Multikino zaprezentowało nowy spot wizerunkowy stworzony we współpracy z nagrodzonym Oscarem reżyserem Taiką Waititim. Film, który jest częścią nowej kampanii Multikino, celebruje siłę doświadczenia kinowego i pokazuje, że historie, bohaterowie oraz emocje przeżywane w kinie zostają z nami na długo.

Spot przedstawia widzów, którym w codziennym życiu towarzyszą postacie z filmów obejrzanych na wielkim ekranie. To metafora trwałego emocjonalnego wpływu, jaki ma na widzów oglądanie filmów w kinie. Taika Waititi, twórca takich filmów jak Jojo Rabbit, czy Thor: Ragnarok, opisuje „Daj się porwać filmowym historiom” jako „epicki list miłosny do kina, który przypomina, dlaczego do niego chodzimy i dlaczego wciąż chcemy tam wracać”.

Film będzie emitowany przed seansami we wszystkich kinach sieci, a także w kanałach digitalowych i w social mediach marki.

Multikino: wielki ekran, wielkie emocje

Nowa kampania wizerunkowa wpisuje się w konsekwentnie realizowaną strategię Multikina, które od lat podkreśla znaczenie kinowego doświadczenia. To właśnie ciągłe inwestycje w przestrzenny dźwięk, doskonały obraz, komfortowe sale i wygodne, rozkładane fotele sprawiają, że każda wizyta w kinie staje się czymś więcej niż tylko zwykłym obejrzeniem filmu.

Niektórych emocji nie da się odtworzyć poza wielkim ekranem. Dlatego naszą nową kampanią podkreślamy, że o sile kina decyduje unikalna intensywność odbioru — doświadczenie, które tworzy niezapomniane wspomnienia – mówi Paweł Świst, prezes Multikino S.A.

To pierwsza od kilku lat tak szeroka kampania wizerunkowa Multikina, która w centrum stawia emocje widza i siłę filmowych historii oraz przypomina, że kino to doświadczenie, którego mimo dostępu do różnorodnych form rozrywki, nie da się w pełni zastąpić.

Źródło: Multikino

Nowym ekranowym Chrystusem został fiński aktor Jaakko Ohtonen, znany z serialu „Wikingowie: Walhalla”. W obsadzie znaleźli się również: Mariela Garriga jako Maria Magdalena, Kasia Smutniak jako Maryja, Pier Luigi Pasino jako Piotr, Riccardo Scamarcio jako Poncjusz Piłat.

„Pasja”, która miała premierę w 2004 roku okazała się jednym z największych fenomenów kinowych początku XXI wieku. Film zarobił na świecie ponad 622 miliony dolarów przy budżecie wynoszącym około 25 milionów dolarów.

Także w Polsce produkcja osiągnęła wręcz rekordowy wynik. Według danych box office obejrzało ją niemal 3,5 miliona widzów, co uczyniło „Pasję” najpopularniejszym filmem kinowym 2004 roku nad Wisłą i jednym z największych hitów frekwencyjnych aż do dzisiaj.

Premiera już w maju przyszłego roku. Polskim dystrybutorem filmu „Pasja: Zmartwychwstanie” został Monolith Films.

Źródło: Monolith Films. Zdjęcie: kadr z filmu „Pasja: Zmartwychwstanie” (reż. Mel Gibson, 2027) / materiały prasowe.

Oferta kin Helios z okazji Dnia Matki jest bogata i różnorodna, dzięki czemu każdy znajdzie repertuar idealny na rodzinne wyjście. Na widzów będą czekać filmowe hity reprezentujące różne gatunki – od kina pełnego emocji i humoru aż po widowiskowe, hollywoodzkie produkcje.

W repertuarze znajdą się „Diabeł ubiera się u Prady 2” – pasjonująca opowieść osadzona w świecie wielkiej mody, która zdążyła już podbić serca widzów oraz muzyczna biografia – „Michael”. Rodziny z dziećmi, które chcą zabrać mamę do kina i spędzić ten dzień w wesołej atmosferze, mogą wybrać animację „Kurozając i Świątynia Świstaka”. Z kolei dla fanów uniwersum Gwiezdnych Wojen świetną propozycją będzie wyczekiwana produkcja „Mandalorian & Grogu”. Na widzów preferujących kino pełne adrenaliny będą czekać również „Mortal Kombat II” oraz „Pasażer”.

