<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>RECENZJE &#8211; Filmiks</title>
	<atom:link href="https://www.filmiks.pl/category/rec/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.filmiks.pl</link>
	<description>film i książka</description>
	<lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 21:45:05 +0000</lastBuildDate>
	<language>pl-PL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.1.5</generator>

<image>
	<url>https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2025/04/filmiks_ikona3_przezroczystosc-150x150.png</url>
	<title>RECENZJE &#8211; Filmiks</title>
	<link>https://www.filmiks.pl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>W Rajsku każdy ma swoją historię (Życie do poprawki)</title>
		<link>https://www.filmiks.pl/rec/w-rajsku-kazdy-ma-swoja-historie-zycie-do-poprawki/</link>
					<comments>https://www.filmiks.pl/rec/w-rajsku-kazdy-ma-swoja-historie-zycie-do-poprawki/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[jh]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 17 Nov 2026 21:45:01 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[RECENZJE]]></category>
		<category><![CDATA[KSIĄŻKI]]></category>
		<category><![CDATA[TOP]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.filmiks.pl/?p=6051</guid>

					<description><![CDATA[Każdy z nas nosi w sobie historię, która mogłaby stać się fabułą książki. Nie zawsze jest to opowieść pełna niezwykłych wydarzeń czy dramatycznych zwrotów akcji. Czasem wystarczą codzienne troski, niespełnione marzenia, miłość, rozczarowania i relacje z innymi ludźmi.]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph"><strong>Każdy z nas nosi w sobie historię, która mogłaby stać się fabułą książki. Nie zawsze jest to opowieść pełna niezwykłych wydarzeń czy dramatycznych zwrotów akcji. Czasem wystarczą codzienne troski, niespełnione marzenia, miłość, rozczarowania i relacje z innymi ludźmi. To właśnie z takich pozornie zwyczajnych doświadczeń powstają historie, w których czytelnicy mogą odnaleźć cząstkę własnego życia. Jedną z nich przedstawia Jadwiga Grzesiak w swojej najnowszej powieści „Życie do poprawki”.</strong></p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Czy w XXI wieku tęsknimy za sielankowymi opowieściami rodem z „Rancza”, „U Pana Boga w ogródku” czy „Pieniądze to nie wszystko”? Zdawałoby się, że w dobie postępu technologicznego historie tego rodzaju nie znajdują już wielu odbiorców. A jednak może to być tylko złudzenie. Widzowie oraz czytelnicy wciąż tęsknią za lekkimi opowieściami z humorem, okraszonymi barwnymi opisami otaczającego świata.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Naprzeciw oczekiwaniom czytelników stęsknionych za sielskim życiem wychodzi Jadwiga Grzesiak ze swoją najnowszą książką „Życie do poprawki”. Autorka nie jest nowicjuszką w literaturze obyczajowej. W jej dorobku znajdują się między innymi powieści „Pod Malinką” (2019), „I wtedy wychodzi słońce” (2021) oraz „Trzy wcielenia Wiktora Jahody” (2022).</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">„Życie do poprawki” to wielowątkowa powieść obyczajowa. Książka, napisana z rozmachem, obfituje w sielankowe opisy miejsc, w których rozgrywa się akcja. Nie ma tu jednego głównego bohatera, choć na pierwszy plan wysuwa się postać Marzenki Stec, wokół której koncentruje się znaczna część wydarzeń.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Powieść została podzielona na liczne rozdziały i podrozdziały, w których autorka przedstawia historie osób z otoczenia Marzenki. Wszystkie te opowieści składają się na wspólną całość, ukazując czytelnikowi, jak silnie powiązane są ze sobą losy mieszkańców niewielkiej miejscowości.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Bohaterem zbiorowym staje się zatem społeczność książkowego Rajska. Wszyscy się tu znają, praktycznie wszyscy wszystko o sobie wiedzą, a pojawienie się nowej osoby wzbudza sensację. W takiej atmosferze trudno zachować własną tajemnicę. Spokojne życie mieszkańców okazuje się jednak bardziej skomplikowane, niż mogłoby się początkowo wydawać.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Jednym z głównych tematów powieści jest miłość. Pojawiają się tu zdrada, tajemnice, ukryte pragnienia i niespełnione uczucia, a także wątek kryminalny oraz motyw egoizmu, powiązanego w tym przypadku z chęcią „zaistnienia”. Wszystkie te elementy przywodzą mi na myśl popularne polskie produkcje z początku XXI wieku, takie jak wspomniane wcześniej „Ranczo” w reżyserii Wojciecha Adamczyka, „Pieniądze to nie wszystko” Juliusza Machulskiego czy „U Pana Boga w ogródku” Jacka Bromskiego.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Czy Jadwiga Grzesiak stworzyła „Życie do poprawki”, inspirując się wspomnianymi produkcjami? Można snuć takie przypuszczenia, choć podobieństwo dostrzegam przede wszystkim w atmosferze i sposobie przedstawiania lokalnej społeczności. Uważam to za duży atut powieści. Historie tego rodzaju, choć dobrze znane sprzed lat, nadal potrafią przyciągać uwagę. Autorka osadza charakterystyczne dla nich motywy we współczesnych realiach, dzięki czemu mogą one zainteresować również dzisiejszych czytelników. Pod tym względem „Życie do poprawki” przypomina mi także popularne niegdyś powieści obyczajowe, takie jak „Nigdy w życiu!” Katarzyny Grocholi.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">„Życie do poprawki” Jadwigi Grzesiak to sielankowa, wielowątkowa opowieść obyczajowa osadzona we współczesnym świecie. Idyliczny krajobraz Rajska, uniwersalne problemy jego mieszkańców oraz realia codziennego życia sprawiają, że powieść czyta się z zainteresowaniem i zauroczeniem. Autorka pokazuje, że nawet w pozornie spokojnym otoczeniu nie brakuje trudnych wyborów, skomplikowanych relacji i osobistych dramatów.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Mimo że początkowo sceptycznie podchodziłam do tego typu literatury, z każdą przeczytaną stroną odczuwałam coraz większą chęć na więcej. Zakończenie książki niestety mnie nie zachwyciło, gdyż w moim odczuciu było zbyt szybkie i proste w stosunku do rozbudowanej fabuły. Nie zmienia to jednak faktu, że lektura pozostawiła po sobie pozytywne wrażenie. Po jej przeczytaniu odczuwam chęć sięgnięcia po drugą część „Życia do poprawki”.</p>



<div class="recenzja-stopka">
  <span class="ocena">Ocena: ★★★★★★★★★☆</span>
  <span class="podpis">Joanna Hładij-Jarzębowicz</span>
</div>



<div style="height:20px" aria-hidden="true" class="wp-block-spacer"></div>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-8f761849 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img fetchpriority="high" decoding="async" width="500" height="800" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/978-83-8423-762-5.jpg" alt="" class="wp-image-6052" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/978-83-8423-762-5.jpg 500w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/978-83-8423-762-5-188x300.jpg 188w" sizes="(max-width: 500px) 100vw, 500px" /></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<p class="wp-block-paragraph"><strong>Tytuł polski: </strong>Życie do poprawki<br><strong>Autor:</strong> Jadwiga Grzesiak<br><strong>Data 1. wydania polskiego:</strong> 10 września 2026 r.<br><strong>Data wydania:</strong> 10 września 2026 r.<br><strong>Gatunek: </strong>literatura obyczajowa<br><strong>Wydawca:</strong> Novae Res<br><strong>Oprawa:</strong> miękka<br><strong>Stron:</strong> 364</p>
</div>
</div>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.filmiks.pl/rec/w-rajsku-kazdy-ma-swoja-historie-zycie-do-poprawki/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Guwernantka z piekła rodem (Victorian Psycho)</title>
		<link>https://www.filmiks.pl/rec/guwernantka-z-piekla-rodem-victorian-psycho/</link>
					<comments>https://www.filmiks.pl/rec/guwernantka-z-piekla-rodem-victorian-psycho/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[jc]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 11 Nov 2026 21:21:37 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[RECENZJE]]></category>
		<category><![CDATA[FILMY]]></category>
		<category><![CDATA[TOP]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.filmiks.pl/?p=5958</guid>

					<description><![CDATA[To propozycja, która powinna przypaść do gustu przede wszystkim miłośnikom horrorów z komediowym zacięciem, niebojących się czarnego humoru, groteski i odrobiny makabry.]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph"><strong>Poproszeni o zobrazowanie czystego zła, większość z nas pomyśli o biblijnych diabłach, piekielnych otchłaniach i niewyobrażalnych potworach. Najstraszniejsze demony mogą jednak kryć się w najmniej oczywistych miejscach – na przykład pod postacią uroczej blondynki. A gdy staniesz jej na drodze, nie ma dla ciebie ratunku</strong>.<br> <br>Ciężko o lepszą scenerię dla horroru niż wiktoriańska Anglia. Mroczne zaułki Londynu, w których grasują seryjni mordercy i najróżniejsze monstra, salony, gdzie przy blasku świec odbywają się seanse spirytystyczne, czy wreszcie odcięte od świata prowincjonalne posiadłości, skrywające tajemnice, o których nie śniło się zwykłym śmiertelnikom. Trudno się dziwić, że tak wiele autorów czerpie inspirację z atmosfery tej epoki, która zdaje się być stworzona dla opowieści grozy. Z jej klimatu nie omieszkała skorzystać również Virginia Feito, autorka powieści „Victorian Psycho”, wydanej na początku 2025 roku. Książka błyskawicznie doczekała się filmowej adaptacji, która trafia na ekrany kin niespełna dwa lata po literackiej premierze. Scenariusz został napisany przez samą Feito, a reżyserskie stery objął Zachary Wigon („Azyl”, „Komputerowa miłość”).</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/2nd-Image-US-exlusive-tbc-1024x390.jpg" alt="" class="wp-image-6021" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/2nd-Image-US-exlusive-tbc-1024x390.jpg 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/2nd-Image-US-exlusive-tbc-300x114.jpg 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/2nd-Image-US-exlusive-tbc-767x292.jpg 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/2nd-Image-US-exlusive-tbc.jpg 1050w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Główną bohaterką obrazu jest Winifred Notty (Maika Monroe), którą poznajemy w pierwszych dniach jej nowej posady. Zatrudniona jako guwernantka w odosobnionej rezydencji, ma sprawować opiekę nad dziećmi zamożnej rodziny Poundsów: Andrew (Jacobi Jupe) i Drusillą (Evie Templeton). Twórcy nie spieszą się z odkrywaniem kart dotyczących przeszłości panny Notty, stawiając widzów przed wielką niewiadomą. Tytuł filmu jest jednak nieprzypadkowy i szybko okazuje się, że bohaterka ledwo jest w stanie ukrywać swoją prawdziwą twarz. W tej mrocznej scenerii angielskich bagien ledwo kto jest dobrym człowiekiem, lecz Winifred uosabia zło w najczystszej postaci (choć, jak sama twierdzi, inni mogliby zazdrościć jej czystości umysłu). Młoda guwernantka ma jednak cel, którego kurczowo zamierza się trzymać: posada w Ensor House nie skończy się jak wszystkie poprzednie, w morzu krwi i zmasakrowanych ciał niewinnych istnień. <br><br>Nie zapowiada się jednak, jakoby rodzina Poundsów nadawała się do pomocy w realizacji tego postanowienia. Pan domu (Jason Isaacs) to człowiek skupiony przede wszystkim na sobie, a jego zainteresowania rzadko wykraczają poza ograniczoną naukę i prymitywne namiętności. Jego żona (Ruth Wilson) od początku nie ufa bohaterce, a młodzieńcza uroda Winifred stanowi w jej oczach zagrożenie dla małżeńskiej hierarchii. Jedyną osobą oferującą guwernantce choć cień bezwarunkowej sympatii jest panna Lamb (Thomasin McKenzie), naiwna niańka zatrudniona w posiadłości. W miarę rozwoju wydarzeń staje się pewne, że w tym zepsutym świecie nie ma szansy na happy end, a drzemiące w niepozornej pannie Notty demoniczne żądze będą musiały wyjść na światło dzienne.  </p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/victorian-psycho_hIl1A4-1024x390.jpg" alt="" class="wp-image-6022" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/victorian-psycho_hIl1A4-1024x390.jpg 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/victorian-psycho_hIl1A4-300x114.jpg 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/victorian-psycho_hIl1A4-767x292.jpg 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/victorian-psycho_hIl1A4.jpg 1050w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Po nieco rozwlekłym początku film nabiera tempa, a każdą kolejną scenę ogląda się ciekawiej od poprzedniej. Nie można wprawdzie stwierdzić, że fabuła szczególnie zapadała w pamięć, ale parę zręcznie wplecionych zwrotów akcji skutecznie podtrzymuje zainteresowanie. W centrum uwagi niezmiennie pozostaje Winifred, bezczelnie podła, odpychająca i zepsuta do szpiku kości. Antypatyczne protagonistki to zresztą specjalność Virginii Feito, której debiut „Pani March” również opierał się na budzącej niechęć bohaterce. Nasza tytułowa „psycholka” podkręca emocje aż do końca, a mimo to, nikt nie odwraca wzroku od ekranu. Z dziką fascynacją obserwujemy, jak z każdą kolejną minutą guwernantka udowadnia nam, iż ludzka moralność jest konceptem całkowicie jej obcym. Można by oczekiwać, że twórcy spróbują przemycić głębsze przesłanie, ale na szczęście nie czuli potrzeby moralizowania. Zamiast tego dostajemy krwawą, bezkompromisową rozrywkę, która doskonale odnajduje się w swojej konwencji.<br> <br>Całe przedsięwzięcie mogłoby jednak skończyć się klapą, gdyby nie fenomenalny pokaz umiejętności Maiki Monroe. Jej występ momentami przywodzi na myśl Mię Goth w „Pearl”, a niezwykła precyzja, z jaką aktorka operuje mimiką i poszczególnymi gestami, kojarzy się z Lily-Rose Depp w najnowszej adaptacji „Nosferatu”. Nie ma ani jednej klatki, w której Monroe nie skupiałaby na sobie uwagi, z każdym mięśniem jej ciała idealnie wchodzącym w rolę. Pozostali członkowie obsady również stają na wysokości zadania, szczególnie młodziutki Jacobi Jupe, który udowadnia, że wiek nie musi iść w parze z aktorskim doświadczeniem. Jego występ jest niezwykle dojrzały i świadczy o ogromnym talencie, który mogliśmy podziwiać już w „Hamnecie”. Nie mam wątpliwości, że jeszcze nie raz usłyszymy o tym nazwisku.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/Maika-Monroe-in-Bleecker-Streets-VICTORIAN-PSYCHO-_-Credit_-Courtesy-of-Bleecker-Street-1024x390.jpg" alt="" class="wp-image-6024" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/Maika-Monroe-in-Bleecker-Streets-VICTORIAN-PSYCHO-_-Credit_-Courtesy-of-Bleecker-Street-1024x390.jpg 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/Maika-Monroe-in-Bleecker-Streets-VICTORIAN-PSYCHO-_-Credit_-Courtesy-of-Bleecker-Street-300x114.jpg 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/Maika-Monroe-in-Bleecker-Streets-VICTORIAN-PSYCHO-_-Credit_-Courtesy-of-Bleecker-Street-767x292.jpg 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/Maika-Monroe-in-Bleecker-Streets-VICTORIAN-PSYCHO-_-Credit_-Courtesy-of-Bleecker-Street.jpg 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">„Victorian Psycho” to propozycja, która powinna przypaść do gustu przede wszystkim miłośnikom horrorów z komediowym zacięciem, niebojących się czarnego humoru, groteski i odrobiny makabry. Obraz dostarcza sporo frajdy podczas seansu, swoim slasherowym nastrojem i żartami nawiązującymi do klasycznej brytyjskiej komedii. Co więcej, to jeden z tych tytułów, które najlepiej smakują oglądane w towarzystwie. Jeśli więc szukacie czegoś na wieczorny seans z przyjaciółmi, film Wigona będzie strzałem w dziesiątkę.</p>



