiczności (tę młodą i spontanicznie reagującą) wyśmiany, co nie było do końca uzasadnione. Owszem, część dialogów jest odrobinę sztuczna, a fabuła z lekka naciągana, ale czy są thrillery, w których naciągana nie jest? Mankamenty filmu zostają skutecznie przesłonięte przez jego atuty – tajemniczość, oddziaływanie na emocje widza, ciekawą akcję i właściwie dobraną obsadę.

„Verity” to adaptacja powieści pod tym samym tytułem, pióra Colleen Hoover. Autorka ta znana była wcześniej głównie z romansów. W fabułę „Verity” też wpleciony jest wątek miłosny (a raczej wątki miłosne). Nie brakuje scen seksu, wskutek czego niektórzy określają film jako „thriller erotyczny”. Bardziej jednak pasuje do niego określenie „thriller psychologiczny”, bo sporo w nim psychologii. Nieco schematycznej, ale jednak psychologii.

Już na początku filmu uderza ostro (nawet trochę zbyt ostro) zarysowany kontrast między dwiema bohaterkami-pisarkami. Verity Crawford (Anne Hathaway) jest popularna, poczytna i doceniana (może nawet przeceniana), a jako kobieta pewna siebie i przebojowa. Znajduje się u szczytu sławy, udziela wywiadu za wywiadem. Lowen Ashleigh (Dakota Johnson) to jej całkowite przeciwieństwo – kobieta cicha, zagubiona, nieśmiała (sama siebie tak określa), pomimo nieprzeciętnej urody zakompleksiona i – jak się po pewnym czasie okazuje – także zazdrosna. Równie uderzająca jest różnica dzieląca obie panie pod względem sytuacji życiowej i zawodowej. Verity dzięki swoim książkom opływa w luksusy, ma duży dom z malowniczym widokiem na jezioro i w ogóle wszystkiego pod dostatkiem. Jej życie rodzinne również jest w pełni udane – przystojny kochający mąż (Josh Hartnett), dwójka wesołych dzieci. Jest szczęśliwa, a przynajmniej taka się wydaje. Lowen także publikuje książki, których jednak prawie nikt nie czyta i nie zna. Na jej spotkania z czytelnikami przychodzi garstka osób. Nie ma ani szczęścia, ani siły przebicia, ma za to długi i poczucie niespełnienia. Jakby problemów było mało, zmaga się z samotnością i przeżywa żałobę po śmierci matki. Wszystko to sprawia, że jedzie na Xanaksie.

Niespodziewanie Lowen dostaje szansę odwrócenia swojego losu. Po wypadku samochodowym Verity zapada w stan katatonii i jej mąż chce, by to właśnie ona dokończyła jedną z jej powieści. Lowen pomimo początkowych wątpliwości propozycję przyjmuje. W celu wejścia w rolę Verity i lepszego utożsamienia się z nią zamieszkuje w jej domu wraz z jej mężem i synem. Od tego momentu, zgodnie z podtytułem filmu, jego akcję spowija „coraz większy mrok”.

Po śmierci córki i wypadku Verity w domu panuje przygnębienie, ale sytuacja wydaje się – na tyle, na ile to możliwe – stabilizować. Coś jednak jest nie tak i Lowen wyraźnie to wyczuwa. Widuje chodzącą po domu Verity, która teoretycznie jest sparaliżowana. Przeraża ją jej pamiętnik, który znajduje wśród jej tekstów. Zaczyna badać tajemnicę domu, w którym panuje aura grozy. Jest też zafascynowana mężem Verity – z wzajemnością.

Pod koniec mamy kilka niespodziewanych zwrotów akcji, historia zaczyna się komplikować, nie jest jednak tak poplątana jak w wielu innych thrillerach czy kryminałach, na przykład tych rodem z Netflixa, których czasem nie sposób zrozumieć. Rozwiązanie, choć zaskakujące, niby jest jasne, a jednak pozostaje pewne niedopowiedzenie. Dobro przeplata się ze złem, chociaż – zwłaszcza na etapie finałowym – bezsprzecznie przeważa to drugie. Światowy rozgłos, szeroko zakrojona akcja promocyjna, znani aktorzy, fabuła oparta na bestsellerowej powieści – to wszystko wróży filmowi spory sukces komercyjny. Nie każdy film komercyjny musi jednak grzeszyć marną jakością, czego „Verity” jest dobitnym przykładem. Nie jest wprawdzie ze wszech miar znamienitym dziełem, ale jako kinowy thriller staje na wysokości zadania. Koneserom ambitnego kina może nie przypadnie do gustu, oczaruje natomiast miłośników ekranowej grozy i wieloaspektowych kryminalnych zagadek.