Święto mam to doskonały moment, by oderwać się od codzienności i zanurzyć w świecie filmowych historii. Seans w kinie może stać się wyjątkowym prezentem i inspiracją do spędzenia czasu w rodzinnej atmosferze. Wszystkim mamom w tym dniu życzymy zasłużonego relaksu i mnóstwa powodów do uśmiechu!

Bilety na seanse z okazji Dnia Matki są dostępne w kasach kin Helios w całej Polsce, na stronie: www.helios.pl oraz w aplikacji mobilnej. Dokonując zakupu wcześniej, można wybrać najlepsze miejsca, a także – zaoszczędzić.

Źródło: Helios. Zdjęcie główne: Meryl Streep / kadr z filmu „Diabeł ubiera się u Prady 2″ (reż. David Frankel, 2026) / materiały prasowe.

Wolfgang, dziesięcioletni chłopiec z IQ 152 i zaburzeniem ze spektrum autyzmu, jest zmuszony mieszkać z ojcem Carlesem, którego nigdy nie widział, po nagłej śmierci matki.

Źródło: Fundacja Filmowa Warszawa

Tytuł polski: Niezwykły chłopak
Tytuł oryginalny: Wolfgang (extraordinari)
Produkcja: Hiszpania / 2025
Premiera (świat): 9 marca 2025 r.
Premiera (Polska): 8 maja 2026 r.
Reżyseria: Javier Ruiz Caldera
Scenariusz: Laia Aguilar, Yago Alonso, Carmen Marfà, Valentina Viso
Zdjęcia: Sergi Vilanova Claudín
Muzyka: Clara Peya
Obsada:
Jordi Catalán (Wolfgang)
Miki Esparbé (Carlos)
Anna Castillo (Mia)
Àngels Gonyalons (Matilde)
Berto Romero (Paco)
Czas: 110 min.
Dystrybucja kinowa: Fundacja Filmowa Warszawa

Na podstawie: Laia Aguilar, „Wolfgang (extraordinario)” (powieść)

Zwiastun PL

Opis dystrybutora: George (Hugh Jackman) jest pasterzem, który co wieczór czyta powieści kryminalne swoim ukochanym owcom, zakładając, że nie są w stanie go zrozumieć. Kiedy tajemniczy incydent zakłóca życie na farmie, owce zdają sobie sprawę, że muszą zostać detektywami. Podążając za wskazówkami udowadniają, że nawet owce potrafią być błyskotliwymi śledczymi w rozwiązywaniu zagadek kryminalnych.

Źródło: United International Pictures Sp z o.o.

Tytuł polski: Sprawiedliwość owiec
Tytuł oryginalny: The Sheep Detectives
Produkcja: Irlandia, Niemcy, USA, Wielka Brytania / 2026
Premiera (świat): 6 maja 2026 r.
Premiera (Polska): 8 maja 2026 r.
Reżyseria: Kyle Balda
Scenariusz: Craig Mazin
Zdjęcia: George Steel
Muzyka: Christophe Beck
Obsada:
Hugh Jackman (George Hardy)
Nicholas Braun (oficer Tim Derry)
Nicholas Galitzine (Elliot Matthews)
Molly Gordon (Rebecca Hampstead)
Hong Chau (Beth Pennock)
Czas: 109 min.
Dystrybucja kinowa: United International Pictures Sp z o.o.

Na podstawie: Leonie Swann, „Sprawiedliwość owiec” (powieść)

Zwiastun PL

Stery widowiska, podobnie jak w przypadku wybuchowej adaptacji z 2021 roku, obejmuje Simon McQuoid. Autorem scenariusza jest Jeremy Slater, który oparł się na grze wideo stworzonej przez Eda Boona i Johna Tobiasa. 

Źródło: Warner Bros. Entertainment Polska Sp. z o. o.