<div class="recenzja-stopka">
  <span class="ocena">Ocena: ★★★★★★☆☆☆☆</span>
  <span class="podpis">Julia Cisłak</span>
</div>



<div style="height:20px" aria-hidden="true" class="wp-block-spacer"></div>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-8f761849 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="691" height="1024" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/VICTORIAN-PSYCHO_PLAKAT-1-691x1024.jpg" alt="" class="wp-image-6023" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/VICTORIAN-PSYCHO_PLAKAT-1-691x1024.jpg 691w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/VICTORIAN-PSYCHO_PLAKAT-1-203x300.jpg 203w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/VICTORIAN-PSYCHO_PLAKAT-1-768x1137.jpg 768w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/VICTORIAN-PSYCHO_PLAKAT-1.jpg 1000w" sizes="auto, (max-width: 691px) 100vw, 691px" /></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<p class="wp-block-paragraph"><strong>Tytuł oryginalny: </strong>Victorian Psycho<br><strong>Produkcja:</strong> USA / 2026 r.<br><strong>Premiera (świat):</strong> 21 maja 2026 r.<br><strong>Premiera (Polska): </strong>11 listopada 2026 r.<br><strong>Reżyseria:</strong> Zachary Wigon<br><strong>Scenariusz:</strong> Virginia Feito<br><strong>Zdjęcia:</strong> Nico Aguilar<br><strong>Muzyka: </strong>Ariel Marx<br><strong>Obsada:</strong><br>Maika Monroe (Winifred Notty)<br>Thomasin McKenzie (Panna Lamb)<br>Jason Isaacs (Pan Pounds)<br>Amy De Bhrún (Pani Fancey)<br>Ruth Wilson (Pani Pounds)<br><strong>Czas:</strong> 90 min.<br><strong>Dystrybucja kinowa:</strong> Kino Świat</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong><mark style="background-color:#ff6900" class="has-inline-color">Na podstawie:</mark> </strong>Virginia Feito, „Victorian Psycho&#8221; (powieść)</p>
</div>
</div>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.filmiks.pl/rec/guwernantka-z-piekla-rodem-victorian-psycho/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>A mury runą&#8230; (Diabły)               </title>
		<link>https://www.filmiks.pl/rec/a-mury-runa-diably/</link>
					<comments>https://www.filmiks.pl/rec/a-mury-runa-diably/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[jk]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 08 Nov 2026 21:38:52 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[RECENZJE]]></category>
		<category><![CDATA[FILMY]]></category>
		<category><![CDATA[TOP]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.filmiks.pl/?p=5990</guid>

					<description><![CDATA[Ponad pół wieku temu „Diabły” Kena Russella oburzały i prowokowały. Dziś, kiedy film powraca na wielki ekran, okazuje się, że nie tylko nie stracił swojej siły, ale być może stał się jeszcze bardziej aktualny.]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph"><strong>Ponad pół wieku temu „Diabły” Kena Russella oburzały i prowokowały. Dziś, kiedy film powraca na wielki ekran, okazuje się, że nie tylko nie stracił swojej siły, ale być może stał się jeszcze bardziej aktualny. Zmienił się bowiem świat, a wraz z nim nasze spojrzenie na dzieło, którego przesłanie wykracza daleko poza religijne i obyczajowe skandale.</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">Kiedy w 1971 roku Ken Russell nakręcił „Diabły”, stworzył jeden z najbardziej kontrowersyjnych filmów w historii kina. Obraz zakazywano w wielu krajach, poddawano cenzurze i ograniczano jego dystrybucję. Największe oburzenie budziło połączenie religii z seksualnością, przemocą i torturami. Sceny zbiorowej histerii, erotycznych uniesień zakonnic czy okrucieństw dokonywanych w imię wiary sprawiły, że film na długie lata zyskał opinię dzieła obrazoburczego, wymierzonego przede wszystkim w Kościół katolicki.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Dziś, po ponad pięćdziesięciu latach, mamy okazję spojrzeć na niego z innej perspektywy. „Diabły” nie są bowiem jedynie ciekawostką z historii kina ani świadectwem artystycznej prowokacji charakterystycznej dla swoich czasów. Film pozostaje równie mocny jak w chwili premiery. Śmiem nawet twierdzić, że współcześnie jego oddziaływanie jest jeszcze silniejsze. Uwolnieni od części dawnych obyczajowych kontrowersji możemy wyraźniej dostrzec mechanizmy społeczne i polityczne przedstawione przez Russella już ponad pół wieku temu.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Akcja filmu rozgrywa się w XVII-wiecznej Francji, w okresie konfliktów politycznych i religijnych między katolikami a protestantami. Kardynał Richelieu dąży do umocnienia władzy centralnej i podporządkowania jej poszczególnych miast, między innymi poprzez burzenie murów obronnych. Jednym z takich miejsc jest Loudun, którego mieszkańcy potrafili wypracować model względnie pokojowego współistnienia przedstawicieli obu wyznań. W rzeczywistości naznaczonej religijnymi prześladowaniami stanowi ono swoistą enklawę tolerancji i niezależności.</p>



<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1020" height="400" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/Zrzut-ekranu-2026-11-08-223220.png" alt="" class="wp-image-6000" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/Zrzut-ekranu-2026-11-08-223220.png 1020w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/Zrzut-ekranu-2026-11-08-223220-300x118.png 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/Zrzut-ekranu-2026-11-08-223220-768x301.png 768w" sizes="auto, (max-width: 1020px) 100vw, 1020px" /></figure>



<p class="wp-block-paragraph">Na straży tej niezależności stoi ksiądz Urbain Grandier, człowiek daleki od ideału. Kochliwy, uwikłany w romanse, nie zawsze uczciwy wobec kobiet, z którymi nawiązuje relacje. Jednocześnie głęboko wierzący, oddany lokalnej społeczności i gotowy bronić jej praw. Gdy pojawia się plan zburzenia murów Loudun, Grandier sprzeciwia się decyzji władz, powołując się na królewskie gwarancje zachowania miejskich fortyfikacji. Aby przełamać opór, przeciwnicy duchownego wykorzystują oskarżenia o opętanie zakonnic z miejscowego klasztoru. Rozpoczyna się proces będący w istocie polityczną farsą a religijna histeria, tortury i manipulacje psychologiczne stają się narzędziami eliminacji niewygodnego człowieka. Grandier zostaje ostatecznie spalony na stosie.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/the-devils_D6EaP8-1024x390.jpg" alt="" class="wp-image-5993" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/the-devils_D6EaP8-1024x390.jpg 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/the-devils_D6EaP8-767x292.jpg 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/the-devils_D6EaP8-300x114.jpg 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/the-devils_D6EaP8.jpg 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="wp-block-paragraph">To właśnie w tej historii dostrzegam dziś największą siłę filmu Russella. Nie jest to wyłącznie krytyka Kościoła katolickiego ani próba obrażania uczuć religijnych poprzez zestawianie sacrum z seksualnością i przemocą. Z perspektywy współczesnego widza cała religijna otoczka wydarzeń może stać się swoistą scenografią znacznie bardziej uniwersalnego dramatu. Opowieści o manipulowaniu społeczeństwem, wykorzystywaniu jego przekonań i lęków oraz niebezpieczeństwach wynikających z radykalizacji poglądów.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Wystarczy odpowiednio ukierunkować zbiorowe emocje, wskazać wroga, nadać działaniom pozory moralnej słuszności i przekonać ludzi, że uczestniczą w czymś koniecznym, a nawet szlachetnym. Wówczas przemoc może stać się sprawiedliwością, okrucieństwo obowiązkiem, a eliminacja przeciwnika działaniem na rzecz wspólnego dobra. Najbardziej przerażające jest to, że raz uruchomiony mechanizm zaczyna funkcjonować niemal samodzielnie. Kolejne granice zostają przekroczone, głosy rozsądku tracą znaczenie, a wszelkie próby sprzeciwu traktowane są jak zdrada. Podobnie jak w rewolucjach, które ostatecznie zaczynają pożerać własne dzieci, ideologia stopniowo wymyka się spod kontroli tych, początkowo wierzących w jej słuszność.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/Zrzut-ekranu-2026-11-08-223335-1024x390.png" alt="" class="wp-image-6001" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/Zrzut-ekranu-2026-11-08-223335-1024x390.png 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/Zrzut-ekranu-2026-11-08-223335-300x114.png 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/Zrzut-ekranu-2026-11-08-223335-767x292.png 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/Zrzut-ekranu-2026-11-08-223335.png 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="wp-block-paragraph">Trudno nie dostrzec w tym analogii do współczesności. Żyjemy w czasach olbrzymiej polaryzacji politycznej, narastających podziałów społecznych i radykalizacji poglądów. Obserwujemy rozwój ruchów skrajnych, szczególnie widocznych dziś na prawicy, choć sam mechanizm ideologicznego zaślepienia nie jest przypisany do jednej orientacji politycznej. Wystarczy spojrzeć, jak łatwo przekonania zamieniają się w narzędzie wykluczenia, jak szybko przeciwnik polityczny staje się wrogiem, a możliwość porozumienia ustępuje potrzebie całkowitego zwycięstwa. Russell pokazuje ten proces z przerażającą konsekwencją. W jego filmie nie ma już miejsca na argumenty, gdy zbiorowa histeria osiąga odpowiednią temperaturę. Nawet najbardziej racjonalny głos nie jest w stanie zatrzymać rozpędzonej machiny.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Szczególnie interesująca wydaje mi się w tym kontekście symbolika murów Loudun. Z pozoru stanowią jedynie element historycznego konfliktu między miastem a dążącą do centralizacji władzą. W rzeczywistości ich znaczenie wykracza daleko poza funkcję obronną. Monumentalne, niemal nieskazitelnie białe mury nadają miastu charakter przestrzeni umownej, nieco teatralnej, oderwanej od historycznego realizmu. Biel może również symbolizować niewinność mieszkańców oraz idei pokojowego współistnienia, reprezentowanej przez tę niewielką społeczność. Fortyfikacje stają się symbolem niezależności, sprawczości i prawa do samostanowienia. Chronią przestrzeń, w której ludzie o odmiennych przekonaniach potrafią funkcjonować obok siebie, bez konieczności wzajemnego prześladowania.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/Zrzut-ekranu-2026-11-08-223428-1024x390.png" alt="" class="wp-image-6002" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/Zrzut-ekranu-2026-11-08-223428-1024x390.png 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/Zrzut-ekranu-2026-11-08-223428-300x114.png 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/Zrzut-ekranu-2026-11-08-223428-767x292.png 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/Zrzut-ekranu-2026-11-08-223428.png 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="wp-block-paragraph">Nietrudno wyobrazić sobie współczesne odpowiedniki tych murów. Mogą nimi być wolność słowa, niezależność myślenia, tolerancja wobec odmienności czy prawo do własnych przekonań. Wszystko to, co pozwala społeczeństwu zachować autonomię wobec narzucanej mu ideologii. Zburzenie murów Loudun staje się więc nie tylko politycznym zwycięstwem Richelieu, ale przede wszystkim symbolicznym zniszczeniem przestrzeni wolności. Russell pokazuje, jak krucha może okazać się każda enklawa niezależnego myślenia w konfrontacji z radykalizmem i władzą przekonaną o własnej nieomylności. Nie trzeba przecież fizycznie burzyć murów, aby pozbawić społeczeństwo wolności. Wystarczy stopniowo niszczyć wartości stanowiące jej fundament.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Warto również zwrócić uwagę na samego Grandiera, którego postać stanowi istotny argument przeciwko traktowaniu „Diabłów” wyłącznie jako antykatolickiego pamfletu. Główny bohater pozostaje przecież duchownym, podobnie jak wielu jego przeciwników. Nie jest jednak człowiekiem nieskazitelnym. Ulega słabościom, popełnia błędy, krzywdzi innych. Russell nie próbuje uczynić z niego świętego. Grandier jest jednak człowiekiem głęboko wierzącym, szczerze oddanym swojej religii i kapłańskiemu powołaniu. Jego osobiste grzechy nie przekreślają autentyczności wiary, stanowiącej fundament najważniejszych decyzji.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/the-devils_h878W6-1024x390.jpg" alt="" class="wp-image-5995" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/the-devils_h878W6-1024x390.jpg 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/the-devils_h878W6-300x114.jpg 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/the-devils_h878W6-767x292.jpg 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/the-devils_h878W6.jpg 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="wp-block-paragraph">Jedna ze scen szczególnie dobrze pokazuje tę dwoistość. Wezwany do umierającej na zarazę kobiety, Grandier bez chwili wahania udaje się udzielić jej ostatniego namaszczenia. Nie okazuje obrzydzenia ani strachu przed chorobą stanowiącą dla innych śmiertelne zagrożenie. W tym momencie nie mają znaczenia jego osobiste słabości czy popełnione błędy. Liczy się człowiek potrzebujący pomocy i duchowny wypełniający swoją powinność. Nie jest to gest kogoś jedynie odgrywającego rolę kapłana, lecz człowieka traktującego własną wiarę z pełną powagą.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Podobnie dzieje się w obliczu politycznego terroru. Grandier nie rezygnuje z obrony miasta, nie wyrzeka się własnych przekonań i nie godzi się na kłamstwo, nawet gdy oznacza to dla niego śmierć. Pokazuje tym samym, że moralność człowieka nie musi wynikać z jego doskonałości. Można błądzić, ulegać słabościom, podejmować złe decyzje, a mimo wszystko w najważniejszym momencie zachować się uczciwie.</p>