Tytuł polski: Verity. Coraz większy mrok
Tytuł oryginalny: Verity
Produkcja: USA / 2026
Premiera (świat): 30 września 2026 r.
Premiera (Polska): 2 października 2026 r.
Reżyseria: Michael Showalter
Scenariusz: Nick Antosca, Hillary Seitz
Zdjęcia: Jim Frohna
Muzyka: Volker Bertelmann
Obsada:
Anne Hathaway (Verity Crawford)
Dakota Johnson (Lowen Ashleigh)
Josh Hartnett (Jeremy Crawford)
Brady Wagner (Crew Crawford)
Ismael Cruz Cordova (Corey)
Czas: 117 min.
Dystrybucja kinowa: United International Pictures Sp z o.o.

Na podstawie: Colleen Hoover, „Verity. Coraz większy mrok” (powieść)

Gemmę poznajemy jako dziewczynkę (Charli Penton) w scenach rozgrywających się pod koniec lat dziewięćdziesiątych. Mała uwielbia szkołę, uczy się wzorowo, ale mieszka ze zdziwaczałą, zaniedbującą ją matką (Laura Gordon). Wszystko musi robić sama – sama przygotowywać sobie posiłki, sama o siebie dbać. Nawet nie próbuje zbliżyć się do matki, przeciwnie – dziwne zachowania kobiety budzą w niej lęk. W końcu matka popełnia samobójstwo, niemal na oczach córki.

Dwadzieścia lat później Gemma (Amelia Eve) sama jest matką i też samotnie wychowuje córkę (Island Austin), chociaż ma partnera. Pracuje jako dentystka. Nie powiela błędów własnej matki, ma świetny kontakt z córką. Wiedzie nudne, ustabilizowane, szczęśliwe życie, które jednak w pewnej chwili zostaje zaburzone. Gemma zaczyna widzieć cudaczne postacie, miewa koszmary, krzyczy przez sen. Z postaciami ze snu rozmawia również na jawie, a niektóre mówią do niej nawet z telewizora. Przedmioty ze snów zostają z nią, gdy się budzi. Z owych przeżyć zwierza się swojemu chłopakowi Nickowi (Brandon Perea), który początkowo podchodzi do jej wynurzeń z powątpiewaniem, twierdząc, że to kwestia traumy z dzieciństwa, i bezskutecznie próbuje namówić ją na terapię. Jego sceptycyzm się kończy, gdy sam zaczyna widzieć potwory.

Do gabinetu stomatologicznego Gemmy przychodzi postać z jej omamów. Sceny z jej leczenia są w całym filmie najstraszniejsze. Straszne są jednak nie dlatego, że budzą strach, lecz dlatego, że urągają wszelkiemu poczuciu estetyki. Naturalistyczne ujęcia dłubania w zepsutych zębach mogą u wrażliwszych widzów wywołać odruchy wymiotne.

Później jest już tylko głupiej. Urojenia Emmy okazują się rzeczywistością, sny – kontaktem z innym wymiarem, tajemnicze zjawy – realnym zagrożeniem. Dobre postacie z koszmarów pomagają jej w walce ze złymi postaciami z koszmarów. Do walki przyłączają się także Nick i sąsiedzi, a w pewnym momencie nawet Maya (córka Gemmy). Matka, jak się dowiadujemy, wcale nie targnęła się na własne życie, lecz była więziona w zaświatach przez przywódcę demonicznej sekty (Sam Spruell). Ona także miała możliwość kontaktu z nieczystymi duchami, a ponieważ ta niechciana supermoc jest dziedziczna, ma ją mieć również Maya. Gemma podejmuje bohaterski bój o ocalenie córki przed klątwą, matki przed uwięzieniem, a siebie przed demonami. Demonów jest mnóstwo, a jeden brzydszy od drugiego. Kostyczne uśmiechy, diaboliczne spojrzenia, szkaradne oblicza… Na ekranie mamy konkurs na najbardziej upiorną prezencję.

„Wyjście z mrocznego wymiaru” to szósta część serii „Naznaczony”. I chyba tylko znawcy i miłośnicy tej serii obejrzą film bez zniecierpliwienia. Być może jednak i oni będą znużeni niepotrzebną kontynuacją przydługawego cyklu. W kinie wytrzymają też ewentualnie koneserzy horrorów. W obrębie tego gatunku film jednak niczym się nie wyróżnia, a przynajmniej niczym korzystnym. Nie wzbudza emocji, grzeszy wtórnością (motyw nawiedzonego domu, tajemniczych przedmiotów i rodziny obciążonej klątwą). Trudno polecić go nawet całkiem licznej grupie młodych widzów oglądających głupawe horrory „dla beki”.

Tytuł polski: Naznaczony: Wyjście z mrocznego wymiaru
Tytuł oryginalny: Insidious: Out of the Further
Produkcja: Australia, USA / 2026
Premiera (świat): 19 sierpnia 2026 r.
Premiera (Polska): 21 sierpnia 2026 r.
Reżyseria: Jacob Chase
Scenariusz: Jacob Chase
Zdjęcia: David Garbett
Muzyka: Joseph Bishara
Obsada:
Amelia Eve (Gemma Hall)
Island Austin (Maya Hall)
Lin Shaye (Elise Rainier)
Sam Spruell (Cyrus Lam)
Brandon Perea (Nick Mendoza)
Czas: 106 min.
Dystrybucja kinowa: United International Pictures Sp z o.o.