Tytuł polski: Mortal Kombat II
Tytuł oryginalny: Mortal Kombat II
Produkcja: USA / 2026
Premiera (świat): 4 maja 2026 r.
Premiera (Polska): 8 maja 2026 r.
Reżyseria: Simon McQuoid
Scenariusz: Jeremy Slater
Zdjęcia: Stephen F. Windon
Muzyka: Benjamin Wallfisch
Obsada:
Karl Urban (Johnny Cage)
Adeline Rudolph (Kitana)
Tadanobu Asano (Lord Raiden)
Jessica McNamee (Sonya Blade)
Mehcad Brooks (Jax)
Czas: 116 min.
Dystrybucja kinowa: Warner Bros. Entertainment Polska Sp. z o. o.

Na podstawie: Ed Boon, John Tobias (gra wideo)

Zwiastun PL

Akademia doceniła rolę Meryl Streep, przyznając jej Oscara, ale sam film został w innych kategoriach w dużej mierze pominięty. Wyjątkiem była statuetka za charakteryzację, co zresztą uważam za dość niesprawiedliwe wobec „Alberta Nobbsa”. Gdybym miał streścić „Żelazną Damę” jednym zdaniem, brzmiałoby ono mniej więcej tak: szkoda tak wielkiego wysiłku Meryl Streep na tak słabą produkcję.

Czekałem na ten tytuł, tym większe było więc rozczarowanie. Przypomniał mi się przy tym Szekspir, rodak Margaret Thatcher:

„Dalej, dalej, siostry wiedźmy,
Czarodziejski krąg zawiedźmy
Ot tak, ot tak, ot tak;
Trzykroć tak i trzykroć wspak,
Trzykroć jeszcze do dziewięciu:
Pst! – już po zaklęciu.”

Skąd to skojarzenie z „Makbetem”? Bo właśnie w ten sposób wyobraziłem sobie producentów i twórców filmu próbujących „ugotować” produkcję oscarową. Dorzucają kolejne składniki do kotła: odrobinę komediowości znanej z „Jak zostać królem”, trochę politycznej odpowiedzialności z „Królowej”, mieszają, aż powstaje kompozycja, która ostatecznie okazuje się zwyczajnie zbyt ciężka i chaotyczna.

Skojarzenia z „Królową” i „Jak zostać królem” są zresztą oczywiste. To nie tylko zbliżony czas ich realizacji. Wynikają przede wszystkim z wyboru tematu i przekonania, że sprawdzony schemat można bez końca powielać. Sama biografia Margaret Thatcher jest bez wątpienia fascynująca i aż prosi się o wielkie kino, ale w tym przypadku trudno oprzeć się wrażeniu kalkulacji.

Siłą „Królowej” i „Jak zostać królem” były trzy elementy konstrukcyjne. Po pierwsze, skupienie się na wycinku biografii zamiast na całości życia. W filmie Stephena Frearsa był to moment śmierci księżnej Diany, a w historii Jerzego VI okres objęcia tronu i II wojny światowej. Po drugie, wyraźny konflikt i stawka, które nadawały narracji napięcie. Po trzecie, silny antagonista, czy to w postaci Tony’ego Blaira, czy wewnętrznej walki z własnymi ograniczeniami.

Tego wszystkiego w „Żelaznej Damie” zabrakło albo zostało bardzo osłabione. Można oczywiście twierdzić, że to inny projekt i inna konstrukcja, ale efekt pozostaje ten sam: brak wystarczająco mocnego rdzenia opowieści.

Wydawało się, że twórcy znaleźli ciekawy klucz do historii. Głównym problemem bohaterki jest demencja starcza. Z dala od wielkiej polityki, zamknięta w domu, traktowana przez rodzinę i opiekunów jak osoba krucha, pozostaje w dialogu głównie z wyobrażeniem zmarłego męża. Z jej pamięci wyłaniają się fragmenty życia, które składają się na nielinearną narrację: ślub, wybory, przywództwo w partii, premierostwo, wojna o Falklandy. Taka konstrukcja miała dać twórcom większą swobodę formalną, ale w praktyce wprowadziła chaos.