<p class="wp-block-paragraph">To niezwykle istotne również w kontekście religijnej wymowy filmu. Russell przedstawia bowiem dwie odmienne postawy ludzi funkcjonujących w obrębie tej samej wiary. Z jednej strony religię wykorzystywaną jako narzędzie władzy, przemocy i manipulacji, z drugiej człowieka potrafiącego pomimo własnych grzechów odnaleźć w niej podstawę moralnej odpowiedzialności. Trudno więc uznać „Diabły” za prosty atak na katolicyzm. Film pokazuje raczej, że nawet w obrębie tych samych przekonań można odnaleźć zarówno drogę do fanatyzmu, jak i do przyzwoitości. Ostatecznie nie chodzi przecież o samą religię, lecz o to, co człowiek postanawia z nią zrobić.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/Zrzut-ekranu-2026-11-08-223549-1024x390.png" alt="" class="wp-image-6003" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/Zrzut-ekranu-2026-11-08-223549-1024x390.png 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/Zrzut-ekranu-2026-11-08-223549-300x114.png 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/Zrzut-ekranu-2026-11-08-223549-767x292.png 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/Zrzut-ekranu-2026-11-08-223549.png 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="wp-block-paragraph">Motyw zarazy nabiera w tym kontekście dodatkowego znaczenia. Choroba trawiąca społeczeństwo Loudun przypomina o kruchości ludzkiego życia, wobec której polityczne ambicje, ideologie i światopoglądowe spory zaczynają wyglądać inaczej. Ludzie poświęcają ogromną energię na wzajemne zwalczanie się i podporządkowywanie sobie innych, podczas gdy ich życie pozostaje niezwykle kruche i ulotne. Być może zabrzmi to naiwnie, ale właśnie ta świadomość przemijania powinna skłaniać nas raczej do szukania porozumienia niż kolejnych powodów do nienawiści. Do zwykłej ludzkiej przyzwoitości, niewymagającej ani wielkich ideologii, ani moralnej doskonałości.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Nie sposób jednak mówić o powrocie „Diabłów” na ekrany bez przypomnienia o ich niezwykłej wartości artystycznej. Ken Russell stworzył dzieło wybitne również pod względem czysto filmowym. Ekspresyjna reżyseria, sugestywne obrazy, muzyka i dźwięk budują świat, którego siła oddziaływania pozostaje imponująca mimo upływu lat. Szczególne znaczenie ma wspomniana już scenografia, daleka od historycznego realizmu. Monumentalne przestrzenie miasta i wnętrza klasztoru mają w sobie coś teatralnego, momentami niemal abstrakcyjnego. Nie jest to jednak wyłącznie zabieg estetyczny. Scenografia aktywnie uczestniczy w opowiadaniu historii, nadając przestrzeni dodatkowe znaczenia i wzmacniając konflikt między niezależnością a podporządkowaniem.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/Zrzut-ekranu-2026-11-08-223643-1024x390.png" alt="" class="wp-image-6004" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/Zrzut-ekranu-2026-11-08-223643-1024x390.png 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/Zrzut-ekranu-2026-11-08-223643-300x114.png 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/Zrzut-ekranu-2026-11-08-223643-767x292.png 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/Zrzut-ekranu-2026-11-08-223643.png 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="wp-block-paragraph">Pod pewnymi względami „Diabły” przywodzą mi na myśl inne wybitne dzieło kina historycznego, „Oto jest głowa zdrajcy” Freda Zinnemanna. Tam również konflikt polityczny i religijny staje się pretekstem do opowiedzenia o wierności własnym przekonaniom oraz moralnej odpowiedzialności jednostki wobec władzy. Oba filmy, choć tak odmienne formalnie, pokazują, jak wielką siłę może mieć kino historyczne, gdy przestaje być jedynie rekonstrukcją przeszłości.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Na szczególne uznanie zasługuje również aktorstwo. Oliver Reed w roli Grandiera tworzy kreację niezwykle intensywną, pełną sprzeczności i emocjonalnej siły. Współczesna publiczność może pamiętać go przede wszystkim z jednej z ostatnich ról, czyli Proxima w „Gladiatorze” Ridleya Scotta. Tymczasem „Diabły” przypominają, jak wybitnym aktorem był Reed i jak niezwykłą charyzmą potrafił obdarzyć swoich bohaterów. Równie imponująca jest Vanessa Redgrave w roli siostry Jeanne, przełożonej klasztoru. Jej kreacja stanowi jeden z najbardziej niepokojących elementów filmu.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/the-devils_nixprq-1024x390.jpg" alt="" class="wp-image-5992" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/the-devils_nixprq-1024x390.jpg 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/the-devils_nixprq-767x292.jpg 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/the-devils_nixprq-300x114.jpg 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/the-devils_nixprq.jpg 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="wp-block-paragraph">Przez wiele lat film Russella funkcjonował w różnych wersjach, często poddawanych cenzurze i pozbawianych najbardziej kontrowersyjnych scen. W Polsce przez długi czas pozostawał trudno dostępny, a szersza publiczność mogła zapoznać się z nim dopiero po przemianach ustrojowych, przede wszystkim dzięki emisjom telewizyjnym. Dlatego jego powrót na wielki ekran, w odrestaurowanej wersji, jest wydarzeniem szczególnie istotnym. Możliwość zobaczenia filmu w wysokiej jakości obrazu i dźwięku pozwala w pełni docenić jego stronę wizualną, aktorstwo i reżyserską konsekwencję. To doświadczenie prawdziwego kina, w którym forma nie jest jedynie dodatkiem do opowieści, lecz jednym z najważniejszych narzędzi budowania jej znaczenia.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Nie chciałbym jednak traktować tego powrotu wyłącznie jako okazji do przypomnienia jednego z najgłośniejszych skandali w historii kinematografii. Znacznie ważniejsza wydaje mi się możliwość ponownego odczytania filmu. Z perspektywy współczesności okazuje się przerażająco aktualny. „Diabły” pokazują, jak łatwo zniszczyć wspólnotę, wykorzystując jej lęki, przekonania i uprzedzenia. Jak szybko można doprowadzić do sytuacji, w której głosy rozsądku przestają mieć znaczenie, a radykalizm staje się obowiązującą normą. Przypominają również, że wolność i zdolność do porozumienia są wartościami niezwykle kruchymi.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Ponad pół wieku temu „Diabły” szokowały przede wszystkim tym, co pokazywały. Dzisiaj mogą przerażać znacznie bardziej tym, jak wiele z przedstawionych mechanizmów nadal rozpoznajemy w otaczającym nas świecie. I być może właśnie dlatego, spośród wszystkich obrazów religijnej histerii, przemocy i okrucieństwa, najbardziej przejmujący pozostaje ten, w którym niedoskonały człowiek, nie bacząc na własne bezpieczeństwo, idzie pomóc drugiemu. Bo ostatecznie, niezależnie od wyznawanych przekonań, to właśnie zwykła ludzka przyzwoitość okazuje się wartością najtrudniejszą do obrony.</p>



<div class="recenzja-stopka">
  <span class="ocena">Ocena: ★★★★★★★★★☆</span>
  <span class="podpis">Jakub Kossakowski</span>
</div>



<p class="wp-block-paragraph"><em>Za seans dziękujemy Cinema City.</em></p>



<div style="height:20px" aria-hidden="true" class="wp-block-spacer"></div>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-8f761849 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="576" height="1024" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/PL_Diably_PlakatVideo_1080x1920-576x1024.jpg" alt="" class="wp-image-5998" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/PL_Diably_PlakatVideo_1080x1920-576x1024.jpg 576w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/PL_Diably_PlakatVideo_1080x1920-169x300.jpg 169w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/PL_Diably_PlakatVideo_1080x1920-768x1365.jpg 768w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/PL_Diably_PlakatVideo_1080x1920-864x1536.jpg 864w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/PL_Diably_PlakatVideo_1080x1920.jpg 1000w" sizes="auto, (max-width: 576px) 100vw, 576px" /></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<p class="wp-block-paragraph"><strong>Tytuł polski:</strong>&nbsp;Diabły<br><strong>Tytuł oryginalny:</strong>&nbsp;The Devils<br><strong>Produkcja:</strong>&nbsp;Wielka Brytania / 1971<br><strong>Premiera (świat):&nbsp;</strong>16 lipca 1971 r.<br><strong>Premiera (Polska):&nbsp;</strong>23 października 2026 r.<br><strong>Reżyseria:&nbsp;</strong>Ken Russell<br><strong>Scenariusz:</strong>&nbsp;Ken Russell<br><strong>Zdjęcia:</strong>&nbsp;David Watkin<br><strong>Muzyka:</strong> Peter Maxwell Davies<br><strong>Obsada:</strong><br>Vanessa Redgrave (siostra Jeanne)<br>Oliver Reed (Urbain Grandier)<br>Dudley Sutton (Baron De Laubardemont)<br>Max Adrian (Ibert)<br>Gemma Jones (Madeleine)<br><strong>Czas:</strong>&nbsp;111min.<br><strong>Dystrybucja kinowa:</strong>&nbsp;Kino Świat</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong><mark style="background-color:#ff6900" class="has-inline-color">Na podstawie:</mark></strong> John Whiting, „The Devils&#8221; (sztuka), Aldous Huxley, „Diabły z Loudun&#8221; (powieść).</p>
</div>
</div>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.filmiks.pl/rec/a-mury-runa-diably/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Cynamon, skórka pomarańczy, kakao i szczypta miłości, czyli… idealny „Przepis na święta” (Przepis na święta)</title>
		<link>https://www.filmiks.pl/rec/cynamon-skorka-pomaranczy-kakao-i-szczypta-milosci-czyli-idealny-przepis-na-swieta-przepis-na-swieta/</link>
					<comments>https://www.filmiks.pl/rec/cynamon-skorka-pomaranczy-kakao-i-szczypta-milosci-czyli-idealny-przepis-na-swieta-przepis-na-swieta/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[ps]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 05 Nov 2026 21:04:12 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[RECENZJE]]></category>
		<category><![CDATA[FILMY]]></category>
		<category><![CDATA[TOP]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.filmiks.pl/?p=5949</guid>

					<description><![CDATA[Obsada złożona z Zofii Jastrzębskiej, Piotra Stramowskiego, Adama Woronowicza oraz Soni Mietielicy zaserwowała nam smaczną ucztę idealnie pobudzającą zmysły na długo przed kalendarzowym adwentem.]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph"><strong>Aromat wspomnianych produktów przywołuje mi na myśl pokaz przedpremierowy najnowszej familijnej komedii romantycznej w reżyserii Magdaleny Nieć. Słodki poczęstunek, którym zostałam ugoszczona, skutecznie wprowadził mnie w świąteczny nastrój przed zgaśnięciem świateł na sali kinowej. Jednak czy reżyserce i jednocześnie współautorce książki pt. „Przepis na Święta” udało się ujawnić sekretny składnik na magię świąt oraz na sukces udanej komedii?</strong></p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Ida marzy o własnej cukierni. Gorący okres bożonarodzeniowy wszystkim pracownikom daje w kość, a właściciel nie pozwala Idzie na rozwijanie swojego talentu cukierniczego. W efekcie dziewczyna wybiera się do banku złożyć wniosek o kredyt. Tam natrafia na dyrektora, który również zdaje się tracić grunt pod nogami. Piotr dowiaduje się o istnieniu dziesięcioletniego syna Nikodema. Z takiego obrotu sprawy nie jest zadowolona jego skupiona na karierze partnerka Klara. Kilka niespodziewanych sytuacji oraz zapach wypieków powodują, że ścieżki Idy i Piotra splatają się i pozwalają odpowiedzieć na pytanie, kto powinien zasiadać z nami do wigilijnego stołu.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/DSC4198-fot.-Karolina-Grabowska-1024x390.jpg" alt="" class="wp-image-5953" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/DSC4198-fot.-Karolina-Grabowska-1024x390.jpg 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/DSC4198-fot.-Karolina-Grabowska-767x292.jpg 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/DSC4198-fot.-Karolina-Grabowska-300x114.jpg 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/DSC4198-fot.-Karolina-Grabowska.jpg 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Obsada złożona z Zofii Jastrzębskiej, Piotra Stramowskiego, Adama Woronowicza oraz Soni Mietielicy zaserwowała nam smaczną ucztę idealnie pobudzającą zmysły na długo przed kalendarzowym adwentem.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Cukiernia, w której pracuje Ida, jest bezpieczną przystanią nie tylko dla chłopca, który ucieka z domu, lecz także dla widzów chcących skryć się pod ciepłym kocykiem z kubkiem kakao w dłoni. Nie sposób oprzeć się urokowi kameralnej scenografii. Dużą część filmu poświęcono ujęciom przygotowywania najrozmaitszych wypieków głównej bohaterki. Zastosowanie wyraźnej ostrości obrazu oraz ujęć w zwolnionym tempie (slow motion) potęguje w widzach poczucie bezpieczeństwa i rodzinnego ciepła.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Wątek domu dziecka, z pozoru tylko komediowy, jest najważniejszym punktem zwrotnym w fabule. Mirosław Tomczuk w roli Niko sprawdził się fenomenalnie. Motywy działań bohatera były dobrze podkreślone, a przemiana realistyczna. Takie placówki jak sierociniec pozwalają zrozumieć przyczyny zachowań i system wartości postaci.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/20251113_PNS_AW_0406-fot.-Karolina-Grabowska-1024x390.jpg" alt="" class="wp-image-5954" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/20251113_PNS_AW_0406-fot.-Karolina-Grabowska-1024x390.jpg 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/20251113_PNS_AW_0406-fot.-Karolina-Grabowska-300x114.jpg 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/20251113_PNS_AW_0406-fot.-Karolina-Grabowska-767x292.jpg 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/20251113_PNS_AW_0406-fot.-Karolina-Grabowska.jpg 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Należy docenić również pozostałych aktorów, którzy włożyli sporo pracy w to, by oddać głębię bohaterów. Wydawać by się mogło, że polska komedia romantyczna nie wymaga dużego kunsztu aktorskiego. W końcu mamy do czynienia z lekkim filmem na odprężenie, a nie z zagadkowym kinem akcji. Niemniej warto tworzyć prawdziwych ludzi na ekranie, a nie takich, od których nie wymaga się zbyt dużej inteligencji.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Zofia Jastrzębska w roli Idy bawiła i otulała jednocześnie. Bezkompromisowa dziewczyna walcząca o swoje marzenia potrafi być jednocześnie schronieniem dla innych. A jej wypieki leczą nawet najbardziej złamane serce. Piotr Stramowski wciela się w dyrektora banku i ojca dziesięciolatka próbującego łączyć te dwie rzeczy. Nie zawsze mu się to udaje, jednak potrafi przyznać się do porażki oraz naprawić swoje błędy.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Za to Sonia Mietielica jako Klara nawet nie próbuje ani niczego nie chce naprawiać. Klara myśli tylko o własnym interesie, nie zważając na uczucia w teorii najbliższych jej osób. Sonia przedstawiła postać niejednoznaczną. Z jednej strony bohaterka jest egoistką, a z drugiej jej wartości i tryb życia nie muszą być gorsze od innych bohaterów. Po prostu są inne. I nie zawsze do nas pasują.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/DSC6668-fot.-Karolina-Grabowska-1024x390.jpg" alt="" class="wp-image-5955" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/DSC6668-fot.-Karolina-Grabowska-1024x390.jpg 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/DSC6668-fot.-Karolina-Grabowska-767x292.jpg 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/DSC6668-fot.-Karolina-Grabowska-300x114.jpg 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/DSC6668-fot.-Karolina-Grabowska.jpg 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Opowieść jest pozbawiona większych zwrotów akcji, co jest charakterystyczne dla tego gatunku filmowego. Nie oznacza to nudy. Niektóre wydarzenia, np. informacja o synu, są opowiedziane „do brzegu”, bez zbędnego przedłużania. Czas ekranowy został wykorzystany możliwie w jak najlepszy sposób. Przy „Przepisie na Święta” można odpocząć oraz z ekscytacją i nostalgią wyczekiwać okresu świątecznego. Bowiem tajny składnik na dobrą komedię romantyczną, udane święta czy pyszne wypieki jest jeden. Miłość, pasja i autentyczność. Magdalena Nieć odhaczyła punkt pierwszy. Czas na to, żebyśmy odhaczyli pozostałe dwa.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Zanim jednak wpadniecie w szał świąteczny, obejrzyjcie świetne kino familijne. Ja już obejrzałam. I nie spodziewałam się, że pod koniec października zacznę wyczekiwać choinki oraz dań wigilijnych. A zwłaszcza ciast i ciasteczek. Bo Ida ma to do siebie, że nikt nie oprze się jej smakołykom.</p>