Horror „Camp Miasma” w dawniejszych latach święcił triumfy. Choć był tandetny, zyskał olbrzymią popularność i uznanie, miał wysoką oglądalność, rozpływały się nad nim gazety. Zachęciło to jego twórców do kręcenia kolejnych części, które jednak okazały się klapą. Film nie przetrwał próby czasu, jego kontynuacje spotykały się z coraz większą krytyką i drwinami.

Nawet w czasach współczesnych film ma jednak swoich wielbicieli. Należy do nich Kris (Hannah Einbinder), młoda reżyserka, planująca nakręcić remake swojego ukochanego horroru. W tym celu odwiedza swoją idolkę Billy (Gillian Anderson), podstarzałą aktorkę grającą w pierwotnej wersji, którą zamierza obsadzić również w nowej ekranizacji.

Billy mieszka w miasteczku stanowiącym dawny plan filmowy. Wnętrze jej domu jest ciemne, mroczne, kontrastujące z białą zimową scenerią za oknem. Ona sama też zachowuje się mrocznie. Maluje dziwne obrazy, popala marychę, mówi i śmieje się jak stara wiedźma, tak samo też wygląda. Kris, jednocześnie zalękniona i zafascynowana, na jej tle sprawia wrażenie grzecznej i nieśmiałej dziewczynki. Prowadzi ze swoją towarzyszką ambitne rozmowy o kinie, ale też zwierza się jej ze swojego życia uczuciowo-seksualnego (żyje w poliamorii, ale ma raczej ubogie doświadczenie łóżkowe) oraz opowiada jej o swoich działaniach (walka o prawa osób LGBT, również poprzez filmy). Billy nie do końca ją rozumie, ale ona też jest oczarowana swoją nową przyjaciółką.

Wzajemna fascynacja obu kobiet stopniowo się zwiększa, narasta między nimi erotyczne napięcie. Film ze „zwykłego” horroru zmienia się w horror erotyczny albo raczej w pornosa z elementami grozy. Panie idą ze sobą do łóżka, oglądają też razem fragmenty oryginalnej wersji filmu, które widzimy na ekranie. Dziwnie przebrany facet lata i zabija kolejnych uczestników obozu dla młodzieży. Na samym końcu ma dopaść graną przez młodą Billy (Amanda Fix) dziewczynę, która przechodzi właśnie inicjację seksualną z kolegą. Dookoła tryskają fontanny krwi.

Kris poznaje tajemnice powstania dawnego filmu. Fikcja twórcza mieszała się wówczas z rzeczywistością. Historia lubi się powtarzać, więc Kris przeżywa przygody, które spotkały bohaterkę horroru. Nie wiadomo tylko, dlaczego podczas ucieczki przed mordercą rozbiera się do koszulki i majtek. Jest to typowy przykład wprowadzania elementów erotycznych niemających żadnego uzasadnienia.

Gillian Anderson, słynna agentka Scully z kultowego „Z Archiwum X”, przypomina o sobie rolą odmienną od jej emploi. Do tej pory grywała raczej postacie realistyczne (warto wspomnieć jej ciekawą kreację bezdomnej żony chorego mężczyzny w „Ścieżkach życia”), ale w roli tajemniczej czarownicy też wypada całkiem zadowalająco. Młoda Hannah Einbinder, pomimo mniejszego doświadczenia (do tej pory zagrała tylko w kilku filmach i serialach, za które otrzymała jednak sporo nagród, oprócz aktorstwa zajmuje się stand-upem), też nieźle radzi sobie w roli pełnej pasji (choć nieco zagubionej) młodej reżyserki z ambicjami. Gra obu pań nie ratuje jednak filmu – nie jest on niczym więcej niż marnym, średnio udanym pornohorrorem.

Tytuł polski: Miłość, śmierć i dojrzewanie w Camp Miasma
Tytuł oryginalny: Teenage Sex and Death at Camp Miasma
Produkcja: USA / 2026
Premiera (świat): 13 maja 2026 r.
Premiera (Polska): 4 września 2026 r.
Reżyseria: Jane Schoenbrun
Scenariusz: Jane Schoenbrun
Zdjęcia: Eric Yue
Muzyka: Alex G
Obsada:
Gillian Anderson (Billy)
Hannah Einbinder (Kris)
Amanda Fix (młoda Billy)
Patrick Fischler (Rudolph)
Jess McLeod (Tracy)
Czas: 112 min.
Dystrybucja kinowa: Velvet Spoon

Pierwsza scena filmu przedstawia rodzinną idyllę – osiedlowy piknik, gry i zabawy, słoneczna pogoda, spokojna ulica, jednorodzinne domy, sympatyczna atmosfera. Znajomość filmowych schematów pozwala przewidzieć, że wkrótce przestanie być słodko, zmiana następuje jednak szybciej, niż widz mógłby się spodziewać. Następne sceny przedstawiają kłótnię między rodzicami (Anne Hathaway i Ewan McGregor), pełną obaw o los rodziny rozmowę dzieci (Maisy Stella i Christian Convery) oraz słowny atak konfliktowego sąsiada (Paul Jeffrey Byrne). W domu się nie przelewa, ojciec bierze dodatkową pracę, która później okazuje się pracą jedyną, bo z tej głównej go zwolnili. Karci syna za palenie papierosów i przestrzega przed jego konsekwencjami, ale sam próbuje utopić problemy w whisky.

