Są historie, które wydają się po prostu stworzone dla kina. „Wichrowe wzgórza” mają wszystko: namiętność, bohaterów targanych obsesją, kontrast dwóch światów, przekleństwa pokoleniowe. Emily Brontë napisała powieść dziką, niewygodną i emocjonalnie bezlitosną. Emerald Fennell nie próbuje jednak przełożyć jej wiernie na język filmu – zamiast tego przepuszcza ją przez własną, bardzo wyrazistą estetykę. I właśnie tutaj zaczynają się schody.

Trzeba przyznać jedno: film wygląda zjawiskowo. Linus Sandgren fotografuje wrzosowiska tak, że niektóre kadry chciałoby się zatrzymać i oprawić w ramkę. Posępne pejzaże, dopracowana scenografia i rozwiane suknie tworzą świat przypominający gotycką baśń dla dorosłych. Wszystko jest dopieszczone do granic możliwości i momentami aż hipnotyzuje.

Tyle że Fennell całą historię upraszcza, usuwa część ważnych wątków i spłaszcza motywacje bohaterów, jakby interesowała ją przede wszystkim sama idea obsesyjnej miłości, a nie ludzie, którzy tę obsesję przeżywają. Cathy i Heathcliff patrzą na siebie z cierpieniem w oczach, kłócą się, po czym wpadają sobie w ramiona. Problem w tym, że niewiele z tego wynika, a nam trudno uwierzyć, że obserwujemy uczucie zdolne wywrócić cały świat do góry nogami.

Największym zaskoczeniem okazuje się Owen Cooper. Jako młody Heathcliff kradnie każdą scenę, w której się pojawia. Wnosi autentyczność i emocjonalną intensywność, której później wyraźnie mi brakowało. Gdy na ekranie pojawiają się Margot Robbie i Jacob Elordi, poziom stylizacji wybija już niemal poza skalę.

Elordi ma w sobie odpowiednią szorstkość i magnetyzm, dzięki którym jego Heathcliff bywa naprawdę niepokojący. Gorzej wypada Cathy: powinna ona jednocześnie fascynować i drażnić, przyciągać i odpychać. Tymczasem pozostaje odległa, zdystansowana i przede wszystkim kapryśna. Przez to trudno zrozumieć, dlaczego Heathcliff miałby stracić dla niej rozum.

Podobnie jest ze zmysłowością, na którą film wyraźnie stawia. Miało być gorąco, prowokacyjnie i nieprzyzwoicie, a wyszło… cóż, zachowawczo. W scenach erotycznych jest więcej pozy niż napięcia i kalkulacji niż gorącej spontaniczności. Film usilnie przekonuje, że między bohaterami aż iskrzy, ale tych iskier po prostu się nie czuje. Zamiast wielkiej, wyniszczającej namiętności dostajemy serię pięknie skomponowanych obrazów.

Zresztą przez cały seans nie opuszczało mnie wrażenie, że Fennell bardziej ufa sile estetyki niż emocjom. Próbuje połączyć gotycki romans z nowoczesnym melodramatem, ale ostatecznie grzęźnie gdzieś pośrodku. „Wichrowe wzgórza” ani szczególnie nie niepokoją, ani nie poruszają. Jestem w stanie jednak zrozumieć, dlaczego ta ekranizacja tak mocno podzieliła widzów: jest w niej rozmach, kilka naprawdę świetnych pomysłów wizualnych i wyraźnie autorski charakter.

Film oglądałam w wydaniu Blu-ray. Wśród dodatków znalazł się komentarz reżyserki Emerald Fennell oraz materiały zza kulis: „Ściegi pożądania”, „Spuścizna miłości i szaleństwa” oraz „Tworzenie gorączkowego snu”.

W pamięci pozostaną mi surowe wrzosowiska Yorkshire, hipnotyzujące zdjęcia i bohaterowie wyglądający tak, jakby właśnie zeszli z okładki luksusowego magazynu. Pozostaje też nieodparte wrażenie, że obejrzało się bardzo drogi i niezwykle elegancki sen o „Wichrowych wzgórzach”, a nie same „Wichrowe wzgórza”. A przecież historia Cathy i Heathcliffa powinna zostawiać po sobie coś więcej niż zachwyt nad tym, jak ładnie wygląda.

Recenzja powstała dzięki współpracy z Galapagos – dystrybutorem filmu na Blu-ray.

Tytuł polski: Wichrowe wzgórza
Tytuł oryginalny: Wuthering Heights
Produkcja: USA, Wielka Brytania / 2026 r.
Premiera (świat): 28 stycznia 2026 r.
Premiera (Polska): 13 lutego 2026 r.
Premiera DVD/Blu-ray (Polska): 24 maja 2026 r.
Reżyseria: Emerald Fennell
Scenariusz: Emerald Fennell
Zdjęcia: Linus Sandgren
Muzyka: Anthony Willis
Obsada:
Margot Robbie (Catherine Earnshaw)
Jacob Elordi (Heathcliff)
Shazad Latif (Edgar Linton)
Alison Oliver (Isabella Linton)
Owen Cooper (Młody Heathcliff)
Czas: 136 min.
Dystrybucja kinowa: Warner Bros. Entertainment Polska Sp. z o. o.
Dystrybucja DVD/Blu-ray: Galapagos

Na podstawie: Emily Brontë, „Wichrowe wzgórza” (powieść)

Każdy dobry film należy interpretować całościowo – inaczej łatwo zgubić znaczenia ukryte w systemie znaków. To trochę tak, jakby wyciągać z wyrazu pojedyncze litery, nie budując z nich sensu. To, co filmoznawcy nazywają kodami, można tu rozumieć jako system znaczeń. „Essential Killing” prowadzi tę logikę znacznie dalej niż sugeruje jego fabuła.

Na najprostszym poziomie nie jest to opowieść o wojnie czy terroryzmie, ale o bezwarunkowej obronie życia – o prawie do istnienia.