Każda scena staje się przy tym zbyt dosłowna, jakby była ilustracją tezy, a nie częścią żywej opowieści. Przykładem może być sekwencja bombardowania Londynu. Rodzina schodzi do schronu, a ojciec sklepikarz pyta, czy ktoś przykrył masło w sklepie. Młoda Margaret natychmiast biegnie na powierzchnię, by je zabezpieczyć. Tego typu scen jest więcej i każda z nich zamiast budować postać, upraszcza ją do schematu. Jeżeli miało być to celowe infantylizowanie tłumaczące chorobę bohaterki, to uzyskano przeciwny efekt. Wątpię jednak, byśmy mieli do czynienia tu z przemyślanym działaniem.

Nie pomaga też brak spójności tonalnej. Sceny z młodości utrzymane są w lekkiej, momentami niemal komediowej konwencji, podczas gdy część „dorosła” przechodzi w ton dramatyczny, często ocierający się o melodramat. Efektem jest bohaterka pozbawiona naturalnej ciągłości rozwoju. Młoda Margaret wydaje się pozbawiona charyzmy, co utrudnia uwierzenie w jej przyszłą polityczną siłę.

Jej mąż również nie zostaje zbudowany jako pełnoprawna postać. Denis Thatcher (Jim Broadbent) pełni raczej funkcję komentatora niż realnego partnera czy przeciwnika. Nie wynika to z gry aktorskiej, lecz z konstrukcji scenariusza, który nie daje mu przestrzeni na rozwój.

Ostatecznie „Żelazna Dama” traci na tym, że próbuje objąć zbyt wiele, nie pogłębiając żadnego z wątków. Kopalnie, protesty górników, IRA czy wojna o Falklandy pojawiają się jedynie w skrótach, archiwaliach lub symbolicznych scenach. Brakuje im dramaturgicznej wagi, jakby były jedynie tłem do portretu jednostki.

W efekcie pozostaje pytanie, kim właściwie jest filmowa Margaret Thatcher. Nie widzimy ani wielkiego polityka, ani szczególnie złożonego człowieka. Zostaje obraz, który w dużej mierze ratuje Meryl Streep, dźwigająca na sobie ciężar roli i tekstów, brzmiących momentami jak zapis politycznego sloganu.

„Uważaj na myśli, bo stają się słowami. Uważaj na słowa, bo stają się działaniem. Uważaj na działania, bo stają się zwyczajami. Uważaj na zwyczaje, bo stanowią o charakterze. I uważaj na charakter, bo staje się twoim przeznaczeniem. Stajemy się tym, co myślimy.”

Być może właśnie za sposób, w jaki nadała sens tej szeleszczącej papierem scenie, Meryl Streep otrzymała swojego Oscara. A na kolejne zmagania z postacią brytyjskiej premier, musieliśmy poczekać kilka lat. Na szczęście warto było. Kreacja Gillian Anderson w serialu „The Crown” była rewelacyjna i niestety – jasno pokazała jak bardzo twórcy zmarnowali filmowy temat „Żelaznej Damy”.

Dopóki sprawdzona formuła działa, nie ma sensu jej zmieniać. To zdanie można odnieść do wielu wybitnych reżyserów, od Wesa Andersona po Quentina Tarantino. W ten schemat wpisuje się także Guy Ritchie, który trafił na wielkie ekrany dzięki swoim filmom gangsterskim. Na przestrzeni prawie 30-letniej kariery zdarzało mu się eksperymentować z kinem fantasy, familijnym czy wojennym, lecz ostatecznie Ritchie zawsze wraca do korzeni – historii pełnych kryminału i bohaterów z półświatka. Patrząc na jego ostatnie tytuły, nie da się jednak ukryć tendencji spadkowej. Okazuje się, że znany i lubiany schemat nie wystarczy, aby nakręcić dobry film.

Punktem wyjściowym „Zawodowców” jest dług pomiędzy dwoma bossami, sięgający miliarda dolarów. Do odzyskania pieniędzy zgłasza się Rachel Wild (Eiza González), gdyż, jak sama twierdzi, jest najlepszą profesjonalistką w tym fachu. Wraz ze swoją drużyną stopniowo buduje skomplikowaną sieć manipulacji, biorąc na cel bezwzględnego Manny’ego Salazara, który nie zamierza oddać ani centa należności. W ruch idą szantaże i prowokacje, zarówno na drodze legalnej, jak i za pomocą metod, którym daleko do oficjalnych procedur. Całość szybko zamienia się w serię konfrontacji, poprzez które obserwujemy, jak kolejne elementy spisku składają się w całość.