Troski rodziny nie ograniczają się do spraw dnia codziennego. Do typowych problemów natury życiowej dochodzą w pewnej chwili niewytłumaczalne zjawiska w miasteczku. W ogrodzie sąsiadki wyrasta tajemnicze drzewo, u sąsiada przed domem pojawia się wielka pryzma łajna, pies zaczyna nietypowo się zachowywać, niebo rozświetlają złowróżbne błyskawice.

Prawdziwe kłopoty przychodzą jednak nieco później. Okazuje się, że miasteczko zostało przeniesione do czasów prehistorycznych i opanowane przez krwiożercze dinozaury. W tym momencie film z dramatu psychologicznego przeistacza się – stanowczo zbyt niespodziewanie – w coś na kształt horroru (bo klasycznym horrorem nazwać go raczej trudno). Rodzina musi stawić czoła okrutnym bestiom, których jedynym celem wydaje się mordowanie i zjadanie ludzi. Nasuwają się tu oczywiste skojarzenia z filmami Spielberga – „Parkiem Jurajskim”, a nawet „E.T.”, chociaż poziomem artystycznym „Koniec ulicy Dębowej” lekko od nich odstaje.

Zgrzyty w rodzinie nie ustają nawet w obliczu niebezpieczeństwa. Żona wypomina mężowi picie, mąż żonie natomiast rzekomą chęć porzucenia rodziny. Świadkami awantury znów są dzieci, co tylko wzmaga ich poczucie zagrożenia. W decydujących chwilach rodzina jednak musi i potrafi się zjednoczyć, dzięki czemu sielska atmosfera po części wraca.

Nie mogło oczywiście obyć się bez uśmieszniania filmu na siłę – mamy w nim na przykład scenę z kopulującymi dinozaurami, na tle których rozbawiona żona robi rozbawionemu mężowi zdjęcie, choć oboje muszą szybko działać, by ratować rodzinę i całe miasteczko.

U widzów po czterdziestce film może budzić tęsknotę za czasami, gdy muzyki ludzie słuchali z kaset, pisali na maszynie, a informacji szukali nie w internecie, lecz w naukowych książkach w bibliotece. Akcja filmu – zanim dojdzie do przetransportowania miasteczka w czasie – rozgrywa się bowiem w roku tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym drugim. Na tle ówczesnych realiów zdecydowanie zbyt współcześnie wypada Anne Hathaway (notabene urodzona w tym właśnie roku), której cały image budzi skojarzenia wyłącznie z czasami obecnymi. Wina leży tu nie tyle po stronie aktorki, ile raczej kostiumografów i charakteryzatorów.

Lato trwa w najlepsze, a ten film jest odpowiedni właśnie na tę porę roku. Jest mimo wszystko lekki (bo nonsensowny) i trochę zabawny (pastisz kina przygodowego czy niezamierzona groteska?). Dobry na pochmurne dni, gdy aktywny urlopowy wypoczynek na świeżym powietrzu nie wchodzi w grę i dla urozmaicenia wolnego czasu można wybrać się do kina. Raczej nie jest jednak wskazane zabieranie do niego dzieci, bo w filmie nie brakuje scen krwawych – część mieszkańców miasteczka zostaje pożarta przez dinozaury. I choć zakończenie jest raczej do przewidzenia, to na brak emocji na pewno narzekać nie można. Niedoskonali bohaterowie ratujący swój niedoskonały świat wzbudzają w odbiorcy sympatię, zachęcającą do kibicowania im w ofiarnej walce z bestiami.

Tytuł polski: Koniec ulicy Dębowej
Tytuł oryginalny: The End of Oak Street
Produkcja: USA / 2026
Premiera (świat): 12 sierpnia 2026 r.
Premiera (Polska): 14 sierpnia 2026 r.
Reżyseria: David Robert Mitchell
Scenariusz: David Robert Mitchell
Zdjęcia: Mike Gioulakis
Muzyka: Michael Giacchino
Obsada:
Anne Hathaway (Denise)
Ewan McGregor (Greg)
Maisy Stella (Audrey)
Christian Convery (Brian)
Bethany Anne Lind (Mary Bagrowski)
Czas: 99 min.
Dystrybucja kinowa: Warner Bros. Entertainment Polska Sp. z o. o.