Skolimowski opowiada tę ideę w klasycznej konstrukcji trzyaktowej: schwytanie bohatera, tortury, transport, wypadek, ucieczka, pogoń, wyczerpanie i wreszcie finał (śmierć? wolność?). Bohaterem czyni jednostkę – Muhammada (Vincent Gallo). Jego popularne imię, choć zakorzenione kulturowo, działa też jako figura „każdego człowieka” (Jan Kowalski, John Smith).

Forma filmu wynika bezpośrednio z tej perspektywy. Kamera jest blisko bohatera, często przyjmuje jego punkt widzenia (POV). Postacie drugoplanowe tracą indywidualność, stają się zbiorowością (żołnierze, drwale). Dźwięk i obraz wzmacniają subiektywność doświadczenia, jak choćby w scenach ogłuszenia po wybuchu, gdzie percepcja zostaje wręcz „odcięta”.

W centrum filmu znajduje się walka o człowieczeństwo. Skolimowski pokazuje bohatera jako człowieka „z krwi i kości”, ale jednocześnie stawia go w sytuacji, w której musi to człowieczeństwo utracić. Kluczowe stają się empatia i komunikacja. Ich brak spycha go w stronę zachowania zwierząt.

Bohater działa więc przede wszystkim instynktem: strach (dosłowne uwięzienie we wnykach i transport konwojem, ucieczka w głąb lasu i kryjówki), apatia po schwytaniu, impulsywna agresja (atak na żołnierza i drwala), a także podstawowe potrzeby – głód, schronienie, przetrwanie. Skolimowski konsekwentnie zrównuje go ze zwierzęciem, co wzmacnia paralela z uwięzionym zwierzęciem reagującym wyłącznie na bodźce.

Powrót do człowieczeństwa następuje niespodziewanie – poprzez spotkanie z kobietą niemą (Margaret – Emmanuelle Seigner). Jej „niemość” nie oznacza braku komunikacji, lecz inny jej wymiar: brak języka wymusza porozumienie gestem, dotykiem i obserwacją. Dzięki temu zrównuje się z bohaterem, który również funkcjonuje poza językiem. W tej relacji pojawia się empatia i rezygnacja z przemocy (kobieta odbiera mu broń i leczy go), co stopniowo przywraca mu zdolność bycia człowiekiem.

Szczególnie ważny jest epizod karmienia mlekiem. W jednej ze scen bohater, skrajnie wyczerpany i sprowadzony do czystego instynktu, grozi bronią kobiecie karmiącej dziecko, a następnie sięga do piersi i pije mleko. Nie ma tu wymiaru erotycznego (kobieta przypomina wręcz Wenus paleolityczną). To moment absolutnego cofnięcia do biologicznego poziomu istnienia: potrzeby bezpieczeństwa, ciepła i pierwotnej opieki. To nie tylko głód, ale regres do stanu, w którym życie jest jeszcze „u źródła”.

Film buduje też szerokie, kulturowe zrównania: doświadczenie bohatera można zestawić z losami zesłańców syberyjskich czy ikonografią powstańczą Grottgera. Śnieżna przestrzeń działa jak wariacja pustyni. To miejsce graniczne, w którym człowiek zostaje sprowadzony do minimum egzystencji.

Nieprzypadkowo w tym kontekście pojawia się motyw konia w finale. Bohater odjeżdża na zwierzęciu należącym do Margaret. W kulturze koń (szczególnie biały) symbolizuje wolność, przejście i zwycięstwo, ale też ambiwalentnie: od romantycznej „Lotnej” Andrzeja Wajdy, gdzie koń staje się figurą iluzji heroizmu, po mitologiczne i religijne obrazy apokaliptyczne („A oto biały koń, a ten który na nim siedział, nazywa się Wierny i Prawdziwy”). Skolimowski korzysta z tej tradycji, nie rozstrzygając znaczenia sceny. Ważniejsze jest samo wyjście bohatera poza stan zniewolenia.

Finał filmu otwiera kolejną interpretacyjną warstwę. Bohater opuszcza świat jako człowiek wolny. Odzyskując godność i sprawczość.

Podsumowując: „Essential Killing” to film bardzo dobry, ale nie w pełni „łatwy” w odbiorze. Działa przede wszystkim na poziomie intelektualnym, mniej jako czysta historia. Bardziej przypomina przypowieść niż kino rozrywkowe. I jak każda przypowieść – jeśli zostanie przyjęta, może zostać w widzu na długo; jeśli nie, pozostawia dystans.

Linda Liddle (Rachel McAdams) od lat pracuje w dziale planowania i strategii, cierpliwie czekając na upragniony awans. Problem w tym, że nowym szefem firmy zostaje Bradley Preston (Dylan O’Brien) – uprzywilejowany, trochę arogancki i przesadnie pewny siebie syn prezesa, który nie widzi w niej materiału na osobę z kierowniczego szczebla. Los postanawia jednak przeprowadzić na tej dwójce dość brutalny eksperyment. Służbowy wyjazd kończy się katastrofą samolotu, a Linda i Bradley jako jedyni uchodzą z życiem.

Na bezludnej wyspie korporacyjna hierarchia przestaje mieć najmniejsze znaczenie. Nie liczą się stanowiska, drogie garnitury, kontakty ani bogate CV. Linda, która w biurze sprawiała wrażenie nieco roztrzepanej, wiecznie pomijanej i traktowanej z pobłażaniem, na wyspie wręcz rozkwita: nareszcie trafia do miejsca, w którym może być potrzebna i zwyczajnie sprawcza. Bradley z kolei przeżywa chyba największy kryzys swojej kariery. Człowiek, który jeszcze chwilę wcześniej decydował o cudzych losach, nagle nie jest w stanie zadbać o własne przetrwanie. Oglądanie, jak stopniowo dociera do niego, że bez Lindy jest kompletnie bezradny, daje sporą satysfakcję.

