Iñárritu wywrócił się nie na własnej formie, lecz na przekonaniu, że forma jest w stanie udźwignąć wszystko. Autocytaty z „Birdmana”, nawiązania do Kubricka i teatralne przełamywanie iluzji nadają filmowi atrakcyjności, ale nie potrafią zastąpić dramaturgii.
„Lalka” Bolesława Prusa od ponad 130 lat pozostaje jedną z najważniejszych polskich powieści, a historia Stanisława Wokulskiego i Izabeli Łęckiej wielokrotnie trafiała również na ekran. Jak dobrze znacie literacki pierwowzór i jego ekranowe wcielenia?
Projekt miał duży potencjał, lecz pozostał on w znacznej mierze niewykorzystany, sprawiając, że jedynymi rzeczami, jakie zapamięta się z kinowego doświadczenia, są uroczy owczarek niemiecki i ładne widoki.
Najnowsza książka Bogusza Dawidowicza to kryminał psychologiczno-obyczajowy, kładący duży nacisk na kwestie społeczne i czepiący wiele z odmiany gatunkowej domestic noir – skupiającej się na patologicznych aspektach życia domowego oraz relacji rodzinnych.
Hayakawa pokazuje prozę życia, chociaż w sposób jak najbardziej poetycki. Film jest prosty w odbiorze, nie do końca smutny i skierowany do widzów o wysublimowanym guście.
Iñárritu wywrócił się nie na własnej formie, lecz na przekonaniu, że forma jest w stanie udźwignąć wszystko. Autocytaty z „Birdmana”, nawiązania do Kubricka i teatralne przełamywanie iluzji nadają filmowi atrakcyjności, ale nie potrafią zastąpić dramaturgii.
„Lalka” Bolesława Prusa od ponad 130 lat pozostaje jedną z najważniejszych polskich powieści, a historia Stanisława Wokulskiego i Izabeli Łęckiej wielokrotnie trafiała również na ekran. Jak dobrze znacie literacki pierwowzór i jego ekranowe wcielenia?
Projekt miał duży potencjał, lecz pozostał on w znacznej mierze niewykorzystany, sprawiając, że jedynymi rzeczami, jakie zapamięta się z kinowego doświadczenia, są uroczy owczarek niemiecki i ładne widoki.
Najnowsza książka Bogusza Dawidowicza to kryminał psychologiczno-obyczajowy, kładący duży nacisk na kwestie społeczne i czepiący wiele z odmiany gatunkowej domestic noir – skupiającej się na patologicznych aspektach życia domowego oraz relacji rodzinnych.
Hayakawa pokazuje prozę życia, chociaż w sposób jak najbardziej poetycki. Film jest prosty w odbiorze, nie do końca smutny i skierowany do widzów o wysublimowanym guście.
Zeszłoroczny aktorski remake Disneya „Lilo & Stitch” to zrealizowany z wielkim sercem nostalgiczny powrót do czasów dzieciństwa, który zachowuje swoje pierwotne przesłanie.
Oddanie komuś serca to jeden z najszlachetniejszych gestów, na które jest w stanie zdobyć się człowiek. Dosłownie i w przenośni. Nie pozostawia jednak złudzeń fakt, iż ta decyzja niesie za sobą konsekwencje. Czy warto ją zatem podejmować?
„Czarownica” to alternatywna wersja historii o „Śpiącej królewnie” opowiedziana z perspektywy Diaboliny, która nie tylko przedstawia klasyczną baśń w nowej odsłonie, ale i prezentuje świeże podejście do tworzenia remake’ów.
Kino Helios w CH Blue City w Warszawie zaprasza na uroczystą premierę filmu „Czas, który nie nadszedł” z udziałem twórców i aktorów, która odbędzie się w środę, 7 października.
„Spencer” to film skłaniający odbiorcę do głębszej analizy wartości ważnych i ważniejszych w życiu. Występują tu urzekające kadry połączone z psychologiczną fabułą.