Nazywa się Kara i właśnie kończy dwadzieścia trzy lata, ale pomimo bycia superdziewczyną wciąż żyje jak zagubiona nastolatka. Włóczy się po kosmosie bez celu, nie ogarnia życia, tonie w bałaganie (metaforycznym i dosłownym), czas spędza na alkoholizowaniu się w pubach. Byłaby sama jak palec, gdyby nie jej superkuzyn Kal-El (David Corenswet, grał Supermana także w ostatniej „męskiej” wersji filmu), z którym rozmawia przez kamerę, oraz pies – jedyny przyjaciel, którego ma przy sobie. Lenistwo nie pozwala jej jednak nawet go wyprowadzać – piesek załatwia się na gazetę. Choć w dniu urodzin Kara obiecuje sobie, że nowy rok jej życia będzie jej najlepszym rokiem, nic nie wskazuje na to, by mogła nabrać zapału do zrealizowania swojego postanowienia.

Z marazmu wyrywa ją Ruthye (Eve Ridley), dziewczyna młodsza od niej, choć momentami sprawiająca wrażenie znacznie dojrzalszej. Jej głównym celem jest pomszczenie rodziny i zabicie Krema (Matthias Schoenaerts), najgorszego łajdaka w całym kosmosie. Pałająca żądzą zemsty i świadoma supermocy Kary, prosi ją o pomoc. Ta oczywiście z początku jest niechętna (nie może obyć się bez sztampy) i zmienia zdanie dopiero wtedy, gdy Krem zatruwa strzałą jej ukochanego psa (widać tu analogię do głównego wątku z „Jak dogryźć mafii”). Razem ruszają za Kremem w szaloną pogoń po wszechświecie. Po pewnym czasie dołącza do nich Lobo (Jason Momoa), niebezpieczny twardziel, też mający swój interes w dorwaniu ściganego.

Film opiera się na efektach specjalnych, zdominowały go niestety totalnie. Ich obfitość momentami męczy. Twórcy (reżyser Craig Gillespie i scenarzystka Ana Nogueira) postawili przede wszystkim na show, na drugi plan spychając wątek przygodowy, fabułę i charakter postaci. Bohaterowie niby mają jakąś osobowość, mają swoją historię i osobisty dramat (dotyczy to zarówno Ruthye, jak i Kary), ale główne ich cechy to po prostu dobro albo zło, a ich losy mimo wszystko też nie są skomplikowane. W tle roi się od zamieszkujących kosmos potworów, im dziwniejszych, tym – w założeniu reżysera – śmieszniejszych i fajniejszych. Jest to oczywiście założenie błędne.

W aktorstwie Milly Alcock, grającej tytułową postać, widać wyraźne braki, powinna popracować przede wszystkim nad mimiką i sposobem mówienia. Nawet Eve Ridley, będąca w końcu aktorką dziecięcą, wypada od niej lepiej.

Kara, jak wspomniałem, żyje jak nastolatka i film o niej (choć nie z tego powodu) jest właśnie dla nastolatków. Można by powiedzieć, że nawet dla dzieci, gdyby nie mnogość drastycznych scen. W końcu komiksy i kreskówki o Supermanie najchętniej czytały/oglądały właśnie dzieciaki. Sam jako chłopiec oglądałem serial rysunkowy przedstawiający jego przygody. Wówczas prawdopodobnie „Supergirl” zrobiłaby na mnie wrażenie, dzisiaj, gdy patrzę na filmy bardziej krytycznym okiem, zdecydowanie nie przypadła mi do gustu. Zagorzali fani Supermana i Supergirl mogą mieć inne zdanie, ale nawet oni chyba dostrzegą minusy najnowszego filmu o niesamowitej dziewczynie.

Tytuł polski: Supergirl
Tytuł oryginalny: Supergirl
Produkcja: USA / 2026
Premiera (świat): 24 czerwca 2026 r.
Premiera (Polska): 26 czerwca 2026 r.
Reżyseria: Craig Gillespie
Scenariusz: Ana Nogueira
Zdjęcia: Rob Hardy
Muzyka: Claudia Sarne
Obsada:
Milly Alcock (Supergirl / Kara Zor-El)
Jason Momoa (Lobo)
Matthias Schoenaerts (Krem)
Eve Ridley (Ruthye Marye Knoll)
David Krumholtz (Zor-El)
Czas: 110 min.
Dystrybucja kinowa: Warner Bros. Entertainment Polska Sp. z o. o.

Clark (Chiwetel Ejiofor) prowadzi sklep z meblami. Biznes idzie mu średnio, z trudem ogarnia wszystkie sprawy (albo nie ogarnia ich wcale). Życie prywatne układa mu się jeszcze gorzej. Jest samotny, rzuciła go partnerka, ciężko mu się pozbierać. Regularnie odwiedza terapeutkę Mary (Renate Reinsve), której opowiada o swoich problemach. Na sesjach odgrywają scenki z życia Clarka, które jednak jako metoda terapeutyczna nie przynoszą pożądanego efektu.