Zmieniająca się dynamika między bohaterami okazuje się ciekawsza od ich zmagań z dziką przyrodą. Współpraca miesza się tu z niechęcią, wdzięczność z upokorzeniem, a pod powierzchnią coraz mocniej buzują lata niewypowiedzianych frustracji i wzajemnych pretensji. Raimi bawi się tym układem z dużą swobodą i kilka razy skutecznie odwraca nasze sympatie.

Największa w tym wszystkim zasługa aktorów. Rachel McAdams jest tutaj naprawdę wiarygodna. Gra bohaterkę ekscentryczną, trochę roztrzepaną i społecznie niezręczną, ale nigdy nie robi z niej karykatury. Linda pozostaje przekonująca nawet wtedy, gdy jej zachowanie zaczyna skręcać w coraz dziwniejsze rejony. Dylan O’Brien równie dobrze odnajduje się w roli człowieka z wybujałym ego, które z każdym dniem pobytu na wyspie dostaje coraz boleśniejsze lekcje pokory.

Nad wszystkim czuwa Sam Raimi, który ani myśli zamykać się w jednym gatunku. Miesza więc survival, thriller psychologiczny, satyrę wymierzoną w korporacyjny świat i czarną komedię. Od czasu do czasu przypomina też o swoich horrorowych korzeniach – pojawia się krew, groteska, trochę obrzydliwości i slapstickowego humoru. Niektóre sekwencje sprawiają wrażenie świadomie tandetnych, jednak nie każdemu ten rodzaj estetycznej umowności przypadnie do gustu.

Jednocześnie trudno odmówić filmowi charakteru. Nie jest to kolejny produkt skrojony typowo pod streamingowe algorytmy ani kino desperacko próbujące przypodobać się każdemu. Raimi swobodnie miesza gatunki, zmienia nastroje i wyraźnie dobrze się przy tym bawi. I, co najważniejsze, ta frajda potrafi udzielić się również widzowi.

Film oglądałam w wydaniu Blu-ray, które zasługuje na osobne wyróżnienie. Oprócz napisów w wielu językach znajdziemy tu sceny niewykorzystane i rozszerzone, gagi z planu, materiały o realizacji sceny polowania na dzika, segmenty „Z biura na wyspę”, „Być jak Linda Liddle” i „Instynkt przetrwania”, materiał poświęcony muzyce Danny’ego Elfmana oraz komentarz audio twórców. Jeśli lubicie podglądać, jak powstaje filmowy chaos kontrolowany przez Raimiego, trudno o przyjemniejszy zestaw.

Recenzja powstała dzięki współpracy z Galapagos – dystrybutorem filmu na Blu-ray.

Tytuł polski: Pomocy
Tytuł oryginalny: Send Help
Produkcja: USA / 2026 r.
Premiera (świat): 28 stycznia 2026 r.
Premiera (Polska): 30 stycznia 2026 r.
Premiera DVD/Blu-ray (Polska): 4 maja 2026 r.
Reżyseria: Sam Raimi
Scenariusz: Damian Shannon, Mark Swift
Zdjęcia: Bill Pope
Muzyka: Danny Elfman
Obsada:
Rachel McAdams (Linda Liddle)
Dylan O’Brien (Bradley Preston)
Xavier Samuel (Donovan)
Bruce Campbell (ojciec Bradleya)
Dennis Haysbert (Franklin)
Czas: 113 min.
Dystrybucja kinowa: Disney
Dystrybucja DVD/Blu-ray: Galapagos

Joe i Angela od lat tworzą spokojne i zgrane małżeństwo. Jednocześnie zmagają się z codzienną rutyną, a w ich związku brakuje szczerej komunikacji. Wszystko zmienia się podczas kolacji, na którą zapraszają tajemniczych sąsiadów. Zwyczajna, przyjacielska rozmowa przeradza się w pełną napięcia grę emocji, pokus i niedopowiedzeń. Czy spotkanie, które miało być tylko miłym wieczorem, na zawsze odmieni obie pary? Film zabiera widzów w emocjonalną podróż, podczas której bohaterowie odkrywają, że nawet najbardziej uporządkowane życie może kryć wiele niespodzianek… W obsadzie znalazły się gwiazdy kina, takie jak Edward Norton, Penelope Cruz, Seth Rogen i Olivia Wilde, która stanęła także za kamerą.

Kino Kobiet to stały i niezwykle lubiany punkt oferty sieci Helios. Każdemu seansowi towarzyszy pełna pozytywnej energii atmosfera, a przed projekcją na uczestniczki czekają liczne atrakcje oraz konkursy z nagrodami. Nieodłącznym elementem wydarzenia jest także tematyczny dress code. W lipcu obowiązywać będą stylizacje dżinsowe.

Połączenie filmowych emocji i dobrej zabawy – to właśnie wyróżnik cyklu Kino Kobiet! Zgodnie z hasłem „Wcześniej kupujesz, więcej zyskujesz” Helios zachęca do wcześniejszego zakupu biletów oraz do zapoznania się ze specjalną ofertą dla grup. Szczegóły wydarzenia i bilety dostępne są na stronie: www.helios.pl.

Źrodło: Helios. Zdjęcie główne: kadr z filmu „Zaproszenie” (reż. Olivia Wilde, 2026) / materiały prasowe.

Nie zawsze tworzy historie wybitne, ale nigdy nie pozostawia widza obojętnym. Nie znam innego reżysera, który potrafiłby z taką pasją, mistycyzmem i precyzją wciągnąć widza w opowieść o prehistorycznych malowidłach naskalnych („Jaskinia zapomnianych snów”) czy, filmując płonące szyby naftowe, powiedzieć tak dużo o człowieku („Rekolekcje na temat mroku”).