<div class="recenzja-stopka">
  <span class="ocena">Ocena: ★★★★★★★★★★</span>
  <span class="podpis">Paulina Socha</span>
</div>



<div style="height:20px" aria-hidden="true" class="wp-block-spacer"></div>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-8f761849 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="714" height="1024" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/PnS_plakat_net-714x1024.jpg" alt="" class="wp-image-5950" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/PnS_plakat_net-714x1024.jpg 714w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/PnS_plakat_net-209x300.jpg 209w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/PnS_plakat_net-768x1102.jpg 768w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/11/PnS_plakat_net.jpg 1000w" sizes="auto, (max-width: 714px) 100vw, 714px" /></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<p class="wp-block-paragraph"><strong>Tytuł oryginalny:</strong> Przepis na święta<br><strong>Produkcja:</strong> Polska / 2026<br><strong>Premiera (świat):</strong> 6 listopada 2026 r.<br><strong>Premiera (Polska):</strong> 6 listopada 2026 r.<br><strong>Reżyseria:</strong> Magdalena Nieć<br><strong>Scenariusz:</strong> Magdalena Nieć, Katarzyna Gacek<br><strong>Zdjęcia:</strong> Jakub Stolecki<br><strong>Muzyka:</strong> Tomasz Kolak<br><strong>Obsada:</strong> <br>Zofia Jastrzębska (Ida)<br>Piotr Stramowski (Piotr)<br>Sonia Mietielica (Klara)<br>Wiktor Wieczorek (Nikodem)<br>Adam Woronowicz (dyrektor domu dziecka)<br><strong>Czas:</strong> 110 minuty<br><strong>Dystrybucja kinowa:</strong> Kino Świat</p>
</div>
</div>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.filmiks.pl/rec/cynamon-skorka-pomaranczy-kakao-i-szczypta-milosci-czyli-idealny-przepis-na-swieta-przepis-na-swieta/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Wielka artystka, której zabrakło w filmie (Violetta Villas)</title>
		<link>https://www.filmiks.pl/rec/wielka-artystka-ktorej-zabraklo-w-filmie-violetta-villas/</link>
					<comments>https://www.filmiks.pl/rec/wielka-artystka-ktorej-zabraklo-w-filmie-violetta-villas/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[jk]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 29 Oct 2026 17:55:52 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[RECENZJE]]></category>
		<category><![CDATA[FILMY]]></category>
		<category><![CDATA[TOP]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.filmiks.pl/?p=5851</guid>

					<description><![CDATA[Filmowa biografia Villas powinna pozwolić zrozumieć, skąd wziął się jej fenomen i dlaczego jego utrata była tak bolesna. Niestety, zamiast wielkiej artystki otrzymaliśmy przede wszystkim portret trudnej kobiety. A to zdecydowanie za mało.]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph"><strong>Biografie wybitnych artystów, twórców i innych znanych postaci od zawsze inspirowały kino. W polskiej kinematografii przez długi czas stanowiły jednak stosunkowo rzadki gatunek. Sytuacja zaczęła się zmieniać między innymi za sprawą sukcesu „Bogów” Łukasza Palkowskiego, filmu, który udowodnił, że rodzima biografia może być nie tylko opowieścią o ważnym człowieku, ale również pełnokrwistym, emocjonującym kinem. Od tamtej pory regularnie pojawiają się kolejne produkcje biograficzne, niestety niewiele z nich dorównuje znakomitemu poprzednikowi. Filmy o Jerzym Kuleju, Kalinie Jędrusik czy Michalinie Wisłockiej, choć realizowane z ambicjami, nie zapisały się szczególnie mocno w pamięci widzów. Najnowsza opowieść o Violetcie Villas niestety wpisuje się w ten mniej udany nurt.</strong></p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">A przecież trudno wyobrazić sobie postać bardziej predestynowaną do przeniesienia na ekran. Violetta Villas była zjawiskiem. Artystką obdarzoną niezwykłym głosem, sceniczną charyzmą i ekscentryczną osobowością. Przez lata fascynowała publiczność, by z czasem stać się postacią coraz bardziej groteskową, osamotnioną, a wreszcie tragiczną. Jej życie zawierało właściwie wszystkie elementy wielkiego dramatu: ogromny talent, ambicję, sukces, konflikt z otoczeniem, samotność i stopniowy upadek. Tymczasem powstał film zaskakująco nudny, pozbawiony rozmachu i, co najważniejsze, niepotrafiący przekonująco opowiedzieć o fenomenie swojej bohaterki.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Reżyserka Karolina Bielawska zdecydowała się oprzeć historię przede wszystkim na relacji Violetty Villas z jej synem. Sam pomysł wydaje się interesujący. Pozwala uniknąć jednej z najczęstszych pułapek filmów biograficznych, czyli mechanicznego odhaczania kolejnych wydarzeń z życia bohatera. Zagraniczne kino przyniosło nam przecież tak nieoczywiste biografie jak niedawny, kameralny „Bruce” o Bruce’ie Springsteenie czy znakomity „Rocketman” o Eltonie Johnie. W przypadku Villas historia matki i syna mogłaby stać się osią emocjonalną całej opowieści. Problem polega na tym, że koncentrując się na życiu prywatnym bohaterki, twórcy niemal całkowicie zgubili jej artystyczną wielkość.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Violetta-Villas_-fot.-Robert-Jaworski-1024x390.jpg" alt="" class="wp-image-5853" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Violetta-Villas_-fot.-Robert-Jaworski-1024x390.jpg 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Violetta-Villas_-fot.-Robert-Jaworski-300x114.jpg 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Violetta-Villas_-fot.-Robert-Jaworski-767x292.jpg 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Violetta-Villas_-fot.-Robert-Jaworski.jpg 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Film rozpoczyna się sceną, w której młoda Violetta zamierza opuścić rodzinne strony, aby rozpocząć karierę. Trzyma na rękach małe dziecko. Jej matka przekonuje ją, żeby zostawiła chłopca pod opieką rodziny, zamiast zabierać go w niepewną podróż. Ostatecznie Violetta, a właściwie Czesława Gospodarek, zgadza się na rozstanie. Scena ma dramatyczny potencjał. Widzimy cierpienie młodej matki, ale także jej determinację. Przez moment można nawet odnieść wrażenie, że to babka chłopca staje się przeszkodą na drodze do szczęścia córki. Problem ujawnia się później. Kiedy Villas wraca po kilku latach do syna i matki, trudno odnieść wrażenie, że ten czas znacząco przybliżył ją do spełnienia marzeń. Być może tak właśnie wyglądały początki jej kariery, ale film nie potrafi nadać tym wyrzeczeniom odpowiedniego znaczenia. Nie chodzi o usprawiedliwienie porzucenia dziecka późniejszym sukcesem, lecz o zrozumienie siły ambicji, która skłoniła bohaterkę do tak dramatycznego wyboru. Tymczasem widz odnosi wrażenie, że Violetta opuściła syna przede wszystkim po to, by prowadzić swobodne, wygodne życie i realizować własne zachcianki.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Od samego początku bohaterka przedstawiana jest jako kobieta ekscentryczna, nadmiernie pewna siebie, infantylna, chwilami wręcz groteskowa. Widzimy jej ambicje i przekonanie o własnej wyjątkowości, ale film nie dostarcza wystarczających dowodów, że przekonanie to miało uzasadnienie. Nie chodzi przecież o to, aby bohaterkę koniecznie polubić. Znacznie ważniejsze jest jej zrozumienie. Tymczasem nie poznajemy rzeczywistej skali talentu Villas, nie odczuwamy ogromu popularności ani fascynacji, jaką wzbudzała. A skoro nie widzimy jej wielkości, trudno nam później naprawdę przeżyć jej upadek.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Jednym z najbardziej zaskakujących braków filmu jest niewielka obecność samej muzyki. Violetta Villas była przecież przede wszystkim zjawiskiem wokalnym. Jej głos, niezwykła skala i możliwości interpretacyjne stanowiły podstawę artystycznej legendy. Tymczasem oglądamy zaledwie pojedyncze występy, między innymi koncert w Sali Kongresowej, jeden z ostatnich, przerwany zresztą przez samą Villas. Pojawiają się sceny w studiu telewizyjnym, fragmenty nagrań i występów radiowych. Brakuje jednak wielkich widowisk, tłumów publiczności i entuzjazmu fanów. Chciałoby się zobaczyć festiwal w Opolu, koncerty i skalę jej popularności. Również amerykański epizod, związany z występami w Las Vegas, zostaje przedstawiony stosunkowo skromnie. Można oczywiście zrozumieć ograniczenia budżetowe. Rekonstrukcja kilkudziesięciu lat historii, obejmującej realia PRL-u i amerykańskiego show-biznesu, stanowi ogromne wyzwanie produkcyjne. Jednak nawet przy ograniczonych środkach można próbować oddać wielkość artysty za pomocą odpowiednio zaprojektowanych scen, reakcji publiczności czy samej muzyki.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Violetta-Villas_-foto-Robert-Jaworski-6-1024x390.jpg" alt="" class="wp-image-5854" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Violetta-Villas_-foto-Robert-Jaworski-6-1024x390.jpg 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Violetta-Villas_-foto-Robert-Jaworski-6-300x114.jpg 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Violetta-Villas_-foto-Robert-Jaworski-6-767x292.jpg 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Violetta-Villas_-foto-Robert-Jaworski-6.jpg 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Tymczasem również utworów Villas jest zdecydowanie za mało. Brakuje scen prób, pracy nad repertuarem i rozwijania umiejętności. Film wspomina o problemach z edukacją muzyczną, ale nie wykorzystuje tego wątku, aby pokazać, jak bohaterka kształtowała swój talent. Nie dowiadujemy się, ile wysiłku kosztowało ją osiągnięcie artystycznej doskonałości. W rezultacie zamiast portretu wielkiej śpiewaczki otrzymujemy przede wszystkim obraz ekscentrycznej kobiety, której fryzury stają się coraz bardziej rozbudowane, a zachowanie coraz bardziej groteskowe. W filmie o Violetcie Villas jest po prostu za mało Violetty Villas.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Wybór perspektywy syna również okazuje się problematyczny. Historia została oparta na relacji matki i dziecka, ale nie jest konsekwentnie opowiedziana z punktu widzenia żadnego z nich. Częściowo przyjmujemy perspektywę chłopca, ponieważ niewiele wiemy o życiu Violetty poza ich wspólnymi spotkaniami. Jednocześnie film nie staje się pełnoprawną opowieścią o dorastaniu w cieniu sławnej matki. Dobrym przykładem niewykorzystanego potencjału jest wątek nastoletniego syna Villas i jego szkolnej znajomej. Kiedy dziewczyna przychodzi do jego domu, chłopak nie otwiera drzwi. W środku znajduje się matka, próbująca przejść domowy detoks. Syn wstydzi się sytuacji i nie chce dopuścić dziewczyny do rodzinnego dramatu. Kiedy po pewnym czasie próbuje odnowić kontakt, okazuje się, że jest już za późno. To niewielka scena, która w istocie opowiada o czymś bardzo ważnym. Pokazuje, jak życie chłopca zostaje podporządkowane problemom matki, jak jej uzależnienia i emocjonalna niestabilność odbierają mu możliwość normalnego dorastania. Niestety film jedynie sygnalizuje ten problem. Podobnych tropów jest więcej, ale żaden nie zostaje wystarczająco pogłębiony.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Ostatnia część życia bohaterki mogłaby stanowić materiał na osobny, niezwykle przejmujący film. Artystka stopniowo traci kontakt z rzeczywistością. Pojawiają się problemy psychiczne, uzależnienie od leków, narastająca samotność i coraz bardziej destrukcyjne zachowania. Jednak film nie pogłębia wystarczająco przyczyn tego procesu. Można przecież było opowiedzieć historię kobiety, która nie potrafi pogodzić się z przemijaniem własnej popularności. Artystki, której świat zmienił się szybciej, niż była w stanie zaakceptować. Osoby niezrozumianej przez społeczeństwo, uwikłanej w realia polityczne, czego przykładem są próby werbunku przez SB, i zderzającej się z ograniczeniami narzucanymi przez władzę. Można było również mocniej pokazać, jak dawna wielkość przeradza się w autoparodię. Wszystkie te elementy pojawiają się w filmie, ale pozostają jedynie zasygnalizowane.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Violetta-Villas_-foto-Robert-Jaworski-4-1024x390.jpg" alt="" class="wp-image-5855" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Violetta-Villas_-foto-Robert-Jaworski-4-1024x390.jpg 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Violetta-Villas_-foto-Robert-Jaworski-4-300x114.jpg 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Violetta-Villas_-foto-Robert-Jaworski-4-767x292.jpg 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Violetta-Villas_-foto-Robert-Jaworski-4.jpg 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">W efekcie trudno współczuć bohaterce. Widzimy przede wszystkim kobietę, która krzywdzi ludzi próbujących jej pomagać. Szczególnie problematyczne są relacje z przyjaciółką i dawnymi adoratorami. Osoby te przez lata pozostają przy Violetcie, mimo że jej zachowanie staje się coraz trudniejsze, a chwilami wręcz okrutne. Film nie wyjaśnia przekonująco, dlaczego tak się dzieje. Można zrozumieć postawę matki, której miłość do córki jest bezwarunkowa. Znacznie trudniej pojąć motywacje pozostałych osób. Co sprawia, że wciąż pozostają przy Villas? Fascynacja jej talentem? Wspomnienie dawnej wielkości? Przywiązanie? Poczucie odpowiedzialności? Gdybyśmy wcześniej zobaczyli wielką artystkę, łatwiej byłoby zrozumieć, dlaczego ludzie przez lata nie potrafili jej opuścić.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Na szczęście film ma również swoje mocne strony. Najważniejszą z nich jest Sandra Drzymalska, jedna z najciekawszych polskich aktorek młodszego pokolenia. Już w „Simonie Kossak” pokazała, że potrafi tworzyć postacie nieoczywiste i wielowymiarowe. Dysponuje przy tym szczególnym rodzajem urody i ekranowej plastyczności. W zależności od roli może być zarówno niezwykle atrakcyjna, jak i niemal całkowicie pozbawiona konwencjonalnego filmowego piękna. Widać to również w jej kolejnych kreacjach, między innymi w „Lalce”. Rola Violetty Villas wydawała się dla niej wyjątkowo interesującym wyzwaniem, wymagającym połączenia wielkiej ekspresji, ekscentryczności, infantylności, teatralności i postępującego rozpadu psychicznego.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Drzymalska radzi sobie z tym zadaniem bardzo dobrze. Potrafi szarżować, ale nie przekracza granicy, za którą aktorska ekspresja zamienia się w niezamierzoną parodię. Znajduje własny sposób na przedstawienie infantylności bohaterki, jej manieryzmów i specyficznej osobowości. W niektórych scenach naprawdę staje się Violettą Villas. Problem polega jednak na tym, że scenariusz nie daje jej wystarczających możliwości. Ostatecznie nie udaje się sprawić, byśmy postać polubili, a przede wszystkim &#8211; byśmy ją zrozumieli. Nie jest to jednak porażka Drzymalskiej. Przeciwnie, jej kreacja stanowi jeden z najmocniejszych elementów filmu.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Violetta-Villas_-foto-Robert-Jaworski-2-1024x390.jpg" alt="" class="wp-image-5856" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Violetta-Villas_-foto-Robert-Jaworski-2-1024x390.jpg 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Violetta-Villas_-foto-Robert-Jaworski-2-300x114.jpg 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Violetta-Villas_-foto-Robert-Jaworski-2-767x292.jpg 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Violetta-Villas_-foto-Robert-Jaworski-2.jpg 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Na pochwałę zasługuje również pozostała część zespołu aktorskiego. Szczególnie interesujący jest sposób przedstawienia syna Violetty na różnych etapach życia. W ciągu kilkudziesięciu lat ekranowej historii postać tę odgrywa kilku młodych aktorów &#8211; od małego dziecka, przez chłopca w wieku szkolnym, aż po nastolatka i młodego dorosłego. To bardzo trudne zadanie castingowe i realizacyjne. Twórcy musieli znaleźć wykonawców, którzy nie tylko będą do siebie fizycznie podobni, ale przede wszystkim stworzą wrażenie ciągłości psychologicznej jednej postaci. I to się udało. Każdy z młodych aktorów bardzo dobrze radzi sobie z rolą, a zmiany obsady nie zakłócają odbioru historii.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Na szczególne wyróżnienie zasługuje także kreacja matki Violetty, granej przez Jowitę Budnik. Aktorka przekonująco pokazuje kobietę rozdwojoną między miłością do córki a troską o wnuka. Matkę, która próbuje zrozumieć decyzje własnego dziecka, choć nie zawsze potrafi je zaakceptować. W jej zachowaniu wyczuwalny jest ból, bezradność i nieustająca potrzeba chronienia rodziny. To postać zbudowana z drobnych niuansów, bez nadmiernej ekspresji i dramatycznych gestów. Cały podstawowy zespół aktorski prezentuje wysoki poziom. Tym bardziej rozczarowuje fakt, że tak dobre kreacje nie składają się na równie dobry film.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Pod względem realizacyjnym „Violetta Villas” prezentuje się całkiem dobrze. Scenografia przekonująco odtwarza realia kolejnych dekad. Wnętrza mieszkań, kostiumy i fragmenty przestrzeni miejskiej pozwalają poczuć atmosferę epoki. Widać jednak ograniczenia produkcyjne. Ulice często przedstawiane są w niewielkich fragmentach, a świat zewnętrzny pozostaje stosunkowo ograniczony. Podobnie wygląda amerykański epizod. Las Vegas sprawia momentami wrażenie przedstawionego nieco oszczędnie, choć twórcom udaje się częściowo zamaskować ograniczenia realizacyjne. Zdjęcia dobrze współgrają z charakterem opowieści, ale nie nadają jej szczególnej tożsamości wizualnej. Ostatecznie, mimo staranności scenografów, brakuje poczucia rozmachu kariery Villas.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Znacznie ciekawiej prezentuje się charakteryzacja. W przypadku Sandry Drzymalskiej nie ograniczono się jedynie do charakterystycznych fryzur i kostiumów Villas. Zadbano również o odpowiednie modelowanie rysów twarzy, policzków i innych elementów fizjonomii. Dzięki temu aktorka potrafi przekonująco przypominać pierwowzór, zachowując jednocześnie swobodę aktorską. Nagroda za charakteryzację na festiwalu w Gdyni wydaje się więc w pełni uzasadniona.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Violetta-Villas_-foto-Robert-Jaworski-3-1024x390.jpg" alt="" class="wp-image-5857" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Violetta-Villas_-foto-Robert-Jaworski-3-1024x390.jpg 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Violetta-Villas_-foto-Robert-Jaworski-3-300x114.jpg 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Violetta-Villas_-foto-Robert-Jaworski-3-767x292.jpg 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Violetta-Villas_-foto-Robert-Jaworski-3.jpg 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Największym rozczarowaniem filmu pozostaje zmarnowany potencjał historii. Twórcy dysponowali niezwykłą bohaterką, znakomitą aktorką pierwszoplanową, dobrym zespołem aktorskim i interesującym pomysłem na odejście od klasycznej konstrukcji filmu biograficznego. Niestety zabrakło przekonującego scenariusza. Koncentracja na relacji matki i syna miała nadać opowieści osobisty wymiar, ale ostatecznie doprowadziła do zubożenia portretu artystki.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Violetta Villas była artystką, której życie wielokrotnie wymykało się wszelkim schematom. Była wielka, ekscentryczna, chwilami nieznośna, a w końcu tragiczna. Jej filmowa biografia nie musiała jej usprawiedliwiać ani nawet wzbudzać sympatii. Powinna jednak pozwolić zrozumieć, skąd wziął się jej fenomen i dlaczego jego utrata była tak bolesna. Niestety, zamiast wielkiej artystki otrzymaliśmy przede wszystkim portret trudnej kobiety. A to zdecydowanie za mało.</p>