Życie Mary jest równie nieudane. Ona sama też wymaga terapii. Co dość częste u psychologów, ma poważne problemy emocjonalne i silne traumy z dzieciństwa. Najpierw matka-schizofreniczka bała się wypuszczać ją z domu, później Mary odwiedzała ją, otępiałą lekami, w szpitalu psychiatrycznym. Jako dorosła kobieta nie może pozbyć się psychicznego urazu, miewa koszmary, budzi się przerażona w środku nocy.

Pod wieloma względami Clark i Mary są do siebie podobni – oboje cierpią, oboje zmagają się z poczuciem alienacji, oboje mają lęki, oboje sobie z nimi nie radzą. Nawet swoją działalność promują w podobny sposób – nagrywając wątpliwej jakości filmiki reklamowe.

Clark zauważa, że coś dziwnego dzieje się w jego sklepie. Pewnego dnia przechodzi przez ścianę i odkrywa za nią tajemniczą amfiladę. Strach szybko przegrywa z ciekawością. Clark bada kolejne pomieszczenia, odwiedza nowo odkryty teren regularnie, stopniowo zapuszczając się coraz dalej i dalej. O pomoc w eksploracji zagadkowego obszaru prosi swoich pomocników ze sklepu – Kat (Lukita Maxwell) i Bobby’ego (Finn Bennett), parę luzaków. Gdy zostają wtajemniczeni, początkowo ogarnia ich przerażenie, w końcu jednak i u nich głód przygody bierze górę. Ich działania obserwuje przez kamerę tajemniczy mężczyzna (Mark Duplass).

Pewność autentyczności swych przeżyć przeplata się u Clarka z powątpiewaniem w zdolność własnej percepcji. Zaczyna on zastanawiać się, czy umysł nie płata mu figla. O swoich doświadczeniach opowiada Mary. Terapeutka, rzecz jasna, jest nastawiona sceptycznie i znajduje psychologiczne wytłumaczenie dziwnych obserwacji u pacjenta. Kiedy jednak Clark przestaje zjawiać się na wizytach, zaniepokojona zakrada się do jego sklepu i sama wchodzi do tajemnego labiryntu. Terapia teraz przenosi się właśnie tam. Role w pewnym sensie zamieniają się – nie wiadomo, kto z dwójki Clark–Mary jest pacjentem, a kto psychologiem. Następuje też zmiana głównej postaci w filmie – nie jest nią już Clark, lecz właśnie Mary. Granice między rzeczywistością a urojeniami bohaterów coraz bardziej się zacierają.

Film nie jest typowym horrorem, pełnym potworów i groźnych postaci. Aspiruje raczej do miana horroru psychologicznego. Na aspiracjach niestety się kończy, bo tak naprawdę brakuje mu psychologicznej głębi. Przedstawienie zjawisk nadprzyrodzonych i ukrytego zagadkowego świata jako metafory i alegorii ludzkich lęków nie jest zabiegiem wymagającym szczególnej pomysłowości i kreatywności.

Sceny lustrowania terenu przez Clarka są przydługie, lekko nużące i irytujące. Zbyt dużo czasu zajmuje pokazywanie, jak przechodzi po prostu do kolejnych pomieszczeń, z czego nic nie wynika. Mija kilka dobrych chwil, zanim cokolwiek odkryje. Ostateczną prawdę odkrywa jednak nie on, lecz Mary. Trudno jednak powiedzieć, że tajemnica zostaje wyjaśniona, bo zakończenie filmu wyjaśniać można różnie.

Rewelacyjne wyniki badań oglądalności serialu wróżą ogromny sukces komercyjny jego filmowej wersji. Raczej nie będzie to jednak sukces zasłużony. Fenomen popularności serialu być może wynika z wszechobecnych problemów natury psychologicznej, sprawiających, że ludzie widzą w jego bohaterach siebie, a w tajemniczym labiryncie swój wewnętrzny świat. Rozumowanie widzów w kinie może opierać się na podobnych założeniach. Jakość filmu nie musi jednak iść w parze z pozytywnymi wrażeniami odbiorców i tak prawdopodobnie będzie w przypadku „Backrooms…”.