Herzog nigdy nie był dokumentalistą zainteresowanym wyłącznie faktami. Wielokrotnie powtarzał, że bardziej niż reporterska dokładność interesuje go „prawda ekstatyczna” – głębsza prawda o człowieku ukryta pod powierzchnią wydarzeń.

Na nasze ekrany właśnie trafił jego najnowszy obraz zrealizowany we współpracy z National Geographic – „Sny o słoniach”. Polski tytuł dobrze oddaje ideę filmu, nakierowując widza na jego bohaterów, ale nie oddaje w pełni tajemnicy tej historii. Oryginalne „Ghost Elephants”, czyli „Słonie-Duchy”, niesie w sobie więcej niejednoznaczności i przede wszystkim duchowości.

Jak często u Herzoga, najważniejsze okazuje się nie odnalezienie odpowiedzi, lecz sama droga prowadząca do niej. I tu na scenę wchodzi kolejny marzyciel z herzogowskiego panteonu – Steve Boyes, naukowiec i badacz słoni, od trzydziestu lat próbujący odnaleźć i zbadać „Słonie-Duchy”, największych przedstawicieli tego gatunku. Herzog towarzyszy mu w wyprawie do Angoli, na jedne z ostatnich terenów tak słabo poznanych przez człowieka. Reżyser kilkukrotnie przypomina, że płaskowyż, na który się udają, jest wielkości Anglii i nazywany bywa „wodopojem Afryki”. To tutaj biorą początek jedne z najważniejszych rzek kontynentu. Natura splata się z historią, religią i losem człowieka.

Trudno oprzeć się wrażeniu, że Boyes jest kolejnym bohaterem herzogowskim. Tak jak Fitzcarraldo próbował przeciągnąć statek przez górę, a Aguirre odnaleźć El Dorado, tak on od lat podąża za czymś, co być może powinno pozostać nieuchwytne. W pewnym sensie staje się też alter ego samego reżysera.

Wyprawa naukowa łączy wszystkie te elementy. Film rozwija się w pozornie swobodny sposób, zszywając naukę, mitologię, historię i osobiste obsesje bohaterów. Z równym skupieniem przygląda się Boyesowi, jak i buszmeńskim tropicielom. Miesza surrealne sekwencje przepięknie sfilmowanych słoni zanurzonych w wodzie, afrykańskie mity o pochodzeniu człowieka, refleksje nad nauką oraz opowieść o ludzkim okrucieństwie. Tylko Herzog potrafi tak prowadzić narrację, nie gubiąc przy tym jej sensu. Niejeden reżyser poległby w tym pozornym chaosie.

Sam Herzog od początku swojej kariery dokumentalnej staje się de facto jednym z bohaterów własnych filmów. Tylko marzyciele i szaleńcy potrafią zrozumieć drugiego marzyciela i szaleńca. Tym razem nie zobaczymy go na ekranie, ale usłyszymy jego charakterystyczny głos i spokojny komentarz wypowiadany z niepowtarzalnym niemieckim akcentem.

Herzog, zadając pytania swoim bohaterom, nie ukrywa, że podsuwa im gotowe tezy. Rozmowa ze Stevem Boyesem nie dotyczy kariery naukowej czy życia prywatnego. Od początku drąży jeden temat: czy warto spełnić swoje największe marzenie, czy może lepiej pozostać przy samym śnieniu? Na tak postawione pytanie Boyes odpowiada bardziej jak poeta niż naukowiec. Wręcz obawia się sukcesu. Boi się, że jeśli wyprawa zakończy się powodzeniem, wielka tajemnica zamieni się w kolejny raport badawczy, kolejną publikację, kolejny wpis w katalogu wiedzy.

Patrząc na Boyesa, zaczynamy kibicować mu nie w sukcesie, lecz właśnie w porażce. Sukces oznaczałby bowiem koniec snu, który przez trzydzieści lat nadawał sens jego życiu.

Widać to już w sekwencji otwierającej film. Monumentalny, trzynastotonowy okaz „Słonia-Ducha” stoi w muzeum niczym relikt utraconego świata. Boyes patrzy na niego z autentycznym wzruszeniem. Na angolskim płaskowyżu spotyka go jednak coś zupełnie innego – strach przed spełnieniem marzenia i jego nieuchronnym strywializowaniem.

Nie bez powodu Herzog przywołuje historie o rzezi słoni dokonywanej przez myśliwych, naukowców i kolekcjonerów. Obrazy muzealnych magazynów pełnych kości i szkieletów mieszają się z archiwalnymi materiałami przedstawiającymi masowe zabijanie zwierząt. Niekończące się pola szczątków przypominają raczej cmentarzysko dawnych marzeń o poznawaniu świata niż triumf nauki.

Spełnienie marzenia okazuje się równoznaczne z jego zabiciem.

Przeszłość i przyszłość nieustannie się tutaj przenikają. W składzie ekspedycji naukowcy wyposażeni w nowoczesny sprzęt do pobierania DNA współistnieją z ostatnimi prawdziwymi tropicielami słoni – Buszmenami. Instrukcja pobierania materiału genetycznego sąsiaduje z pokazem przygotowywania trucizny do strzał. Nowoczesność i pradawna wiedza funkcjonują obok siebie, jakby należały do tego samego porządku.

Wyprawa ostatecznie osiąga swój cel, ale daleko temu do duchowego objawienia. Foto-pułapki, specjalistyczne kamery i profesjonalny sprzęt zawodzą. Najcenniejsze nagranie okazuje się przypadkowym materiałem z telefonu komórkowego. Specjalna strzała pobiera próbkę genetyczną od słonia. Nie wyrządza mu krzywdy, ale symbolicznie dokonuje czegoś znacznie ważniejszego. To strzał, który zabija śnienie.

Rozmowy o technologii i swoisty epilog filmu, gdy Boyes trafia do laboratorium z pobranymi próbkami, należą do najbardziej smutnych momentów tej historii. Naukowcy z fascynacją prezentują możliwości nowoczesnych komputerów analizujących materiał genetyczny.