<div class="recenzja-stopka">
  <span class="ocena">Ocena: ★★★★★★☆☆☆☆</span>
  <span class="podpis">Jakub Kossakowski</span>
</div>



<div style="height:20px" aria-hidden="true" class="wp-block-spacer"></div>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-8f761849 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="714" height="1024" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/VVteaser_poster-714x1024.jpg" alt="" class="wp-image-5858" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/VVteaser_poster-714x1024.jpg 714w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/VVteaser_poster-209x300.jpg 209w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/VVteaser_poster-768x1102.jpg 768w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/VVteaser_poster.jpg 1000w" sizes="auto, (max-width: 714px) 100vw, 714px" /></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<p class="wp-block-paragraph"><strong>Tytuł oryginalny:</strong> Violetta Villas<br><strong>Produkcja:</strong> Polska, Bułgaria / 2026<br><strong>Premiera (świat): </strong>21 września 2026 r.<br><strong>Premiera (Polska): </strong>27 listopada 2026 r.<br><strong>Reżyseria: </strong>Karolina Bielawska<br><strong>Scenariusz:</strong> Karolina Bielawska, Małgorzata Gospodarek<br><strong>Zdjęcia:</strong> Bartosz Świniarski<br><strong>Obsada:</strong><br>Sandra Drzymalska (Violetta Villas)<br>Jowita Budnik (babcia)<br>Mateusz Banasiuk (Mariusz)<br>Borys Szyc (oficer SB)<br>Dorota Kuduk (Irena)<br><strong>Czas:</strong> 126 min.<br><strong>Dystrybucja kinowa:</strong> Kino Świat</p>
</div>
</div>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.filmiks.pl/rec/wielka-artystka-ktorej-zabraklo-w-filmie-violetta-villas/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Picasso na ścianie, chaos na ekranie (Syrenka Picassa)</title>
		<link>https://www.filmiks.pl/top/picasso-na-scianie-chaos-na-ekranie-syrenka-picassa/</link>
					<comments>https://www.filmiks.pl/top/picasso-na-scianie-chaos-na-ekranie-syrenka-picassa/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[jc]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 28 Oct 2026 17:07:37 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[TOP]]></category>
		<category><![CDATA[FILMY]]></category>
		<category><![CDATA[RECENZJE]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.filmiks.pl/?p=5830</guid>

					<description><![CDATA[Anegdota o polskim dziele wielkiego malarza nie potrzebowała kinowej ekranizacji, w której na siłę dopowiada się do niej wielką tajemnicę. Ostateczny rezultat okazuje się przede wszystkim przeciętny, a mimo starań, za parę miesięcy nikt nie będzie o nim pamiętał. ]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph"><strong>Są perypetie, które aż proszą się o przeniesienie na wielki ekran, zwłaszcza gdy łączą w sobie odrobinę tajemnicy, historyczne tło i szczyptę absurdu. Innym historiom brakuje niestety podobnego potencjału, a jednak twórcy desperacko próbują zrobić z nich porywającą opowieść. Po dekadzie przerwy od kręcenia filmów, właśnie tak prezentuje się najnowszy projekt Janusza Zaorskiego.</strong><br><br>Warszawa, 1948 rok – czas i miejsce dobrze znane polskim entuzjastom sztuki nowoczesnej. To właśnie wtedy, przy okazji Światowego Kongresu Intelektualistów w Obronie Pokoju, do rodzącej się na nowo Rzeczypospolitej przybył jeden z najwybitniejszych artystów XX wieku. Podczas krótkiej wizyty w stolicy Pablo Picasso odwiedził nowo budowane osiedle na wolskim Kole, doceniając jego nowoczesność i funkcjonalność. W trakcie spaceru artysta impulsywnie ozdobił ścianę jednego z pustostanów szkicem warszawskiej Syrenki, który szybko stał się lokalną sensacją. Do niewielkiego mieszkania zaczęły napływać tłumy ciekawskich, nawet kiedy zostało ono zajęte przez nowych lokatorów. Ostatecznie uzyskano zgodę na pozbycie się tej kłopotliwej atrakcji, a Syrenka została bezceremonialnie zamalowana ledwie pięć lat po jej powstaniu. Choć dzieło bezpowrotnie zniknęło, jego historia pozostaje intrygującym epizodem w losach powojennej Warszawy. Bywa ono przyczynkiem do dyskusji o współczesnej sztuce oraz inspiracją dla naśladowców hiszpańskiego mistrza. Jak pokazuje film Zaorskiego, twórczość Picassa można również wykorzystać jako punkt wyjścia do kinowego komediodramatu. Kwestią dyskusyjną jednak pozostaje, czy jest to dobry pomysł. </p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/DSC_1497-1-1024x390.jpg" alt="" class="wp-image-5845" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/DSC_1497-1-1024x390.jpg 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/DSC_1497-1-767x292.jpg 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/DSC_1497-1-300x114.jpg 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/DSC_1497-1.jpg 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Główną bohaterką „Syrenki Picassa” jest Mary Becker (Magdalena Koleśnik), świeżo upieczona właścicielka mieszkania. Przy okazji drobnych renowacji Mary i jej szef-kochanek Jacek (Piotr Głowacki) odkrywają na ścianie zagadkowy rysunek. Szybko okazuje się, że ten niepozorny szkic skrywa opowieść znacznie bogatszą, niż można by przypuszczać, a jego odkrycie wywraca świat kobiety do góry nogami. Mary próbuje zdecydować, co zrobić z bezcennym znaleziskiem, jednocześnie poznając historię, w której kluczową rolę zdaje się odgrywać jej sąsiad: markotny staruszek Stefan Radomski (Andrzej Seweryn). Twórcy nie ograniczyli się jednak do jednego, linearnego wątku. Równolegle z główną fabułą poznajemy młodość Radomskiego, przedstawioną w retrospekcjach, w których w jego młodszą wersję wciela się Maciej Musiał. Na tym nie koniec: widzowie obserwują również niefortunny romans Mary z Jackiem oraz jej zawodowe perypetie w branży PR-u. Już na wstępie trzeba więc przyznać, że ambicji do upakowania jak największej ilości treści w zaledwie 90 minutach filmu nie brakowało.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Wielowątkowość obrazu prowadzi niestety do niejasności w kwestiach gatunkowych, sprawiając, iż „Syrenka…” nieudolnie balansuje na granicy komedii obyczajowej, dramatu, romansu i rozliczającego minioną epokę kina historycznego. Samo gatunkowe pomieszanie nie musi stanowić problemu, o ile poszczególne elementy wzajemnie się uzupełniają. Tutaj sprawiają raczej wrażenie konkurujących ze sobą pomysłów, którym zabrakło spójnej koncepcji. Podobnie prezentuje się kwestia pobocznych postaci, mniej lub bardziej ciekawych i istotnych dla głównej fabuły. Wątek życia zawodowego i współpracowników Mary nie zapada w pamięć, za to potencjalni kupcy Syrenki okazują się wyjątkowo zabawni, a sceny z ich udziałem pozostawiają niedosyt. Jeśli jakimś cudem film doczekałby się kontynuacji, najlepszym na nią pomysłem byłby spin-off dotyczący mecenasa Walickiego (Maciej Marczewski) i jego asystenta Ryszarda (Aleksandar Milićević). </p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/DSC_1526-1024x390.jpg" alt="" class="wp-image-5846" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/DSC_1526-1024x390.jpg 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/DSC_1526-767x292.jpg 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/DSC_1526-300x114.jpg 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/DSC_1526.jpg 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Najlepiej wypadają jednak losy Radomskiego oraz jego dawnego romansu z sąsiadką Franciszką (Dominika Kluźniak). Miłość między młodym mężczyzną a starszą kobietą jest niestety swoistym tematem tabu w przemyśle filmowym, zdominowanym przez opowieści o młodych dziewczętach i ich dojrzałych kochankach. Próba przełamania tego trendu jest godna pochwały, nawet jeśli sam związek nie wykracza daleko poza sprawdzone schematy. Musiał i Kluźniak wykonali dobrą robotę, lecz najbardziej należy pochwalić Andrzeja Seweryna, którego umiejętności i charyzma zdecydowanie zasługują na lepsze scenariusze. Aktor doskonale rozumie swoją postać, a jego kreacja jest pełna uroku. Gdyby zaszła potrzeba wybrania jednego najlepszego epizodu z całego obrazu, bezsprzecznie byłaby to scena samotnych pląsów bohatera do muzyki Charlesa Aznavoura. Porównywanie „Syrenki…” do kinowych arcydzieł, jakimi są „Na rauszu” czy „Piękna praca”, może być przesadą, lecz wszystkie te tytuły z sukcesem pokazują piękno i siłę dobrej sceny solowego tańca.  <br><br>Na tym jednak pozytywy się kończą. Przykre jest, jak schematycznie zostały potraktowane elementy krytyki ustrojowej, które pretendują do bycia istotnym lejtmotywem filmu. Scenariusz nieudolnie próbuje sformułować celny komentarz na temat Polski Ludowej i zmieniających się na przestrzeni lat nastrojów, lecz robi to w sposób powierzchowny i mało przekonujący. Otrzymujemy uproszczony obraz epoki, przypominający co najwyżej notkę po pobieżnym przeczytaniu podręcznika do historii. Nie do końca wiadomo, jakie wnioski widz powinien wyciągnąć z przedstawionych wydarzeń ani jak właściwie ocenić znaczenie tytułowego dzieła. Zakończenie filmu nie przynosi odkrywczych refleksji, a po chwili rozważań nad jego istotą przestaje mieć jakikolwiek sens. Wątpliwe jest również, aby twórcy filmu zastanowili się przez chwilę nad tłem i chronologią wydarzeń, która przy krytycznym spojrzeniu zupełnie nie trzyma się kupy.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/DSC_0515-1024x390.jpg" alt="" class="wp-image-5847" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/DSC_0515-1024x390.jpg 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/DSC_0515-300x114.jpg 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/DSC_0515-767x292.jpg 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/DSC_0515.jpg 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Zdarza się, iż kiepskie filmy mogą zyskać na jakości za pomocą muzyki, elementów wizualnych i zręcznej postprodukcji. Ścieżce dźwiękowej nie można wiele zarzucić, a obecne w niej romantyczne utwory skutecznie budują romantyczny nastrój scen – jest to jednak zasługa samych klasyków, a nie projektu, do którego zostały wykorzystane. Kostiumy spełniają swoją funkcję, lecz niczym się nie wyróżniają, a przeciętny widz nawet nie zwróci na nie uwagi. Jedynym z namacalnych elementów aranżacji, który może zapaść w pamięć, jest gustownie udekorowane mieszkanie pana Stefana. Nie łudźmy się jednak, że ładnie zdobiona szafa jest w stanie drastycznie podnieść poziom seansu. Niestety, współczesne kino (a zwłaszcza polskie!) coraz częściej przypomina swoją estetyką reklamę niż pełnometrażowy film.<br><br>W obliczu setek powtarzalnych i męczących tytułów, jakie zalewają polski rynek, „Syrenka Picassa” nie jest najgorszym filmem w historii. Jego największe przewinienia nie są śmiertelną obrazą dla sztuki kinematografii, a w najlepszych momentach można dostrzec włożone w produkcję chęci. Anegdota o polskim dziele wielkiego malarza nie potrzebowała jednak kinowej ekranizacji, w której na siłę dopowiada się do niej wielką tajemnicę. Ostateczny rezultat okazuje się przede wszystkim przeciętny, a mimo starań, za parę miesięcy nikt nie będzie o nim pamiętał. </p>



