KSIĄŻKI

To książka potrzebna, bo porządkuje rozległy materiał historyczny. Udowadnia też, że o historii można opowiadać przystępnie, efektownie i z szacunkiem dla jej złożoności.

Opowieść o życiu i śmierci kobiety, która doświadczyła niemalże wszystkich barw życia – i mimo śmierci, istnieje nadal w pamięci osób, które miały możliwość wysłuchania chociaż jednego utworu wykonanego przez Violettę Villas.

Caroline Young rozkłada na czynniki pierwsze wizerunek „dziewczyny Hitchcocka”, który w złotej i srebrnej erze Hollywood pokrył powściągliwe piękności z ekranu patyną chłodnej elegancji.

Album „The Sound of Charlie Chaplin” rzuca zupełnie nowe światło na jedną z najbardziej ikonicznych postaci X muzy, stojącej w rozkroku pomiędzy kinem niemym, a dźwiękowym.

Nieposkromiony indywidualizm, honor, ambicja, waleczność, skłonność do niesubordynacji. Te cechy składały się na wizerunek samuraja. Książka pomaga zweryfikować, czy ten utrwalony w zbiorowej świadomości obraz rzeczywiście bliski jest prawdzie.

„W dniu, w którym moja córka urodziła się martwa…” – tak zaczyna się książka „Chronologia wody”. Już to pierwsze zdanie ustawia czytelnika w gotowości. Co może przynieść historia, która otwiera się w taki sposób?

To praca wymagająca, momentami trudna. Nie daje prostych odpowiedzi. Zamiast tego zostawia czytelnika z pytaniami – o naturę strategii, o sens planowania w świecie pełnym chaosu, o to, czy można nauczyć się na błędach historii. I w tym tkwi jej siła.

Susan Napier w biografii „Miyazaki. Świat w animacji” szuka powiązań między kolejnymi tytułami w portfolio mistrza anime, nierzadko sięgając do jego trudnych doświadczeń i nieprzepracowanych traum z dzieciństwa.

Ann-Helén Laestadius, której rodzice należeli do społeczności Saamów, świetnie zna ich wszystkie bolączki i potrafi o nich pisać. To, że sama doświadczyła ksenofobii ze strony Szwedów, czyni jej pierwszą powieść dla dorosłych, niezwykle sugestywną i wiarygodną.