Intryga okazuje się wyjątkowo prosta i ciężko znaleźć w niej świeżość. Kolejne sceny sprawiają wrażenie odhaczania obowiązkowych punktów gatunku, pozostawiając widza z poczuciem, że czegoś tu brakuje. Co gorsza, część wydarzeń ociera się o absurd nawet jak na standardy gatunku. Drobne zwroty akcji i prostolinijna opowieść nie wystarczają, aby dostarczyć ekscytacji, jakiej można się spodziewać po filmach Ritchiego. Elementy komediowe również wypadają dość bezbarwnie. Nie ma żenady, ale również nie ma co liczyć na śmiech do rozpuku.

Zaletą okazują się za to bohaterowie. Rachel, choć napisana dość schematycznie i momentami prosząca się o większe pogłębienie, pozostaje postacią, którą ogląda się z przyjemnością. González ma odpowiednią ekranową charyzmę, aby udźwignąć tę rolę i zaczarować odbiorców swoim ironicznym wdziękiem. Najlepiej wypada jednak relacja Bronco (Jake Gyllenhaal) i Sida (Henry Cavill), których wzajemne docinki oraz naturalna chemia wprowadzają do filmu potrzebny luz. Ich bromans dostarcza najwięcej autentycznej energii i sprawia, że niektóre sceny naprawdę zapadają w pamięć. Szkoda tylko, że po drugiej stronie barykady stoją antagoniści zupełnie pozbawieni charakteru, podobni do dziesiątek innych postaci z różnych mediów. W pamięć nie zapada także reszta ekipy głównej bohaterki. Dużo lepszym rozwiązaniem byłoby skupienie się w pełni na Rachel, Bronco i Sidzie (być może w stylu „Kryptonimu U.N.C.L.E.”?) oraz eksploracja ich dynamiki.

Gdybym miała postawić się w roli reżysera, spojrzałabym na przyszłość swojej kariery dwojako. Jednym rozwiązaniem, jakie widzę dla Ritchiego, jest kontynuowanie eksperymentów z formą i treścią. „Przymierze” było udanym filmem – czemu by nie obrać drogi poważnego kina wojennego lub wziąć na tapet kolejny nieodkryty przez niego gatunek? Z drugiej strony, powrót do gangsterskich korzeni można potraktować jeszcze poważniej. Zamiast tworzyć międzynarodowe filmy sensacyjne, zastanowiłabym się, co sprawiło, iż jego wcześniejsze dokonania były tak dobrze przyjęte. Być może zamiast efektownych pościgów, ładnych widoków i nieoryginalnego humoru wystarczyłoby dopracowanie scenariusza i zastanowienie się, czy ta usilna amerykanizacja jest w ogóle potrzebna.

„Zawodowcy” nie są tragicznym filmem. Niestety, jedyną rzeczą gorszą od złego kina jest kino do bólu przeciętne.

Tytuł polski: Zawodowcy
Tytuł oryginalny: In the Grey
Produkcja: USA, Wielka Brytania / 2026 r.
Premiera (świat): 10 kwietnia 2026 r.
Premiera (Polska): 15 maja 2026 r.
Reżyseria: Guy Ritchie
Scenariusz: Guy Ritchie
Zdjęcia: Ed Wild
Muzyka: Christopher Benstead
Obsada:
Henry Cavill (Sid)
Jake Gyllenhaal (Bronco)
Eiza González (Sophia)
Rosamund Pike (Bobby Sheen)
Emmett J Scanlan (Mick Dunne)
Czas: 98 min.
Dystrybucja kinowa: Monolith Films

Dwie zaprzyjaźnione włoskie pary postanawiają wybrać się razem na wakacje do Maroko. Carlo (w tej roli znany z wielu produkcji włoskich Stefano Accorsi) i Elisa (Miriam Leone) mieszkają w Rzymie. Carlo jest profesorem filozofii na uniwersytecie i aktualnie zmaga się z kryzysem twórczym, zaś Elisa to utalentowana felietonistka. Po wielu latach znajomości, para przechodzi kryzys małżeński, zaś Carlo zmaga się, dodatkowo, z nadmiernym umiłowaniem do płci pięknej.