„Za kilka miesięcy będziemy wiedzieli o nich wszystko” – słyszymy.

Boyes się uśmiecha. Widać ekscytację. A jednak trudno oprzeć się wrażeniu, że wraz z odpowiedzią utracił pytanie, które prowadziło go przez całe życie. Właśnie tutaj Herzog odsłania prawdziwy temat filmu.

Nie jest to dokument przyrodniczy. To raczej filozoficzna przypowieść o człowieku, jego obsesjach i potrzebie tajemnicy. O tym, że czasem bardziej potrzebujemy marzeń niż ich spełnienia.

Na marginesie tej historii, gdzieś w buszmeńskiej wiosce, pojawia się starzec budujący prosty instrument. Herzog sam przyznaje w komentarzu, że nie potrafił oprzeć się tej dygresji. I być może właśnie w niej kryje się odpowiedź. Kiedy nauka ostatecznie odbiera światu tajemnicę, pozostaje jeszcze sztuka. Jedyna przestrzeń, w której marzenia nie muszą zostać spełnione, by zachować sens.

Za seans dziękujemy Kinotece.

Tytuł polski: Sny o słoniach
Tytuł oryginalny: Ghost Elephants
Produkcja: USA / 2025
Premiera (świat): 28 sierpnia 2025 r.
Premiera (Polska): 12 czerwca 2026 r.
Reżyseria: Werner Herzog
Scenariusz: Werner Herzog
Zdjęcia: Rafael Leyva, Roger Horrocks, Eric Averdung
Muzyka: Ernst Reijseger
Obsada:
Werner Herzog (narrator)
Steve Boyes (on sam)
Czas: 98 min.
Dystrybucja kinowa: Against Gravity

Nazywa się Kara i właśnie kończy dwadzieścia trzy lata, ale pomimo bycia superdziewczyną wciąż żyje jak zagubiona nastolatka. Włóczy się po kosmosie bez celu, nie ogarnia życia, tonie w bałaganie (metaforycznym i dosłownym), czas spędza na alkoholizowaniu się w pubach. Byłaby sama jak palec, gdyby nie jej superkuzyn Kal-El (David Corenswet, grał Supermana także w ostatniej „męskiej” wersji filmu), z którym rozmawia przez kamerę, oraz pies – jedyny przyjaciel, którego ma przy sobie. Lenistwo nie pozwala jej jednak nawet go wyprowadzać – piesek załatwia się na gazetę. Choć w dniu urodzin Kara obiecuje sobie, że nowy rok jej życia będzie jej najlepszym rokiem, nic nie wskazuje na to, by mogła nabrać zapału do zrealizowania swojego postanowienia.

Z marazmu wyrywa ją Ruthye (Eve Ridley), dziewczyna młodsza od niej, choć momentami sprawiająca wrażenie znacznie dojrzalszej. Jej głównym celem jest pomszczenie rodziny i zabicie Krema (Matthias Schoenaerts), najgorszego łajdaka w całym kosmosie. Pałająca żądzą zemsty i świadoma supermocy Kary, prosi ją o pomoc. Ta oczywiście z początku jest niechętna (nie może obyć się bez sztampy) i zmienia zdanie dopiero wtedy, gdy Krem zatruwa strzałą jej ukochanego psa (widać tu analogię do głównego wątku z „Jak dogryźć mafii”). Razem ruszają za Kremem w szaloną pogoń po wszechświecie. Po pewnym czasie dołącza do nich Lobo (Jason Momoa), niebezpieczny twardziel, też mający swój interes w dorwaniu ściganego.

Film opiera się na efektach specjalnych, zdominowały go niestety totalnie. Ich obfitość momentami męczy. Twórcy (reżyser Craig Gillespie i scenarzystka Ana Nogueira) postawili przede wszystkim na show, na drugi plan spychając wątek przygodowy, fabułę i charakter postaci. Bohaterowie niby mają jakąś osobowość, mają swoją historię i osobisty dramat (dotyczy to zarówno Ruthye, jak i Kary), ale główne ich cechy to po prostu dobro albo zło, a ich losy mimo wszystko też nie są skomplikowane. W tle roi się od zamieszkujących kosmos potworów, im dziwniejszych, tym – w założeniu reżysera – śmieszniejszych i fajniejszych. Jest to oczywiście założenie błędne.

W aktorstwie Milly Alcock, grającej tytułową postać, widać wyraźne braki, powinna popracować przede wszystkim nad mimiką i sposobem mówienia. Nawet Eve Ridley, będąca w końcu aktorką dziecięcą, wypada od niej lepiej.

Kara, jak wspomniałem, żyje jak nastolatka i film o niej (choć nie z tego powodu) jest właśnie dla nastolatków. Można by powiedzieć, że nawet dla dzieci, gdyby nie mnogość drastycznych scen. W końcu komiksy i kreskówki o Supermanie najchętniej czytały/oglądały właśnie dzieciaki. Sam jako chłopiec oglądałem serial rysunkowy przedstawiający jego przygody. Wówczas prawdopodobnie „Supergirl” zrobiłaby na mnie wrażenie, dzisiaj, gdy patrzę na filmy bardziej krytycznym okiem, zdecydowanie nie przypadła mi do gustu. Zagorzali fani Supermana i Supergirl mogą mieć inne zdanie, ale nawet oni chyba dostrzegą minusy najnowszego filmu o niesamowitej dziewczynie.

Tytuł polski: Supergirl
Tytuł oryginalny: Supergirl
Produkcja: USA / 2026
Premiera (świat): 24 czerwca 2026 r.
Premiera (Polska): 26 czerwca 2026 r.
Reżyseria: Craig Gillespie
Scenariusz: Ana Nogueira
Zdjęcia: Rob Hardy
Muzyka: Claudia Sarne
Obsada:
Milly Alcock (Supergirl / Kara Zor-El)
Jason Momoa (Lobo)
Matthias Schoenaerts (Krem)
Eve Ridley (Ruthye Marye Knoll)
David Krumholtz (Zor-El)
Czas: 110 min.
Dystrybucja kinowa: Warner Bros. Entertainment Polska Sp. z o. o.