<div class="recenzja-stopka">
  <span class="ocena">Ocena: ★★★★★☆☆☆☆☆</span>
  <span class="podpis">Julia Cisłak</span>
</div>



<div style="height:20px" aria-hidden="true" class="wp-block-spacer"></div>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-8f761849 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="714" height="1024" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/537c5210aa944012a271854ad1800507-714x1024.jpg" alt="" class="wp-image-5843" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/537c5210aa944012a271854ad1800507-714x1024.jpg 714w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/537c5210aa944012a271854ad1800507-209x300.jpg 209w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/537c5210aa944012a271854ad1800507-768x1102.jpg 768w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/537c5210aa944012a271854ad1800507.jpg 1000w" sizes="auto, (max-width: 714px) 100vw, 714px" /></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<p class="wp-block-paragraph"><strong>Tytuł oryginalny: </strong>Syrenka Picassa<br><strong>Produkcja:</strong> Polska / 2026 r.<br><strong>Premiera (świat):</strong> 21 września 2026 r.<br><strong>Premiera (Polska): </strong>23 października 2026 r.<br><strong>Reżyseria: </strong>Janusz Zaorski<br><strong>Scenariusz:</strong> Roman Jarosz<br><strong>Zdjęcia:</strong> Łukasz Gutt<br><strong>Muzyka: </strong>Paweł Stolarczyk<br><strong>Obsada:</strong><br>Andrzej Seweryn (Stefan Radomski)<br>Magdalena Koleśnik (Mary Becker)<br>Maciej Musiał (młody Stefan Radomski)<br>Dominika Kluźniak (młoda Franciszka Malicka)<br>Piotr Głowacki (Jacek)<br><strong>Czas:</strong> 95 min.<br><strong>Dystrybucja kinowa:</strong> TVP</p>
</div>
</div>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.filmiks.pl/top/picasso-na-scianie-chaos-na-ekranie-syrenka-picassa/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Wewnętrzna siła (Trzy pożegnania)</title>
		<link>https://www.filmiks.pl/rec/wewnetrzna-sila-trzy-pozegnania/</link>
					<comments>https://www.filmiks.pl/rec/wewnetrzna-sila-trzy-pozegnania/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[jh]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 27 Oct 2026 16:59:48 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[RECENZJE]]></category>
		<category><![CDATA[FILMY]]></category>
		<category><![CDATA[TOP]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.filmiks.pl/?p=5834</guid>

					<description><![CDATA[Trudna, a zarazem piękna wizualnie opowieść o utraconej miłości, samotności i zmaganiu się z nieuleczalną chorobą. Przypomina, jak kruchą istotą jest człowiek, a jednocześnie jak wielką siłę potrafi w sobie odnaleźć.]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph"><strong>Ile siły musi mieć w sobie człowiek, aby po dotknięciu dna podnieść się i narodzić na nowo? Czy w obliczu utraty miłości i nieuchronności śmierci można jeszcze odnaleźć radość życia? „Trzy pożegnania” to opowieść o kruchości ludzkiego istnienia, ale przede wszystkim o wewnętrznej sile, która pozwala zmierzyć się z tym, co wydaje się nie do udźwignięcia.</strong></p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">6 listopada 2026 roku polską premierę kinową będzie miał film „Trzy pożegnania” w reżyserii Isabel Coixet – hiszpańskiej reżyserki i scenarzystki, która w 2013 roku zasiadała w jury Złotej Kamery podczas 66. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes. Filmowczyni, znana z takich produkcji jak „Elegia” (2008), „Moje życie beze mnie” (2003) czy „Un amor” (2023), tym razem podjęła się adaptacji ostatniej książki zmarłej na raka włoskiej pisarki Micheli Murgii, zatytułowanej „Tre ciotole. Rituali per un anno di crisi” („Trzy miski. Rytuały na rok kryzysu”). W główne role wcielili się znakomici włoscy aktorzy: Alba Rohrwacher (Marta) i Elio Germano (Antonio).</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">„Trzy pożegnania” to dramat romantyczny z wyraźnym podłożem psychologicznym. Początkowo wydaje się, że oglądamy historię dwojga zakochanych ludzi przeżywających kryzys w związku, który kończy się decyzją Antonia o rozstaniu. On odchodzi, a Marta pozostaje z niegasnącym uczuciem do ukochanego. Dotkliwie odczuwa jego stratę, co odbija się zarówno na jej kondycji psychicznej, jak i fizycznej. Nasuwa się tu skojarzenie z motywem niespełnionej miłości, tak charakterystycznym dla epoki romantyzmu. Samotne życie okazuje się dla Marty wyjątkowo trudne, ponieważ w jej sercu wciąż jest miejsce dla utraconego partnera. Mimo cierpienia stara się normalnie funkcjonować i z dnia na dzień coraz lepiej radzić sobie z rozstaniem. Film ukazuje trudną drogę godzenia się ze stratą i stopniowego odnajdywania radości życia. W tym procesie nieocenione okazuje się wsparcie przyjaciół, którzy pomagają bohaterce odnaleźć się w nowej rzeczywistości.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/TRE_CIOTOLE_GRETADELAZZARIS_250321-4147-1024x390.jpg" alt="" class="wp-image-5837" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/TRE_CIOTOLE_GRETADELAZZARIS_250321-4147-1024x390.jpg 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/TRE_CIOTOLE_GRETADELAZZARIS_250321-4147-300x114.jpg 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/TRE_CIOTOLE_GRETADELAZZARIS_250321-4147-767x292.jpg 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/TRE_CIOTOLE_GRETADELAZZARIS_250321-4147.jpg 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Jednak zła passa nie opuszcza Marty. Rozstanie z ukochanym okazuje się zaledwie początkiem dramatycznych doświadczeń. Zaburzenia łaknienia i pogarszające się samopoczucie skłaniają ją do konsultacji lekarskiej. Wówczas dowiaduje się o swojej nieuleczalnej chorobie. Życie stawia przed nią kolejną, znacznie trudniejszą próbę. Marta po raz kolejny wykazuje się ogromną siłą wewnętrzną – stopniowo godzi się z nieuchronnością końca życia. Nie oznacza to jednak rezygnacji z codzienności. Przeciwnie, próbuje nadać znaczenie chwilom, które jej pozostały. Czy żyje również dla innych, pragnąc pozostawić po sobie dobre wspomnienia? Bo przecież żyjemy tak długo, jak długo się o nas pamięta.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Film obfituje w piękne kadry Rzymu, w którym rozgrywa się jego akcja. Stolica Włoch została ukazana we współczesnej odsłonie: z korkami ulicznymi, tłumami turystów i wszechobecnym konsumpcjonizmem. Wszystko to rozgrywa się na tle Wiecznego Miasta, z jego starożytną zabudową i niepowtarzalną atmosferą. Ten kontrast między codziennym pośpiechem a ponadczasowym pięknem Rzymu nadaje filmowym obrazom szczególny charakter. „Trzy pożegnania” warto obejrzeć choćby dla tych wspaniałych kadrów, które stanowią istotny walor estetyczny całej opowieści.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/TRE_CIOTOLE_GRETADELAZZARIS_250311-0043-1024x390.jpg" alt="" class="wp-image-5838" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/TRE_CIOTOLE_GRETADELAZZARIS_250311-0043-1024x390.jpg 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/TRE_CIOTOLE_GRETADELAZZARIS_250311-0043-300x114.jpg 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/TRE_CIOTOLE_GRETADELAZZARIS_250311-0043-767x292.jpg 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/TRE_CIOTOLE_GRETADELAZZARIS_250311-0043.jpg 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Aby nieco rozładować poważny nastrój filmu, wprowadzono również wątek zabarwiony subtelnym humorem. Marta, chcąc złagodzić samotność w mieszkaniu, przynosi z ulicy porzuconą kartonową podobiznę Jirko – fikcyjnego koreańskiego wokalisty. Codziennie z nim rozmawia, traktując go niemal jak niemego towarzysza. Ta osobliwa relacja wywołuje chwilami uśmiech, ale jednocześnie skłania do refleksji nad samotnością i ludzką potrzebą bliskości.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">W końcowej części filmu można usłyszeć intrygujące, nowoczesne brzmienie włoskiej muzyki, a mianowicie utwór „Sant&#8217;allegria” w wykonaniu Ornelli Vanoni i Mahmooda. Jego pełen emocji charakter współgra z nastrojem opowieści. Czy można odczytać tę piosenkę jako swoistą modlitwę o cud uzdrowienia Marty?</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">„Trzy pożegnania” zmierzają ku dramatycznemu zakończeniu. Jednak nawet w obliczu nieuchronności losu śmierć nie musi odnosić ostatecznego zwycięstwa. Sposób, w jaki Marta żyje, oraz jej ciepło i mądrość sprawiają, że zajmuje szczególne miejsce w sercach przyjaciół. To właśnie pamięć bliskich może stać się symbolicznym przedłużeniem ludzkiego istnienia. W ten sposób historia, mimo swojego dramatycznego charakteru, pozostawia widza nie tylko ze smutkiem, ale także z poczuciem, że życie człowieka nie kończy się całkowicie wraz z jego odejściem.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/TRE_CIOTOLE_GRETADELAZZARIS_250321-4336-1024x390.jpg" alt="" class="wp-image-5839" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/TRE_CIOTOLE_GRETADELAZZARIS_250321-4336-1024x390.jpg 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/TRE_CIOTOLE_GRETADELAZZARIS_250321-4336-300x114.jpg 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/TRE_CIOTOLE_GRETADELAZZARIS_250321-4336-767x292.jpg 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/TRE_CIOTOLE_GRETADELAZZARIS_250321-4336.jpg 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Film „Trzy pożegnania” w reżyserii Isabel Coixet miał światową premierę we wrześniu 2025 roku podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Toronto. Otrzymał kilka prestiżowych nominacji, m.in. do nagrody Davida di Donatello dla najlepszej aktorki drugoplanowej (Silvia D&#8217;Amico), Złotego Kłosa na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Valladolid oraz nagrody Tiantan na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Pekinie.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">„Trzy pożegnania” to trudna, a zarazem piękna wizualnie opowieść o utraconej miłości, samotności i zmaganiu się z nieuleczalną chorobą. Przypomina, jak kruchą istotą jest człowiek, a jednocześnie jak wielką siłę potrafi w sobie odnaleźć, gdy życie wystawia go na najcięższą próbę. Nie zawsze można przezwyciężyć przeciwności losu, ale można nauczyć się z nimi żyć, zachowując własną godność i wrażliwość. To emocjonalny wyciskacz łez, który pozostawia po sobie coś więcej niż tylko wzruszenie.</p>



<div class="recenzja-stopka">
  <span class="ocena">Ocena: ★★★★★★★★★★</span>
  <span class="podpis">Joanna Hładij-Jarzębowicz</span>
</div>



<div style="height:20px" aria-hidden="true" class="wp-block-spacer"></div>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-8f761849 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="711" height="1024" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/plakat_trzy-pozegnania-711x1024.jpg" alt="" class="wp-image-5835" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/plakat_trzy-pozegnania-711x1024.jpg 711w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/plakat_trzy-pozegnania-208x300.jpg 208w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/plakat_trzy-pozegnania-768x1106.jpg 768w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/plakat_trzy-pozegnania.jpg 1000w" sizes="auto, (max-width: 711px) 100vw, 711px" /></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<p class="wp-block-paragraph"><strong>Tytuł polski:</strong> Trzy pożegnania<br><strong>Tytuł oryginalny:</strong> Tre ciotole<br><strong>Produkcja:</strong> Hiszpania, Włochy / 2025 r.<br><strong>Premiera (świat):</strong> 8 września 2025 r.<br><strong>Premiera (Polska): </strong>6 listopada 2026 r.<br><strong>Reżyseria: </strong>Isabel Coixet<br><strong>Scenariusz:</strong> Enrico Audenino, Isabel Coixet<br><strong>Zdjęcia:</strong> Guido Michelotti<br><strong>Muzyka: </strong>Alfonso de Vilallonga<br><strong>Obsada:</strong><br>Alba Rohrwacher (Marta)<br>Elio Germano (Antonio)<br>Francesco Carril (Agostino)<br>Sarita Choudhury (doktor Benati)<br>Silvia D&#8217;Amico<br><strong>Czas:</strong> 120 min.<br><strong>Dystrybucja kinowa:</strong> Aurora Films</p>



<p class="wp-block-paragraph"><mark style="background-color:#ff6900" class="has-inline-color"><strong>Na podstawie:</strong></mark> Michela Murgia, &#8222;Tre ciotole. Rituali per un anno di crisi&#8221; (książka)</p>
</div>
</div>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.filmiks.pl/rec/wewnetrzna-sila-trzy-pozegnania/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Wybierz siebie (Jak żyć, żeby nie zwariować)</title>
		<link>https://www.filmiks.pl/rec/wybierz-siebie-jak-zyc-zeby-nie-zwariowac/</link>
					<comments>https://www.filmiks.pl/rec/wybierz-siebie-jak-zyc-zeby-nie-zwariowac/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[ps]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 22 Oct 2026 19:07:38 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[RECENZJE]]></category>
		<category><![CDATA[FILMY]]></category>
		<category><![CDATA[TOP]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.filmiks.pl/?p=5799</guid>