Tytuł polski: Backrooms. Bez wyjścia
Tytuł oryginalny: Backrooms
Produkcja: USA / 2026
Premiera (świat): 7 maja 2026 r.
Premiera (Polska): 19 czerwca 2026 r.
Reżyseria: Kane Parsons
Scenariusz: Will Soodik
Zdjęcia: Jeremy Cox
Muzyka: Kane Parsons, Edo Van Breemen
Obsada:
Chiwetel Ejiofor (Clark)
Renate Reinsve (dr Mary Kline)
Mark Duplass (Phil)
Finn Bennett (Robert „Bobby” Franklin)
Lukita Maxwell (Kathrine „Kat” Taylor)
Czas: 110 min.
Dystrybucja kinowa: Monolith Films

Historia „Mortal Kombat” sięga wczesnych lat dziewięćdziesiątych. To wtedy pojawiła się gra, która szybko zyskała popularność na całym globie. Popularność tak dużą, że gra skazana była na pojawienie się w kinach. Pierwsza ekranizacja powstała w 1995 roku. Do produkcji zaangażowano między innymi Christophera Lamberta, słynnego „Nieśmiertelnego”. Film odnotował ogromną frekwencję w kinach całego świata i odniósł niebywały sukces komercyjny. Kolejne adaptacje gry pozostawały kwestią czasu.

Obecna wersja, pomimo pewnych wad, również ma szansę stać się niemałym przebojem. Do czynienia mamy z krwawą bajką, ale takie właśnie bajki ściągają do kin masową widownię. Tak prawdopodobnie będzie i tym razem.

Grupa nieustraszonych, doświadczonych i świetnie wyszkolonych wojowników, na czele z Sonyą Blade (Jessica McNamee) i Liu Kangiem (Ludi Lin) przystępuje do turnieju sztuk walki, mającego zadecydować o losach świata. Do ich grona dołącza ściągnięty z normalnej rzeczywistości, wybrany spośród miliardów zwykłych ludzi podstarzały aktor Johnny Cage (Karl Urban), czas świetności mający dawno za sobą. Chociaż turniej jest dla niego nową szansą, początkowo podchodzi do niego sceptycznie i odmawia wzięcia w nim udziału. W końcu jednak i on podejmuje rękawicę.

Ekipie ratującej Ziemię pomaga Kitana (Adeline Rudolph), oficjalnie reprezentująca ciemną stronę mocy. Jest przybraną córką Shao Kahna (Martyn Ford), bohatera najmroczniejszego z mrocznych. Kitana nienawidzi go i pragnie dokonać na nim krwawej zemsty za zabicie jej prawdziwego ojca.

Na ekranie najwięcej jest Johnny’ego Cage’a. I chociaż głównego bohatera teoretycznie nie ma, można powiedzieć, że jest nim właśnie on. To zmiana względem pierwotnej wersji filmu, w której dominował Liu Kang (to on stoczył decydującą walkę z głównym przedstawicielem sił zła).

W filmie roi się od efektów specjalnych, ale ich obfitość wcale mu nie sprzyja. Jest ich znacznie więcej niż w adaptacji z lat dziewięćdziesiątych. Tamten film w ogóle był odrobinę bardziej realistyczny. Walki były jakby bardziej prawdziwe. Tu bohaterowie za często używają swoich nadprzyrodzonych mocy (jak rażenie laserem z oka czy miotanie błyskawicami). Wygląda to może efektownie, ale realna walka też może być efektowna. Mocy nie posiada jedynie Johnny Cage, który zdany jest wyłącznie na swoje czysto ludzkie umiejętności.

Z założenia film jest półkomedią. Bohaterowie rzucają żarcikami, Johnny Cage i inny wojownik Kano (Josh Lawson) mają luzacki styl bycia, dialogi w dużej mierze oparte są na humorze. Jednak pomimo usilnych starań twórców o rozweselenie widza film niepozbawiony jest patosu. Nie sprzyja mu też tanie efekciarstwo. Cechy te wynikają oczywiście z gatunku i treści filmu, są więc poniekąd usprawiedliwione. I właśnie amatorzy tego gatunku (fantasy połączone z filmem akcji) powinni wybrać się do kina w pierwszej kolejności. Miłośnicy gry mogą sprawdzić, jak na kinowym ekranie prezentują się postacie, w które wcielają się, siedząc przed komputerem. Zwolennikom innych gatunków filmowych i innych gier komputerowych (lub osobom niegrającym w ogóle) chyba nie warto „Mortal Kombat” polecać, choć film ogólnie nudny nie jest i momentami wzbudza pozytywne emocje.

Tytuł polski: Mortal Kombat II
Tytuł oryginalny: Mortal Kombat II
Produkcja: USA / 2026
Premiera (świat): 4 maja 2026 r.
Premiera (Polska): 8 maja 2026 r.
Reżyseria: Simon McQuoid
Scenariusz: Jeremy Slater
Zdjęcia: Stephen F. Windon
Muzyka: Benjamin Wallfisch
Obsada:
Karl Urban (Johnny Cage)
Adeline Rudolph (Kitana)
Tadanobu Asano (Lord Raiden)
Jessica McNamee (Sonya Blade)
Mehcad Brooks (Jax)
Czas: 116 min.
Dystrybucja kinowa: Warner Bros. Entertainment Polska Sp. z o. o.