„Lalka” to sześcioodcinkowy serial w reżyserii Pawła Maślony, oparty na ponadczasowej powieści Bolesława Prusa. W rolach głównych występują Tomasz Schuchardt jako Stanisław Wokulski oraz Sandra Drzymalska jako Izabela Łęcka. Literacki pierwowzór od pokoleń pozostaje jedną z najważniejszych lektur polskiej literatury, opowiadając historię przedsiębiorcy zakochanego w arystokratce oraz ukazując zderzenie różnych warstw społecznych, konflikt między marzeniami a rzeczywistością i przemiany zachodzące w XIX-wiecznej Polsce.

Opublikowany zwiastun stawia przede wszystkim na klimat i emocje. Widzowie mogą zobaczyć pierwsze ujęcia Warszawy końca XIX wieku, spotkanie Wokulskiego z Izabelą Łęcką oraz fragmenty zapowiadające pełną napięcia historię o uczuciu, które przekracza granice klas społecznych. Nie zabrakło efektownych kostiumów, starannie odtworzonych wnętrz i filmowego rozmachu, a całość dopełnia współczesna interpretacja muzyczna. Zwiastun sugeruje, że serial będzie wierny duchowi powieści, jednocześnie proponując świeże spojrzenie na dobrze znanych bohaterów.

Pozostaje mieć nadzieję, że serial nie tylko odda klimat literackiego arcydzieła, ale również zachęci nowe pokolenie odbiorców do sięgnięcia po powieść Bolesława Prusa.

Źródło: Netflix (YouTube). Zdjęcie główne: Tomasz Schuchardt / kadr z serialu „Lalka” (reż. Paweł Maślona, 2026) / YouTube.

„Takie jest życie” to inspirowana prawdziwymi wydarzeniami poruszająca historia, która rozgrywa się na słonecznym wybrzeżu południowej Sardynii. Efisio Mulas, żyjący po swojemu pasterz, musi nagle stanąć do nierównej walki z bezkompromisowym deweloperem. Niespodziewany najeźdźca chce zamienić jego dom i ziemię w luksusowy kurort.

Gdy w grę wchodzą milionowe oferty oraz nowe miejsca pracy dla lokalnej społeczności, drobny konflikt przeradza się w pełną emocji, ale i komediowego absurdu batalię. Stawką są dom, ziemia i przyszłość kolejnych pokoleń, a także prawo do życia w zgodzie ze swoimi wartościami. W centrum tej historii znajduje się Francesca, córka pasterza – rozdarta między obietnicą zmian a rodzinnymi relacjami. To pokrzepiająca i wzruszająca opowieść o korzeniach, odwadze i sile, by bronić tego, co najważniejsze.

Konkurs Filmiks.pl – wygraj e-zaproszenie na film „Takie jest życie”

Z okazji premiery filmu „Takie jest życie”, we współpracy z Best Film, przygotowaliśmy dla Was konkurs. Do rozdania mamy 5 podwójnych zaproszeń (w postaci kodów) na ten film do kin sieci Cinema City. Konkurs trwa do 30 czerwca 2026 r. (włącznie), a kody (podlegające wymianie na bilety) są do wykorzystania w terminie do 9 lipca 2026 r.

Nagrody to:

1 podwójne zaproszenie – konkurs na stronie Filmiks.pl
2 podwójne zaproszenia – konkurs na Facebooku
2 podwójne zaproszenia – konkurs na Instagramie

Aby wziąć udział odpowiedz w komentarzu pod tym wpisem, w maksymalnie 3 zdaniach, na pytanie:

Gdybyś musiał/a bronić tylko jednej rzeczy, która jest dla Ciebie naprawdę bezcenna – co by to było i dlaczego?

Regulamin konkursu znajdziesz poniżej. Sprawdź warunki udziału oraz zasady konkursów na naszym Facebooku i Instagramie. Możesz wziąć udział we wszystkich, zwiększając swoje szanse na wygraną!