					<description><![CDATA[Największym atutem komedii są relacje międzyludzkie oraz ich progres wraz z upływającym czasem na ekranie. Niejednoznaczne interakcje bohaterów często doprowadzają do kuriozalnych sytuacji, a zarazem skłaniają do refleksji nad sensem naszego życia. ]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph"><strong>Będę szczera. Nie znam odpowiedzi na pytanie tytułowe, które stawiają przed widzami reżyserzy komedii obyczajowej – Tomasz Konecki oraz Iwona Ogonowska-Konecka.</strong></p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Życie każdemu z nas rzuca kłody pod nogi, a konsekwencje upadku bywają różne, lecz bynajmniej nie lekkie. O tym niejednokrotnie przekonuje się Anka, główna bohaterka grana przez Magdalenę Popławską. Kobieta ma wszystko – kochającego męża, wspaniałe dzieci, dobrą pracę oraz świetne mieszkanie w centrum. Co może pójść nie tak? No cóż, wszystko. Mąż zdradza, dzieci przysparzają problemów, szef zwalnia z pracy, a mieszkaniem interesuje się komornik. Anka, która do tej pory była roztrzepana, teraz musi wziąć się w garść i udowodnić całemu światu, że jej życie dopiero się zaczyna.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Byłam pozytywnie nastawiona na obejrzenie tego filmu w przedpremierowym pokazie prasowym. I nie zawiodłam się. Komedia zaczyna się i kończy w wymowny sposób. Ciepłe barwy towarzyszą nam przez całą przygodę bohaterki, co jest jednym z największych plusów filmu. Obecnie w kinematografii dominują ciemne, duszące kolory, rozmazane tło lub rażąca w oczy jasność. Nie jestem fanką takiego zabiegu, dlatego miło było zobaczyć stolicę skąpaną w radości i świetle naturalnego słońca.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/01.-Jak-zyc-zeby-nie-zwariowac-fot.-Damian-Andrzejewski-1-1024x390.jpg" alt="" class="wp-image-5802" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/01.-Jak-zyc-zeby-nie-zwariowac-fot.-Damian-Andrzejewski-1-1024x390.jpg 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/01.-Jak-zyc-zeby-nie-zwariowac-fot.-Damian-Andrzejewski-1-300x114.jpg 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/01.-Jak-zyc-zeby-nie-zwariowac-fot.-Damian-Andrzejewski-1-767x292.jpg 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/01.-Jak-zyc-zeby-nie-zwariowac-fot.-Damian-Andrzejewski-1.jpg 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Obsada świetnie odnalazła się w przypisanych jej rolach. Nie sposób było oderwać wzroku od aktorów. Magdalena Popławska z rozbrajającym humorem, błyskotliwością i szczerością przedstawia widzom losy wielu kobiet, które próbują się odnaleźć w pędzie codziennego życia. Anka pokazuje rzeczywistość, która nie musi być czarno-biała ani nawet szara. W jej świecie odcienie szarości istnieją tylko na chwilę.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Maja Seklecka ujęła mnie sposobem przedstawienia perspektywy nastolatki, której rodzice się rozwiedli, a Piotr Rogucki dobrze odnalazł się w roli męża, który nie może zmienić przeszłości, lecz ma wpływ na przyszłość. Barbara Wypych jako Ada – sąsiadka i przyjaciółka Anki – wniosła do filmu dużo humoru oraz zaskakujących sytuacji. Nie inaczej było w przypadku Doroty Kolak, matki niezgadzającej się z wyborami córki.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/02.-Jak-zyc-zeby-nie-zwariowac-fot.-Damian-Andrzejewski-1-1024x390.jpg" alt="" class="wp-image-5803" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/02.-Jak-zyc-zeby-nie-zwariowac-fot.-Damian-Andrzejewski-1-1024x390.jpg 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/02.-Jak-zyc-zeby-nie-zwariowac-fot.-Damian-Andrzejewski-1-767x292.jpg 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/02.-Jak-zyc-zeby-nie-zwariowac-fot.-Damian-Andrzejewski-1-300x114.jpg 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/02.-Jak-zyc-zeby-nie-zwariowac-fot.-Damian-Andrzejewski-1.jpg 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Największym atutem komedii są relacje międzyludzkie oraz ich progres wraz z upływającym czasem na ekranie. Niejednoznaczne interakcje bohaterów często doprowadzają do kuriozalnych sytuacji, a zarazem skłaniają do refleksji nad sensem naszego życia. Czy warto tak szybko biec, by zdążyć zawieźć dzieci do szkoły? Nawet wtedy, gdy na sobie masz szlafrok, a w torebce pilot do telewizora? Czy kiedy mąż zdradza, a długi rosną w zawrotnym tempie, musisz wcisnąć pauzę i rozpaczać nad rozlanym mlekiem? Czy może jednak pozwolisz sobie na oddech wolności w postaci imprezy z przystojnym prawnikiem od Twojego rozwodu? Co zrobisz, gdy dwóch facetów zacznie się o Ciebie bić? Wybierzesz jednego czy… No właśnie. Czy wybierzesz siebie?</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Nie sądziłam, że komedia obyczajowa będzie w stanie mnie zaskoczyć. Gdy fabuła zaczęła zmierzać w określonym kierunku, z każdą minutą coraz bardziej obawiałam się, że zakończenie mnie nie usatysfakcjonuje. Mało tego, moje wartości wydawały się sprzeczne z wizją reżyserów. Na szczęście twórcy nie zapomnieli o sile fabularnego zwrotu akcji.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/06.-Jak-zyc-zeby-nie-zwariowac-fot.-Damian-Andrzejewski-1024x390.jpg" alt="" class="wp-image-5804" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/06.-Jak-zyc-zeby-nie-zwariowac-fot.-Damian-Andrzejewski-1024x390.jpg 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/06.-Jak-zyc-zeby-nie-zwariowac-fot.-Damian-Andrzejewski-300x114.jpg 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/06.-Jak-zyc-zeby-nie-zwariowac-fot.-Damian-Andrzejewski-767x292.jpg 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/06.-Jak-zyc-zeby-nie-zwariowac-fot.-Damian-Andrzejewski.jpg 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">To był przyjemnie spędzony czas z Anką, jej rodziną i przyjaciółmi. Nie dostrzegam żadnych wad tego filmu. Polecam go obejrzeć w gronie familijnym bądź przyjacielskim. Małżeństwo Koneckich zafundowało nam idealną okazję do odprężenia się przed ekranem, z dala od problemów życia codziennego. Nawet jeśli to o nich właśnie mowa. No bo jak w końcu żyć, żeby nie zwariować?</p>



<p class="wp-block-paragraph">Punkt pierwszy: Nie spełniaj cudzych oczekiwań, słuchaj siebie.<br>Punkt drugi: Nie zmienisz przeszłości, ale możesz zmienić przyszłość.<br>Punkt trzeci: Pozwól sobie na odpoczynek.<br>Punkt czwarty, ale w zasadzie to trzeci: Idź na komedię obyczajową pt. „Jak żyć, żeby nie zwariować”.</p>



<p class="wp-block-paragraph">A jeśli nadal nie wiesz, jak żyć, żeby nie zwariować, być może Anka podsunie Ci odpowiedź.</p>



<div class="recenzja-stopka">
  <span class="ocena">Ocena: ★★★★★★★★★★</span>
  <span class="podpis">Paulina Socha</span>
</div>



<div style="height:20px" aria-hidden="true" class="wp-block-spacer"></div>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-8f761849 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="714" height="1024" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/jak-zyc-zeby-nie-zwariowac-jzznz-b1-net-9-09-scaled-1-714x1024.jpg" alt="" class="wp-image-5800" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/jak-zyc-zeby-nie-zwariowac-jzznz-b1-net-9-09-scaled-1-714x1024.jpg 714w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/jak-zyc-zeby-nie-zwariowac-jzznz-b1-net-9-09-scaled-1-209x300.jpg 209w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/jak-zyc-zeby-nie-zwariowac-jzznz-b1-net-9-09-scaled-1-768x1101.jpg 768w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/jak-zyc-zeby-nie-zwariowac-jzznz-b1-net-9-09-scaled-1.jpg 1000w" sizes="auto, (max-width: 714px) 100vw, 714px" /></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<p class="wp-block-paragraph"><strong>Tytuł oryginalny:</strong> Jak żyć, żeby nie zwariować<br><strong>Produkcja:</strong> Polska / 2026<br><strong>Premiera (świat):</strong> 23 października 2026 r.<br><strong>Premiera (Polska):</strong> 23 października 2026 r.<br><strong>Reżyseria:</strong> Tomasz Konecki, Iwona Ogonowska-Konecka<br><strong>Scenariusz:</strong> Karolina Szymczyk<br><strong>Zdjęcia:</strong> Piotr Śliskowski<br><strong>Muzyka:</strong> Paweł Lucewicz<br><strong>Obsada:</strong> <br>Magdalena Popławska (Anka)<br>Piotr Rogucki (Bartek)<br>Barbara Wypych (Ada)<br>Piotr Trojan (Stand-uper Lucek)<br>Dorota Kolak (Teresa)<br><strong>Czas:</strong> 102 minuty<br><strong>Dystrybucja kinowa:</strong> Monolith Films</p>
</div>
</div>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.filmiks.pl/rec/wybierz-siebie-jak-zyc-zeby-nie-zwariowac/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>W pułapce własnej roli (Primetime)</title>
		<link>https://www.filmiks.pl/rec/w-pulapce-wlasnej-roli-primetime/</link>
					<comments>https://www.filmiks.pl/rec/w-pulapce-wlasnej-roli-primetime/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[jk]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 21 Oct 2026 19:19:28 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[RECENZJE]]></category>
		<category><![CDATA[FILMY]]></category>
		<category><![CDATA[TOP]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.filmiks.pl/?p=5782</guid>

					<description><![CDATA[„Primetime” należy do tych filmów niekończących się wraz z napisami. Pozostawiają obrazy, sytuacje i pytania, do których chce się wracać. A to, niezależnie od wszystkich wątpliwości, jest już niemałą wartością.]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph"><strong>Są filmy, które fascynują od pierwszych minut, choć po seansie trudno jednoznacznie określić, o czym właściwie opowiadają. „Primetime” Lance’a Oppenheima należy właśnie do tej kategorii. To kino niezwykle sugestywne, znakomicie zagrane, konsekwentne formalnie, a jednocześnie pozostawiające widza w stanie pewnej konfuzji. Nie dlatego, że historia jest niezrozumiała. Przeciwnie, jej przebieg śledzimy z ogromnym zainteresowaniem. Problem pojawia się wtedy, gdy próbujemy uchwycić sens całej opowieści. Być może jednak właśnie w tej niejednoznaczności tkwi jej największa wartość.</strong></p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Film rozpoczyna się od sytuacji budzącej natychmiastowy niepokój. Mężczyzna przychodzi do domu, w którym spodziewa się spotkać nieletniego. Nie wiemy jeszcze, że obserwujemy starannie przygotowaną prowokację telewizyjną, a za jej kulisami znajduje się cały zespół realizacyjny. Dziecko jest w rzeczywistości dorosłą aktorką, potrafiącą dzięki dziecięcej fizjonomii i odpowiedniej charakteryzacji przekonująco wcielić się w nastolatkę. W odpowiednim momencie pojawia się prowadzący program, Chris Hansen (Robert Pattinson). Aktor konfrontuje mężczyznę z treścią jego internetowych rozmów. Następnie do akcji wkracza policja.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Program oparty na takim mechanizmie rzeczywiście istniał. „To Catch a Predator”, emitowany w amerykańskiej telewizji NBC, zdobył ogromną popularność, jednocześnie wywołując dyskusje dotyczące granic dziennikarstwa i etyki medialnej. Już sam punkt wyjścia filmu jest więc wyjątkowo kontrowersyjny. Z jednej strony mamy realną walkę z przestępczością seksualną wobec dzieci, z drugiej telewizyjne widowisko, którego atrakcyjność opiera się na publicznym upokorzeniu człowieka.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-205205-1024x390.png" alt="" class="wp-image-5783" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-205205-1024x390.png 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-205205-300x114.png 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-205205-767x292.png 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-205205.png 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Oppenheim bardzo umiejętnie przenosi nas do świata amerykańskiej telewizji pierwszej dekady XXI wieku, okresu rozkwitu reality shows i programów opartych na prowokacji. Charakterystyczna estetyka nagrań wideo, techniczne podglądy, kineskopowe monitory, obraz przypominający materiały słabszej jakości sprzed ery HD, Betacam, tworzą atmosferę wykraczającą poza nostalgiczną rekonstrukcję epoki. Jest w niej coś niepokojącego. Rzeczywistość oglądamy przez kolejne kamery i ekrany, uczestnicząc w wydarzeniach mających z założenia być autentyczne, choć jednocześnie zostały starannie zainscenizowane.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Właśnie tutaj pojawia się pierwsza interpretacyjna pułapka. Można uznać, że „Primetime” jest opowieścią o mediach, które potrafią sprzedać wszystko. Ludzką tragedię, intymność, przemoc, upokorzenie, a nawet walkę z przestępczością. Im większa kontrowersja, tym większa oglądalność. Problem w tym, że byłaby to diagnoza mało odkrywcza. Żyjemy przecież w świecie, gdzie influencerzy sprzedają własną prywatność, ciało, emocje i przekonania. Trudno więc uznać samo obnażenie tego mechanizmu za wystarczająco interesujący temat filmu.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Twórcy pokazują również komercyjną stronę przedsięwzięcia. Program zdobywa coraz większą popularność, a kierownictwo stacji rozważa przeniesienie go do atrakcyjniejszego pasma, gdzie miałby konkurować między innymi z „Lost”, jednym z symboli nowej ery telewizyjnej fikcji. To interesujące zestawienie dwóch światów: wysokobudżetowej opowieści fabularnej i widowiska, które swoją siłę czerpie z rzeczywistych ludzkich zachowań. Ale czy film rzeczywiście chce jedynie powiedzieć, że telewizja jest cyniczna, a oglądalność usprawiedliwia wszystko?</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-205542-1024x390.png" alt="" class="wp-image-5785" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-205542-1024x390.png 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-205542-300x114.png 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-205542-767x292.png 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-205542.png 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Rosnąca popularność programu prowadzi jednak do coraz większej presji. Zwykłe prowokacje przestają wystarczać. Twórcy zaczynają obsesyjnie poszukiwać „grubej ryby”, kogoś rozpoznawalnego, najlepiej ze świata polityki. Takie publiczne zdemaskowanie zapewniłoby im rekordową oglądalność. W końcu udaje im się osiągnąć cel, ale sukces zamienia się w tragedię. Mechanizm telewizyjnego widowiska ujawnia swoją najbardziej niebezpieczną stronę. Nie wystarczy już pokazywać rzeczywistości. Trzeba nieustannie podnosić stawkę, nawet jeśli konsekwencje mogą wymknąć się spod kontroli.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Znacznie ciekawsza wydaje mi się konstrukcja głównego bohatera. Chris Hansen jest człowiekiem, którego trudno jednoznacznie zdefiniować. Wiemy, że pragnie sukcesu, popularności i jak największej oglądalności. Jest rozpoznawalny, ludzie zaczepiają go na ulicy, a on chętnie korzysta ze swojej sławy. Jednocześnie trudno określić, do czego naprawdę dąży. Mam wrażenie, że nie wie tego nawet on sam.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-205637-1024x390.png" alt="" class="wp-image-5786" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-205637-1024x390.png 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-205637-300x114.png 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-205637-767x292.png 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-205637.png 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">W klasycznej konstrukcji dramaturgicznej bohater powinien mieć jasno określony cel, napotykać przeszkody, a następnie pod wpływem wydarzeń przechodzić przemianę. Tymczasem Hansen nieustannie się zmienia, choć nie mamy pewności, czy te zmiany są trwałe, czy wynikają jedynie z okoliczności. Nie postrzegam tego jako błędu scenariuszowego. Wręcz przeciwnie. Jest w tym coś niezwykle ludzkiego. Przecież w rzeczywistości rzadko doświadczamy jednoznacznych, permanentnych przemian. To raczej domena klasycznych opowieści filmowych.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Hansen bywa obsesyjnie zaangażowany w swoją pracę. W jednej ze scen nagrywa komentarz lektorski do programu, powtarzając tę samą kwestię kilkanaście razy, choć kolejne wersje brzmią niemal identycznie. Innym razem wraca późno do domu, budzi swoich dwóch synów i pokazuje im materiał montażowy programu. Dzieci nie bardzo rozumieją, na co patrzą, ale ojciec jest wyraźnie dumny ze swojej pracy. Przekracza granicę, której zapewne nie powinien przekraczać, a jednocześnie trudno odmówić mu szczerego zaangażowania.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Podobną niejednoznaczność odnajdujemy w jego życiu prywatnym. Żona jest wściekła z powodu romansu, a ich małżeństwo znajduje się na granicy rozpadu. Początkowo wszystko zapowiada schematyczną historię sławnego mężczyzny, zdradzającego rodzinę, obiecującego poprawę, by przy pierwszej okazji ponownie wrócić do kochanki. Tymczasem podczas kolejnego spotkania obserwujemy coś innego. Kobieta próbuje go uwodzić, on zaś stara się zakończyć relację. Nagle nasza wcześniejsza ocena zostaje podważona. Popełnił błąd, ale próbuje go naprawić. Nie jest ani krystalicznie uczciwy, ani jednoznacznie cyniczny.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-212438-1024x390.png" alt="" class="wp-image-5793" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-212438-1024x390.png 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-212438-300x114.png 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-212438-767x292.png 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-212438.png 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Kiedy spotkanie z kochanką zostaje zarejestrowane przez dziennikarzy, Hansen sam staje się obiektem medialnego zainteresowania. Sytuacja przypomina mechanizm programu, który prowadzi. Tam również ludzie zostają skonfrontowani z własnym zachowaniem, a ich słowa i czyny stają się przedmiotem publicznego osądu. Byłoby jednak zbyt łatwo potraktować to jako prostą moralną odpłatę. Nie można przecież stawiać znaku równości między zdradą małżeńską a przestępstwami seksualnymi wobec dzieci. Co więcej, Hansen rzeczywiście wierzy w sens swojej pracy. Jego program jest widowiskiem, przynosi pieniądze i popularność, ale jednocześnie prowadzi do rzeczywistych aresztowań. Czy fakt, że dobro staje się produktem medialnym, automatycznie odbiera mu wartość? A może problem zaczyna się dopiero wtedy, gdy forma widowiska staje się ważniejsza od jego pierwotnego celu?</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">W pewnym momencie równorzędnym bohaterem filmu staje się młody aktor, Dan Plumb (Skyler Gisondo), zatrudniony do odgrywania roli nieletniego chłopca. Dan dopiero rozpoczyna zawodową drogę i marzy o prawdziwym aktorstwie. Początkowo nie rozumie, w jakim przedsięwzięciu ma uczestniczyć. Pierwsza konfrontacja jest dla niego wstrząsem. Dopiero rozmowa z Hansenem, który przekonuje go, że wykonuje ważne zadanie i może realnie pomagać ludziom, zmienia jego nastawienie. Chłopak zaczyna angażować się coraz bardziej i staje się wyjątkowo skuteczny.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-205837-1024x390.png" alt="" class="wp-image-5787" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-205837-1024x390.png 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-205837-300x114.png 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-205837-767x292.png 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-205837.png 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Jego marzeniem jest uzyskanie karty członkowskiej gildii aktorskiej. To nie tylko kwestia zawodowych przywilejów, ale przede wszystkim symboliczne potwierdzenie własnej tożsamości. Dowód, że naprawdę jest aktorem. W finale, jakiś czas po zakończeniu wydarzeń związanych z programem, Dan otrzymuje przesyłkę z upragnioną kartą. Uśmiecha się. Spełnił swoje marzenie. Ale czy rzeczywiście powinniśmy się razem z nim cieszyć?</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Czy jego doświadczenie było początkiem prawdziwej kariery, czy może stało się kolejną odsłoną tej samej pułapki? Zdobył przecież zawodowe uznanie dzięki uczestnictwu w widowisku, w którym aktorstwo służyło manipulowaniu rzeczywistymi ludźmi. Czy teraz będzie dążył do własnego „primetime”, chwili największej widoczności, popularności i sukcesu? A może finał mówi nam coś znacznie bardziej niepokojącego: że w świecie przedstawionym przez Oppenheima nie istnieje już wyraźna granica między odgrywaniem roli a rzeczywistym życiem?</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Ten trop wydaje mi się szczególnie interesujący. W gruncie rzeczy niemal wszyscy bohaterowie filmu coś odgrywają. Dan wciela się w nastolatka, Hansen w telewizyjnego moralistę, producenci i realizatorzy kreują rzeczywistość, sprawiającą wrażenie spontanicznej. Każdy uczestniczy w jakimś przedstawieniu, choć nie wszyscy zdają sobie z tego sprawę. Być może więc „Primetime” nie jest przede wszystkim filmem o mediach, lecz o człowieku, który tak głęboko wchodzi w odgrywaną rolę, że przestaje rozpoznawać granicę między nią a własną tożsamością.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-212817-1024x390.png" alt="" class="wp-image-5795" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-212817-1024x390.png 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-212817-300x114.png 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-212817-767x292.png 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-212817.png 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Ogromną zasługę w budowaniu tej niejednoznaczności mają aktorzy. Robert Pattinson po raz kolejny udowadnia, że należy do najciekawszych wykonawców swojego pokolenia. Dawno przestaliśmy postrzegać go wyłącznie przez pryzmat „Zmierzchu” czy roli Cedrika w „Harrym Potterze”. Seria odważnych, często kontrowersyjnych projektów pokazała, że nie boi się trudnych tematów i nieoczywistych postaci. Tutaj tworzy bohatera ambitnego, chwilami narcystycznego, przekonanego o słuszności własnych działań, a jednocześnie zaskakująco zagubionego. Nie próbuje uczynić go na siłę sympatycznym ani jednoznacznie odpychającym.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Równie interesujący jest Skyler Gisondo, który wnosi do filmu niezwykłą naturalność i niewinność. To cechy szalenie trudne do zagrania, szczególnie w historii, gdzie temat nieustannie ociera się o moralny dyskomfort. Świetnie wypada również pozostała obsada, w tym Merritt Wever jako producentka programu. To świat ludzi dalekich od ekranowej idealizacji. Każdy ma własną skazę, historię i słabości. Nawet momenty pewnego przerysowania pozostają w granicach przyjętej konwencji.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-210120-1024x390.png" alt="" class="wp-image-5788" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-210120-1024x390.png 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-210120-300x114.png 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-210120-767x292.png 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-210120.png 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">„Primetime” jest więc filmem trudnym do jednoznacznego określnia. Można zarzucić mu, że nie formułuje dostatecznie wyraźnej myśli, że pod efektowną formą kryje się opowieść, która nie potrafi zdecydować, czym właściwie chce być. Ale można również uznać, że właśnie odmowa łatwego osądu stanowi o jego sile. Że zamiast kolejnej historii o cynicznych mediach i ludziach sprzedających wszystko dla popularności otrzymujemy portret człowieka nie do końca rozumiejącego własne pragnienia.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Pozostaje jednak pytanie, czy ta niejednoznaczność jest w pełni świadomym zamysłem twórców, czy może próbą nadania głębi historii niemającej ostatecznego dramaturgicznego rozstrzygnięcia.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Nie jestem pewien odpowiedzi. Wiem natomiast, że „Primetime” należy do tych filmów niekończących się wraz z napisami. Pozostawiają obrazy, sytuacje i pytania, do których chce się wracać. A to, niezależnie od wszystkich wątpliwości, jest już niemałą wartością.</p>



