FILMY

Hayakawa pokazuje prozę życia, chociaż w sposób jak najbardziej poetycki. Film jest prosty w odbiorze, nie do końca smutny i skierowany do widzów o wysublimowanym guście.

Oddanie komuś serca to jeden z najszlachetniejszych gestów, na które jest w stanie zdobyć się człowiek. Dosłownie i w przenośni. Nie pozostawia jednak złudzeń fakt, iż ta decyzja niesie za sobą konsekwencje. Czy warto ją zatem podejmować?

„Spencer” to film skłaniający odbiorcę do głębszej analizy wartości ważnych i ważniejszych w życiu. Występują tu urzekające kadry połączone z psychologiczną fabułą.

„Zapomniana wyspa” nie jest rewolucją w kinie animowanym. To raczej bardzo sprawnie zrealizowana wariacja na temat znanych opowieści o przyjaźni, dorastaniu i wyprawie do magicznego świata, która zyskuje świeżość dzięki sposobie jej poprowadzenia.

Film intryguje i wciąga, napięcie narasta w nim z każdą chwilą, zagadki się mnożą, a o to właśnie w thrillerze chodzi.

O depresji można opowiedzieć na wiele sposobów. „Ma to sens” wybiera ten mniej oczywisty: zamiast klasycznego dramatu psychologicznego proponuje tragikomedię, w której smutek miesza się z absurdem.

Fabuła jest prosta, ale została skonstruowana w bardzo udany sposób, który konsekwentnie przypomina widzom, że nie oglądają zwykłego horroru, a adaptację gry komputerowej.

Kawalski zrobił „Lalkę” bez rewolucji. Być może właśnie dlatego udało mu się zrobić coś trudniejszego: film, niepróbujący być bardziej współczesny od swojej epoki, a jednocześnie niesprawiający wrażenia muzealnego.

Przy zalewie wysokobudżetowych filmów o herosach i fantastycznych stworach, bardziej przyziemne historie potrafią być wyczekiwanym odświeżeniem, potwierdzającym że kino o zwykłych, ludzkich problemach jest ponadczasowe.

Człowiek rozumny? Niekoniecznie. W swojej antologii Gastón Duprat i Mariano Cohn przyglądają się ludzkim słabościom – od hipokryzji i chciwości po nieufność wobec innych.