Regulamin konkursu

1. Organizatorem konkursu jest serwis Filmiks.pl.
2. Konkurs prowadzony jest równolegle na: stronie Filmiks.pl, profilu Filmiks na Facebooku oraz Instagramie.
3. Konkurs nie jest w żaden sposób sponsorowany, wspierany ani administrowany przez serwisy Facebook ani Instagram.
4. Czas trwania konkursu: od 27 czerwca 2026 r. do 30 czerwca 2026 r. (włącznie).
5. Nagrodami są kody (podlegające wymianie na bilety) na film „Takie jest życie” do kin sieci Cinema City (zgodnie z repertuarem kina), do wykorzystania w terminie do 9 lipca 2026 r.
6. Każdy uczestnik może zgłosić tylko jedną odpowiedź konkursową na danej platformie (strona / Facebook / Instagram).
7. Każdy uczestnik może zostać laureatem tylko jednej nagrody, niezależnie od liczby zgłoszeń oraz platformy, na której bierze udział w konkursie.
8. Uczestnik musi mieć ukończone 18 lat oraz mieszkać na terenie Polski. W konkursie nie mogą brać udziału redaktorzy serwisu Filmiks.pl
9. Pytanie konkursowe brzmi: Gdybyś musiał/a bronić tylko jednej rzeczy, która jest dla Ciebie naprawdę bezcenna – co by to było i dlaczego?
10. Warunkiem udziału w konkursie na stronie jest zamieszczenie odpowiedzi na pytanie (w maksymalnie 3 zdaniach) w komentarzu pod wpisem konkursowym i podanie swojego adresu e-mail.
11. Warunkiem udziału w konkursie na Facebooku jest: zaobserwowanie profilu Filmiks, polubienie posta konkursowego i udostępnienie go publicznie na swoim profilu, zamieszczenie w komentarzu pod postem konkursowym odpowiedzi na pytanie (w maksymalnie 3 zdaniach).
12. Warunkiem udziału w konkursie na Instagramie jest: zaobserwowanie profilu Filmiks, polubienie posta konkursowego, zamieszczenie w komentarzu pod postem konkursowym odpowiedzi na pytanie (w maksymalnie 3 zdaniach).
13. Zwycięzcy zostaną wyłonieni przez organizatora na podstawie jakości i oryginalności odpowiedzi.
14. Zwycięzcy konkursu zostaną poinformowani o wygranej w ciągu 1 dnia od zakończenia konkursu drogą prywatnej wiadomości (e-mail lub wiadomość prywatna w serwisie Facebook / Instagram), w zależności od miejsca udziału w konkursie. Wyniki nie będą publikowane publicznie.
15. Zwycięzcy są zobowiązani do odpowiedzi na informację o wygranej w ciągu 1 dnia od otrzymania wiadomości o wygranej. W przeciwnym razie nagroda przypada innej osobie.
16. Decyzja o wygranej jest ostateczna i nie przysługuje od niej odwołanie.
17. Dane osobowe będą wykorzystane wyłącznie do realizacji wysyłki nagrody i nie będą przetwarzane w innych celach.
18. Organizator nie ponosi odpowiedzialności za podanie przez uczestnika nieprawidłowych lub niekompletnych danych kontaktowych lub adresowych.
19. Organizator zastrzega sobie prawo do wprowadzenia zmian w regulaminie w przypadku wystąpienia ważnych przyczyn technicznych lub organizacyjnych.

Informację o konkursie znajdziecie także na: fajnekonkursy.pl

Wygrywaj przez całe lato – punkty za każdą wizytę w kinie

Od 17 czerwca do 30 września widzowie Cinema City będą mogli brać udział w akcji „Wygrywaj przez całe lato”. Za zakupy w kinie – bilety oraz produkty dostępne w barze kinowym – uczestnicy otrzymają punkty, które następnie będzie można wymieniać na atrakcyjne nagrody na dedykowanej stronie akcji: www.promo.cinema-city.pl

Za każdą wydaną złotówkę uczestnik otrzyma 1 punkt. Aby dołączyć do programu, wystarczy wejść na stronę akcji, założyć konto i rejestrować kody promocyjne otrzymywane podczas zakupów w kinie.

Wśród nagród znajdują się m.in. darmowe napoje, popcorn, nachosy, zniżki na produkty barowe oraz bezpłatne bilety do kina. Zakupy premiowane kodami promocyjnymi będą możliwe do 2 sierpnia, natomiast rejestracja kodów i wymiana punktów na nagrody potrwa do 30 września 2026 roku. Dodatkowo, płacąc kartą banku Credit Agricole punkty naliczane są podwójnie.

Nowy Karnet Rodzinny – 10 biletów w atrakcyjnej cenie

Cinema City przygotowało również specjalną propozycję dla rodzin. W sprzedaży dostępny jest Karnet Rodzinny, który obejmuje 10 biletów na filmy z Oferty Rodzinnej w cenie 209 zł.

Karnet będzie można kupić tylko stacjonarnie w kinach do 31 sierpnia 2026 roku i wykorzystać w ciągu sześciu miesięcy od daty zakupu. Bilety można realizować zarówno w kasach kin, jak i online. W jednym dniu użytkownik będzie mógł wykorzystać maksymalnie cztery bilety.

Oferta obejmuje seanse 2D i 3D z repertuaru rodzinnego. W przypadku pokazów 3D obowiązuje dopłata za okulary, a seanse w formatach specjalnych, takich jak IMAX, 4DX, ScreenX, Komfort czy VIP, wymagają dodatkowej opłaty zgodnie z cennikiem kina.

Jeszcze więcej korzyści dla rodzin i kinowych entuzjastów

Zakup Karnetu Rodzinnego będzie dodatkowo premiowany punktami w programie „Wygrywaj przez całe lato”. Oznacza to, że widzowie korzystający z pakietu biletów mogą jednocześnie cieszyć się korzystniejszą ceną seansów oraz szybciej zdobywać punkty wymieniane na nagrody – 209 zł to aż 209 punktów do zarejestrowania.

– Wakacje to wyjątkowy czas, który wiele osób chce spędzać wspólnie z bliskimi. Kino daje możliwość przeżywania emocji razem – niezależnie od wieku. Dlatego przygotowaliśmy rozwiązania, które pozwalają naszym klientom jeszcze częściej korzystać z kinowych wizyt. Łącząc program „Wygrywaj przez całe lato” z Karnetem Rodzinnym, chcemy nagradzać widzów za ich zakupy i zachęcać do częstszego odwiedzania naszej sieci kin – mówi Monika Wolska, Dyrektor Marketingu Cinema City Poland.

Co zobaczymy w Cinema City tego lata?

Wakacje w Cinema City upłyną nie tylko pod znakiem promocji i nagród, ale także głośnych premier filmowych.

Premiery dla całej rodziny

W repertuarze nie zabraknie propozycji dla najmłodszych widzów i rodzin:

• „Toy Story 5” – powrót bohaterów jednej z najpopularniejszych serii animowanych w historii kina.
• „Minionki” – kolejna odsłona przygód uwielbianych żółtych rozrabiaków.
• „Vaiana” – nowa część hitowej animacji Disneya, która ponownie zabierze widzów w pełną przygód podróż.
• „Ekipa Zwierzaków” – animowana produkcja pełna humoru i zwariowanych bohaterów.
• „Psi Patrol” – kolejna kinowa przygoda psich ratowników znanych z popularnego serialu.