Druga para bohaterów to neurotyczna Anna (Carolina Crescentini) i Paolo (Claudio Santamaria), rodzice 13-letniej Vittorii (świetna rola drugoplanowa Margherity Pantaleo). Nie można nie wspomnieć o postaci studentki Carlo, Blu (Beatrice Savignani), która też nieźle namiesza w życiu głównych bohaterów.

Z pozoru przyjemny wyjazd w egzotyczne miejsce stopniowo uruchamia efekt domina, w konsekwencji prowadząc do odkrywania sekretów i fatalnych w skutkach kłamstw, które stawiają na szali ich dotychczasowe życie. Ostatnie zdanie jest celowo “przedramatyzowane”, acz idzie w parze z natężeniem emocji, decybeli i prędkości, z jaką wypowiadane są włoskie dialogi w dramatycznych scenach, których tu nie brakuje.

„O czym sobie nie mówimy” to film na podstawie powieści „Siracusa” autorstwa Delii Ephron (co ciekawe, pisarka jest współscenarzystką filmu), a Muccino w roli reżysera nie spieszy się z odsłanianiem kart. Film buduje napięcie warstwami: przez to, czego bohaterowie nie mówią, przez spojrzenia, przez to, co dzieje się poza kadrem. Maroko jako tło ze swoim ciężkim, gorącym powietrzem i labiryntem uliczek staje się piękną metaforą zagmatwania bohaterów i skrywanych kłamstw.

Największą siłą filmu są właśnie te tłumione emocje towarzyszące bohaterom z krwi i kości: Muccino pokazuje, jak bardzo możemy żyć obok kogoś bliskiego i jednocześnie nie wiedzieć o nim za wiele. To kino o architekturze kłamstwa, które budujemy nie ze złej woli, ale ulegając impulsom, fantazjom i lękowi przed zdemaskowaniem, budując kolejne warstwy kłamstw. Szczególnie myślę tutaj o Carlo, który tak zapętla się w kłamstwach, że w pewnym momencie tracimy rachubę, czy powinniśmy śmiać się, okazać współczucie czy pogardę. Zupełnie jakby reżyser stawiał przed nami pytanie: jak głęboko jesteśmy w stanie zabrnąć i skomplikować własne życie w obawie przed ujawnieniem prawdy?

Związek drugiej pary bohaterów, Anny i Paolo, pełen jest frustracji i niespełnionych oczekiwań. Dodatkowo mamy przykład relacji dorastającej Vittorii z toksyczną matką. Anna nie jest w stanie zrozumieć i nie chce zrozumieć córki. Narzuca jej swoją wizję dotyczącą jej wyglądu, tłumi jej charakter całą plejadą negatywnych zachowań. Co ciekawe, Vittoria w osobie Carlo zdobywa sojusznika i tylko on poświęca jej uwagę zaintrygowany, co naprawdę ma do powiedzenia ta dziewczynka. Co też z kolei rozwija kolejny wachlarz zdarzeń.

W jednej ze scen, słysząc fragment słynnej arii Croce e delizie z La Traviaty, pomyślałam, że – co zaskakujące – dużo „O czym sobie nie mówimy” zapożycza z klasycznych XIX wiecznych oper Verdiego czy Pucciniego. Reżyser sam komentował „Chciałem zbadać, w jakim stopniu ludzkie niedoskonałości mogą wyrządzić krzywdę, co jest typowe dla „Traviaty” i wielkich oper romantycznych, w których bohaterowie nie znają półśrodków i muszą postawić wszystko na jedną kartę. Są gotowi zrobić wszystko, by osiągnąć to, czego najbardziej pragną. To film o relacjach międzyludzkich i ich skrajnych konsekwencjach”*.

