Rodzina idealnie nieidealna (Pomoc domowa)

Każda decyzja ma swoje konsekwencje. Czasami trudno przewidzieć, gdzie rzuci nas los i co przygotował dla nas kolejny dzień. Szukamy szczęścia przez większość życia i bywa, że po pewnym czasie je odnajdujemy. Warto jednak zadać sobie pytanie: czy szczęście, które znaleźliśmy, jest prawdziwe, czy stanowi jedynie dobrze skonstruowany kamuflaż rzeczywistości?

Przed podobnym dylematem zostają postawieni bohaterowie filmu „Pomoc domowa” w reżyserii Paula Feiga. Każdy z nich ma własną historię, przeszłość oraz indywidualną wizję szczęścia. W pierwszych kadrach filmu poznajemy idealną rodzinę państwa Winchester oraz młodą dziewczynę, która wyraźnie nie wpisuje się w ten perfekcyjny obraz. Od pierwszych minut trudno przewidzieć bieg wydarzeń. Początkowo widz zostaje uwiedziony wizją pozornie szczęśliwej rodziny i otaczającego ją luksusu. Dość szybko pojawiają się jednak pierwsze sygnały ostrzegawcze, które powinny wzbudzić czujność. Czy tak się dzieje? Oczywiście, że nie. Dlaczego? Ponieważ łatwo ulegamy iluzji dobra i bezpieczeństwa, zwłaszcza gdy są one atrakcyjnie opakowane.

Wraz z rozwojem akcji pojawia się coraz więcej pytań i powoli pęka bańka złudzeń wokół idealnego życia państwa Winchester. Rozpoczyna się proces przewartościowywania ocen – granica między dobrem a złem przestaje być oczywista. Na jaw wychodzą mroczne historie poszczególnych postaci. Nic, co początkowo wydawało się pewne, już takie nie jest. Każdy z głównych bohaterów pokazuje inną twarz. Pojawiają się zarówno sceny pełne grozy i napięcia, jak i subtelne momenty humoru, a także miejsce na wątek uczuciowy. Do każdego rodzaju scen precyzyjnie dobrano muzykę, która potęguje emocje i sprawia, że widz zostaje wciągnięty w wir wydarzeń. Z minuty na minutę okazuje się, że każda scena została starannie zaplanowana, a to, co początkowo wydawało się nieistotne, zyskuje kluczowe znaczenie w dalszej części filmu.

Pierwsza połowa filmu buduje określony obraz rodziny Winchester, który następnie zostaje konsekwentnie podważony. Nina Winchester (Amanda Seyfried), Andrew Winchester (Brandon Sklenar) oraz Millie (Sydney Calloway) – tytułowa pomoc domowa – stopniowo odsłaniają swoje prawdziwe intencje i motywacje. Również postać drugoplanowa, ogrodnik Enzo (Michele Morrone), dzięki swojej tajemniczości, wpływa na zmianę percepcji dotychczasowej fabuły. Wszystkie elementy układają się w spójną całość, a zagadkowe detale trafiają na swoje miejsce niczym brakujące elementy układanki.

Akcja jest stopniowo wzbogacana o kolejne emocje – od zdziwienia, przez niepokój i strach, aż po momenty autentycznego zachwytu nad konstrukcją scenariusza. Można mówić o umiejętnym wyważeniu tempa narracji. Jak przystało na thriller psychologiczny, „Pomoc domowa” oferuje liczne zwroty akcji. Widz nie pozostaje biernym obserwatorem – zostaje zmuszony do ciągłego weryfikowania swoich osądów. To ogromna wartość tej produkcji. Nie jest to dzieło o prostej, przewidywalnej fabule. Film porusza uniwersalne, życiowe tematy, takie jak manipulacja, poczucie osamotnienia, potrzeba akceptacji czy konsekwencje podejmowanych decyzji. Wiele wątków skłania do refleksji nad własnymi wyborami. Pozorne szczęście może okazać się złotą klatką, a przeszłość – ciężarem, od którego nie sposób uciec.

Film dobitnie pokazuje, że nasze wybory i czyny zawsze niosą konsekwencje – czasem subtelne, innym razem druzgocące. Sposób, w jaki zbudowano dialogi oraz napięcie w większości scen, świadczy o przemyślanej konstrukcji całości. Zdarzają się wprawdzie pojedyncze momenty nieco przerysowane lub mniej wiarygodne (w tych fragmentach napięcie bywa budowane zbyt dosłownie), jednak nie wpływają one znacząco na ogólny odbiór filmu.

Podsumowując, ekranizacja została zrealizowana na bardzo wysokim poziomie realizacyjnym i aktorskim. „Pomoc domowa” to propozycja godna uwagi dla miłośników thrillerów psychologicznych, którzy cenią sobie nieoczywiste rozwiązania fabularne oraz stopniowo budowane napięcie. To film dopracowany, świadomy swojej konwencji i konsekwentny w przekazie – a takie produkcje wciąż nie należą do codzienności repertuarowej.

Za seans dziękujemy sieci kin Multikino.