Premiery dla miłośników wielkiego kina

Na ekranach Cinema City pojawią się również tytuły skierowane do starszych widzów:

• „Dzień Objawienia” – thriller science fiction zapowiadający się jako jedno z najbardziej intrygujących wydarzeń filmowych nadchodzących miesięcy.

• „Supergirl” – produkcja opowiadająca o jednej z najpopularniejszych bohaterek uniwersum DC, otwierająca nowy rozdział jej ekranowych przygód.

• „Odyseja” – nowy film Christophera Nolana, będący widowiskową ekranizacją jednego z najważniejszych dzieł literatury światowej.

• „Spider-Man: Całkiem nowy dzień” – Wyreżyserowana przez Destina Daniela Crettona produkcja stanowi bezpośrednią kontynuację hitu No Way Home, a na ekranie ponownie zobaczymy Toma Hollanda i Zendayę.

Wizyta w Cinema City tego lata to coś więcej niż kino – to szansa na niezapomniane filmowe emocje oraz wyjątkowe nagrody, dzięki którym każdy zakup może przynieść dodatkową wartość.

Źródło: Cinema City

Tegoroczne wyróżnienia potwierdzają silną pozycję Heliosa na europejskim rynku kinowym oraz kierunek rozwoju spółki, skoncentrowany na tworzeniu nowoczesnych, zaawansowanych technologicznie i angażujących przestrzeni dla widzów.

Prestiżowa nagroda ICTA EMEA dla kina Helios w Gdyni

Kino Helios w Gdyni zostało laureatem prestiżowej nagrody ICTA EMEA Award 2026 w kategorii Best Cinema Refurbishment, przyznawanej przez International Cinema Technology Association — jedną z najważniejszych organizacji branży kinowej na świecie.

Nagrody ICTA EMEA przyznawane są corocznie najlepszym projektom kinowym w Europie, na Bliskim Wschodzie i w Afryce. Wyróżniają inwestycje, które w wyjątkowy sposób łączą innowacyjność technologiczną, jakość wykonania oraz doświadczenie widza. Wśród laureatów z poprzednich lat znajdują się m.in. projekty realizowane przez największych operatorów kinowych w Europie, w tym Odeon Leicester Square w Londynie czy Cineplex Münster w Niemczech.

Helios w Gdyni został zaprojektowany na nowo jako przestrzeń doświadczenia widza, a nie jedynie zmodernizowany w tradycyjnym rozumieniu. Projekt łączy zaawansowaną technologię projekcji i dźwięku z wyrazistą, odważną koncepcją designu, tworząc jedno z najbardziej immersyjnych i angażujących środowisk kinowych w Polsce.

Równolegle, w ramach rozwoju obiektu, uruchomiona została również pierwsza na Pomorzu sala IMAX, co dodatkowo wzmacnia pozycję kina jako jednego z najbardziej zaawansowanych technologicznie obiektów w regionie.

Blue Ribbon Certificate of Excellence dla gdyńskiego Heliosa

Podczas CineEurope kino Helios w Gdyni zostało również wyróżnione certyfikatem Blue Ribbon Certificate of Excellence in the Moviegoing Experience. Projekt znalazł się w gronie laureatów wybranych spośród ponad 300 zgłoszeń z 45 krajów. Certyfikat odebrali Tomasz Jagiełło oraz Piotr Gierałtowski z pracowni Gieraltowski Architects, Extract Design, autor projektu nagrodzonego kina.

Boxoffice Blue Ribbon List to inicjatywa magazynu Boxoffice Pro, jednego z najbardziej opiniotwórczych tytułów branży kinowej i rozrywkowej. Na listę trafiają najlepsze nowe kina oraz modernizacje zrealizowane od 2020 roku. Ocenie podlegają m.in. architektura, zastosowane technologie, jakość doświadczeń widzów oraz wpływ obiektu na lokalną społeczność.

– To dla nas niezwykle ważne wyróżnienia, które potwierdzają kierunek, jaki konsekwentnie realizujemy w rozwoju naszych kin. Projekt w Gdyni był dla nas czymś więcej niż modernizacją — to świadoma próba zdefiniowania na nowo doświadczenia kinowego, w którym technologia, design i komfort widza tworzą jedną, spójną całość. Cieszy nas, że projekt został doceniony przez międzynarodowe środowisko branżowe – mówi Tomasz Jagiełło, Prezes Helios S.A.

Tomasz Jagiełło ponownie Wiceprezesem UNIC

CineEurope było również okazją do kolejnego ważnego wyróżnienia dla Prezesa Helios S.A. Tomasza Jagiełły. Podczas Walnego Zgromadzenia Międzynarodowej Unii Kin — UNIC — został on ponownie wybrany do Zarządu organizacji na kadencję 2026–2028. Przez kolejne lata będzie reprezentował Polskę jako jeden z Wiceprezesów stowarzyszenia.

UNIC zrzesza operatorów kin i krajowe organizacje branżowe z 39 państw Europy i regionów sąsiednich. Ponowny wybór Tomasza Jagiełły do władz organizacji potwierdza zaufanie, jakim cieszy się w międzynarodowym środowisku branży kinowej, a także znaczenie polskiego rynku kinowego na europejskiej mapie branży.

– Ponowny wybór do Zarządu UNIC traktuję jako zobowiązanie do dalszej pracy na rzecz europejskiej branży kinowej i reprezentowania polskiego rynku w międzynarodowym środowisku. Kina w całej Europie mierzą się dziś z podobnymi wyzwaniami, dlatego współpraca, wymiana doświadczeń i wspólny głos branży są szczególnie ważne – dodaje Tomasz Jagiełło.

Międzynarodowe wyróżnienia dla kina Helios w Gdyni wpisują się w szerszą strategię spółki, skoncentrowaną na rozwoju kin w kierunku modeli premium, w których kluczową rolę odgrywają jakość technologii, świadomie zaprojektowana przestrzeń oraz doświadczenie widza jako centralny element całej oferty.

Źródło: Helios