Na podstawie: Ed Boon, John Tobias (gra wideo)

W wielopokoleniowej rodzinie przedstawionej w filmie wszystko układa się pomyślnie. Jest miłość, integracja, wspólne spędzanie czasu, radosne wygłupianie się i wzajemne wsparcie. Jeden z synów (Dexter Sol Ansell) wprawdzie rodzi się na długo przed planowanym terminem i wiele dni spędza w szpitalach, nie odbiera mu to jednak chłopięcej energii ani radości życia. Jego chorowitość ustępuje miejsca rezolutności i lekkiej nadpobudliwości. Charlie wciąż dokazuje i dowcipkuje, może nawet ma ADHD.

Po kilku latach drugi syn Finn (Roman Griffin Davis) dowiaduje się, że skłóceni rodzice (Clare Dunne, Michael Socha) chcą się ze sobą rozstać i jednocześnie rozdzielić go z młodszym bratem. Zabiera go więc w podróż do dziadka (Bill Nighy), który według niego może uratować sytuację, choć od dawna pogrążony jest w apatii. Podczas wyprawy spotykają braci rozmaite problemy i przygody. Przeżywa je wraz z nimi poznana po drodze Kait (Maisie Williams), której podróż też wiąże się z rodzinnymi problemami. Dziewczyna zarabia na bilety i noclegi, śpiewając irlandzkie piosenki i grając na ukulele. Rodzice chłopców zaś, dowiedziawszy się o ich zniknięciu, wszczynają rozpaczliwe poszukiwania. We współczesną akcję wplecione są reminiscencje z okresu, kiedy cała rodzina Finna i Charliego żyła w zgodzie i była szczęśliwa.

Film spodobać się może miłośnikom malowniczych pejzaży. Oprócz słynnej irlandzkiej zieleni mamy w nim morze, dzikie plaże, wzgórza i serpentyny. Nie brakuje też krajobrazów przemysłowych, znacznie mniej romantycznych. Miejskie ulice, porty przeładunkowe, masywne promy pojawiają się na ekranie często, kontrastując z obrazami natury. Widz ma też okazję zapoznać się z irlandzką muzyką, kulturą i stylem życia.

W pewnym momencie film staje się wyciskaczem łez, choć daleko mu do taniego melodramatu. Niektóre jego sceny mogą jednak autentycznie wzruszyć. Zaskakujące jest zakończenie, choć szczegółów oczywiście zdradzać nie będę. Widać, że twórcy filmu (Matthews oraz scenarzysta Malcolm Campbell) w ogóle lubią stosować zmyłki – jest ich w nim co najmniej kilka.

Na spore uznanie zasługuje gra aktorska. Nic w tym dziwnego, gdyż obsada filmu jest jednym z jego najmocniejszych atutów. Osiągnięć Billa Nighy’ego przypominać nie trzeba, ale nawet najmłodsi aktorzy mają już spore doświadczenie. Maisie Williams oglądać mogliśmy w „Grze o tron”, Ansella – w „Rycerzu siedmiu królestw”, Griffina Davisa natomiast – w „Jojo Rabbit” czy „Wielkim marszu”.

„500 mil” to typowy film drogi. Polskim widzom kojarzyć się może z „300 mil do nieba”. Już sam tytuł jest podobny, na nim jednak analogie się nie kończą. W obydwu filmach mamy dwóch uciekających braci, w obydwu filmach towarzyszy im dziewczyna. Skojarzenia może budzić też sposób ucieczki (Finn upycha Charliego w bagażniku autobusu), wiek chłopców oraz ich smutny los. Zasadnicze różnice to powód i cel podróży.

Film Matthewsa jest dziełem melancholijnym, choć niepozbawionym wesołych i optymistycznych akcentów. Nie trafi do gustu widzów akceptujących wyłącznie filmy lekkie i przyjemne. Trudne emocje bohaterów udzielają się odbiorcy. I chociaż niektóre sceny ocierają się o kicz (na przykład jazda we dwoje na koniu po plaży jako jeden z ostatnich etapów podróży), to całość wypada korzystnie. Problemy psychologiczne postaci, ich poczucie winy i odpowiedzialności, sercowy podtekst w relacji Finna i Kait – to wszystko sprawia, że film nabiera głębszego wymiaru, a zagadkowa zmiana w zachowaniu rodziny nadaje mu aurę lekkiej tajemniczości. Obraz wart jest polecenia wszystkim wielbicielom poruszającego kina uczuć.

Tytuł polski: 500 mil
Tytuł oryginalny: 500 Miles
Produkcja: Irlandia, Wielka Brytania, Cypr/ 2026
Premiera (świat): 27 lutego 2026 r.
Premiera (Polska): 4 września 2026 r.
Reżyseria: Morgan Matthews
Scenariusz: Morgan Matthews
Muzyka: Jamie Duffy, Atli Örvarsson
Obsada:
Dexter Sol Ansell (Charlie)
Roman Griffin Davis (Finn)
Deirdre Monaghan (Molly)
Loré Adewusi (Tomo)
Eoin Duffy (Ben)
Czas: 102 min.
Dystrybucja kinowa: Best Film