Włoskie kino obyczajowe najczęściej dotyka problemów społecznych “zwykłych ludzi” i ich dramatów, sprytnie miksując gatunki. W tym przypadku jest nie inaczej, bo „O czym sobie nie mówimy” to hybryda. Nie jest „czystym” kinem obyczajowym: film pod swoją tragikomiczną maską (mamy tu sporo komizmu sytuacyjnego) skrywa też dramat, a nawet kryminał w grande finale. Natomiast wychodzi z tego obronną ręką, unikając łatki „typowej obyczajówki” z pięknymi widokami w tle. Dostajemy zatem prawdziwy pokaz włoskiego temperamentu, a gdy dodamy do tego ciekawy soundtrack (za muzykę odpowiada Paolo Buonvino), na który składają się m.in utwory muzyki klasycznej dostajemy naprawdę interesujący, prawie dwugodzinny, wciągający seans. Czy czasem ociera się on o granicę kiczu? Tak, ale czego się nie wybacza włoskiej, romantycznej, obyczajowej opowieści?

*https://www.cinematografo.it/riflettori/le-cose-non-dette-o-dellamore-s6maph0w

Tytuł polski: O czym sobie nie mówimy
Tytuł oryginalny: Le cose non dette
Produkcja: Włochy / 2026
Premiera (świat): 29 stycznia 2026 r.
Premiera (Polska): 17 lipca 2026 r.
Reżyseria: Gabriele Muccino
Scenariusz: Gabriele Muccino, Delia Ephron
Zdjęcia: Fabio Zamarion
Muzyka: Paolo Buonvino
Obsada:
Stefano Accorsi (Carlo)
Miriam Leone (Elisa)
Carolina Crescentini (Anna)
Claudio Santamaria (Paolo)
Margherita Pantaleo (Vittoria)
Czas: 114 min.
Dystrybucja kinowa: Aurora Films

Na podstawie: Delia Ephron, „Siracusa” (książka)

Opis dystrybutora: Weteran wojny w Wietnamie, John J. Rambo, dociera do miasteczka Hope w stanie Waszyngton, by odnaleźć dawnego przyjaciela. Miejscowy szeryf uznaje go za przybłędę i próbuje zmusić do opuszczenia miasta. Gdy Rambo odmawia, przedstawiciele policji zaczynają się nad nim znęcać. Mężczyzna ucieka w miejsce, w którym potrafi walczyć najlepiej – do otaczającego miasteczko lasu. Od tej pory to policja będzie dla niego zwierzyną.

Kultowy film Teda Kotcheffa pozwolił Sylvestrowi Stallone wspiąć się na szczyt listy największych gwiazd Hollywood, a ponadto doczekał się czterech kontynuacji i tysięcy nawiązań w popkulturze. Często zapomina się jednak, że „Rambo: Pierwsza krew” to nie tylko doskonały film akcji, ale przede wszystkim arcydzieło kina antywojennego mierzące się z problemem stresu pourazowego i bezlitośnie rozdrapujące ranę, którą dla amerykańskiego społeczeństwa była zakończona niedawno wojna w Wietnamie.

Źródło: Flashback – dystrybucja 

Tytuł polski: Rambo: Pierwsza krew
Tytuł oryginalny: First Blood
Produkcja: USA / 1982 r.
Premiera (świat): 22 października 1982 r.
Premiera (Polska): 17 kwietnia 2026 r. (reedycja kinowa)
Reżyseria: Ted Kotcheff
Scenariusz: Sylvester Stallone, Michael Kozoll, William Sackheim
Zdjęcia: Andrew Laszlo
Muzyka: Jerry Goldsmith
Obsada:
Sylvester Stallone (John James Rambo)
Richard Crenna (pułkownik Samuel Richard „Sam” Trautman)
Brian Dennehy (szeryf William „Will” Teasle)
Bill McKinney (kapitan Dave Kern)
Jack Starrett (zastępca szeryfa sierżant Arthur „Art” Galt)
Czas: 93 min.
Dystrybucja kinowa: Flashback – dystrybucja 

Na podstawie: David Morrell, „Rambo: Pierwsza krew” (powieść)

Zwiastun PL