<div class="recenzja-stopka">
  <span class="ocena">Ocena: ★★★★★★★☆☆☆</span>
  <span class="podpis">Jakub Kossakowski</span>
</div>



<p class="wp-block-paragraph"><em>Za seans dziękujemy Cinema City.</em></p>



<div style="height:20px" aria-hidden="true" class="wp-block-spacer"></div>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-8f761849 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="597" height="827" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-210410.png" alt="" class="wp-image-5789" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-210410.png 597w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/Zrzut-ekranu-2026-10-21-210410-217x300.png 217w" sizes="auto, (max-width: 597px) 100vw, 597px" /></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<p class="wp-block-paragraph"><strong>Tytuł oryginalny:</strong> Primetime<br><strong>Produkcja:</strong> USA / 2026<br><strong>Premiera (świat): </strong>5 września 2026 r.<br><strong>Premiera (Polska): </strong>9 października 2026 r.<br><strong>Reżyseria: </strong>Lance Oppenheim<br><strong>Scenariusz:</strong> Ajon Singh<br><strong>Zdjęcia:</strong> David Bolen<br><strong>Muzyka:</strong> Ari Balouzian<br><strong>Obsada:</strong><br>Robert Pattinson (Chris Hansen)<br>Skyler Gisondo (Dan Plumb)<br>Merritt Wever (Andie Bender)<br>Phoebe Bridgers (Del)<br>Matthew Maher (Xavier Von Erck)<br><strong>Czas:</strong> 107 min.<br><strong>Dystrybucja kinowa:</strong> M2 Films</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong><mark style="background-color:#ff6900" class="has-inline-color">Na podstawie:</mark> </strong>Luke Dittrich (artykuł)</p>
</div>
</div>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.filmiks.pl/rec/w-pulapce-wlasnej-roli-primetime/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Akcja, akcja i nic więcej (Witajcie w Hope)</title>
		<link>https://www.filmiks.pl/rec/akcja-akcja-i-nic-wiecej-witajcie-w-hope/</link>
					<comments>https://www.filmiks.pl/rec/akcja-akcja-i-nic-wiecej-witajcie-w-hope/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[ms]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 20 Oct 2026 18:11:02 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[RECENZJE]]></category>
		<category><![CDATA[FILMY]]></category>
		<category><![CDATA[TOP]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.filmiks.pl/?p=5768</guid>

					<description><![CDATA[Być może twórcom „Witajcie w Hope” marzyło się stworzenie własnego, oryginalnego stylu. Być może chcieli zabawić się w Tarantino w wersji science fiction. Efekt jest jednak marny.]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph"><strong>Koreańskie produkcje kojarzone były w ostatnim czasie głównie z modnymi serialami obyczajowymi i kryminalnymi, masowo pojawiającymi się na Netfliksie. Okazuje się, że Koreańczycy robią też kino fantastyczno-przygodowe. Inna sprawa, że niezbyt dobrze im to wychodzi.</strong></p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">„Witajcie w Hope” to pastisz – a może nawet parodia – filmów przedstawiających walkę określonej społeczności z atakującymi ją krwiożerczymi bestiami. Każdy film akcji, nawet będący pastiszem, powinien jednak zawierać przynajmniej minimalną liczbę scen spokojniejszych, pozwalających poznać charakter i sytuację życiową bohaterów. Tu takich scen nie ma wcale, nie ma też normalnych, spokojnych dialogów. Widzimy jedynie nieustającą ucieczkę przed potworami lub odwrotnie – pogoń za nimi. Efektem jest powierzchowna fabuła i brak rysu psychologicznego postaci. Fakt, że non stop coś się dzieje, paradoksalnie wywołuje wrażenie swoistej monotonii. Jeśli dodać do tego długość filmu – ponad dwie i pół godziny – to dla mniej cierpliwych odbiorców może on być istną udręką.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/still_02-1-1024x390.jpg" alt="" class="wp-image-5773" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/still_02-1-1024x390.jpg 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/still_02-1-767x292.jpg 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/still_02-1-300x114.jpg 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/still_02-1.jpg 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Treść filmu jest banalna i wtórna – miasteczko i jego okolice zostają sterroryzowane przez tajemnicze potwory. Początkowo nikt nie wie, co się dzieje. Najpierw znajdowane jest martwe bydło, później pojawiają się także szczątki ludzkie. Widzimy krajobraz niemal postapokaliptyczny. Miasto jest doszczętnie zdewastowane, ulice trawią pożary, dookoła trup na trupie, a wszystkie zmasakrowane. Ci, którzy przeżywają, również chodzą poranieni, poturbowani i zakrwawieni. Ponoć wszędzie też – choć tego oczywiście widz poczuć nie może – unosi się nieznośny fetor.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Do walki z bezlitosnymi oprawcami staje szef lokalnego posterunku policji (Jung-min Hwang), wspierany przez swą uroczą podwładną (Ho-yeon Jung). Na własną rękę działają cywilni mieszkańcy miasteczka oraz grupa kłusowników z pobliskich lasów. Obrońcy okolicy bynajmniej nie żyją ze sobą w zgodzie, dochodzi między nimi do awantur, podczas których ujawniają charakterystyczną dla Azjatów ekspresję.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="390" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/still_06-1024x390.jpg" alt="" class="wp-image-5772" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/still_06-1024x390.jpg 1024w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/still_06-300x114.jpg 300w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/still_06-767x292.jpg 767w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/still_06.jpg 1050w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Przez pierwsze czterdzieści minut filmu w ogóle nie widać potworów, a jedynie makabryczne następstwa ich działania. Kiedy w końcu dręczyciele miasteczka ukazują się głównym bohaterom i widzom, wyjaśnia się, że są olbrzymami i mają humanoidalne kształty (grają je ludzie – Alicia Vikander, Michael Fassbender, Taylor Russell – komputerowo powiększeni i przekształceni). Dalej jednak nie wiadomo, kim są, dopiero po pewnym czasie okazują się najeźdźcami z kosmosu. Zakończenie zaś jest urywane i nie pokazuje rozwiązania sytuacji.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Jednym z nielicznych walorów filmu jest możliwość popatrzenia na koreańską prowincję oraz na rumuńskie góry i lasy, bo tam również kręcono zdjęcia. Efektów specjalnych, jak to w filmie akcji, jest sporo, ale nie są one w stanie zamaskować luk w treści i innych wspomnianych wyżej niedociągnięć.</p>



<p class="has-text-align-justify wp-block-paragraph">Być może twórcom „Witajcie w Hope” marzyło się stworzenie własnego, oryginalnego stylu. Być może chcieli zabawić się w Tarantino w wersji science fiction. Efekt jest jednak marny, a nominacja do Złotej Palmy, podobnie jak inne nominacje i nagrody, należy uznać za grube nieporozumienie.</p>



<div class="recenzja-stopka">
  <span class="ocena">Ocena: ★★★★☆☆☆☆☆☆</span>
  <span class="podpis">Mikołaj Szmurłło</span>
</div>



<div style="height:20px" aria-hidden="true" class="wp-block-spacer"></div>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-8f761849 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="715" height="1024" src="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/hope1-715x1024.jpg" alt="" class="wp-image-5769" srcset="https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/hope1-715x1024.jpg 715w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/hope1-209x300.jpg 209w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/hope1-768x1100.jpg 768w, https://www.filmiks.pl/wp-content/uploads/2026/10/hope1.jpg 1000w" sizes="auto, (max-width: 715px) 100vw, 715px" /></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<p class="wp-block-paragraph"><strong>Tytuł polski: </strong>Witajcie w Hope<br><strong>Tytuł oryginalny:</strong> Hopeu<br><strong>Produkcja:</strong> Korea Południowa / 2026<br><strong>Premiera (świat): </strong>17 maja 2026 r.<br><strong>Premiera (Polska): </strong>30 października 2026 r.<br><strong>Reżyseria: </strong>Hong-jin Na<br><strong>Scenariusz:</strong> Hong-jin Na<br><strong>Zdjęcia:</strong> Kyung-pyo Hong<br><strong>Muzyka:</strong> Michael Abels<br><strong>Obsada:</strong><br>Jung-min Hwang (Bum-seok)<br>Michael Fassbender (Ma’veyyo)<br>Alicia Vikander (J’aur)<br>Ho-yeon Jung (Sung-ae)<br>In-sung Zo (Sung-ki)<br><strong>Czas:</strong> 160 min.<br><strong>Dystrybucja kinowa:</strong> Monolith Films</p>
</div>
</div>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.filmiks.pl/rec/akcja-akcja-i-nic-wiecej-witajcie-w-hope/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
