„Zapomniana wyspa” nie jest rewolucją w kinie animowanym. To raczej bardzo sprawnie zrealizowana wariacja na temat znanych opowieści o przyjaźni, dorastaniu i wyprawie do magicznego świata, która zyskuje świeżość dzięki sposobie jej poprowadzenia.
To książka potrzebna, bo porządkuje rozległy materiał historyczny. Udowadnia też, że o historii można opowiadać przystępnie, efektownie i z szacunkiem dla jej złożoności.
Film intryguje i wciąga, napięcie narasta w nim z każdą chwilą, zagadki się mnożą, a o to właśnie w thrillerze chodzi.
Pamela Anderson pozostaje postacią trudną do zamknięcia w jednym obrazie. Aktorka, autorka, aktywistka, dawna ikona popkultury i kobieta, która po latach próbuje opowiedzieć własną historię na nowo.
O depresji można opowiedzieć na wiele sposobów. „Ma to sens” wybiera ten mniej oczywisty: zamiast klasycznego dramatu psychologicznego proponuje tragikomedię, w której smutek miesza się z absurdem.
„Zapomniana wyspa” nie jest rewolucją w kinie animowanym. To raczej bardzo sprawnie zrealizowana wariacja na temat znanych opowieści o przyjaźni, dorastaniu i wyprawie do magicznego świata, która zyskuje świeżość dzięki sposobie jej poprowadzenia.
To książka potrzebna, bo porządkuje rozległy materiał historyczny. Udowadnia też, że o historii można opowiadać przystępnie, efektownie i z szacunkiem dla jej złożoności.
Film intryguje i wciąga, napięcie narasta w nim z każdą chwilą, zagadki się mnożą, a o to właśnie w thrillerze chodzi.
Do sieci trafił pierwszy teaser filmu „Co wyszeptał nam deszcz”, ekranizacji bestsellerowej powieści Joanny Balickiej. Produkcja w reżyserii Tymoteusza Kutza…
Pamela Anderson pozostaje postacią trudną do zamknięcia w jednym obrazie. Aktorka, autorka, aktywistka, dawna ikona popkultury i kobieta, która po latach próbuje opowiedzieć własną historię na nowo.
O depresji można opowiedzieć na wiele sposobów. „Ma to sens” wybiera ten mniej oczywisty: zamiast klasycznego dramatu psychologicznego proponuje tragikomedię, w której smutek miesza się z absurdem.
Opowieść o życiu i śmierci kobiety, która doświadczyła niemalże wszystkich barw życia – i mimo śmierci, istnieje nadal w pamięci osób, które miały możliwość wysłuchania chociaż jednego utworu wykonanego przez Violettę Villas.
Fabuła jest prosta, ale została skonstruowana w bardzo udany sposób, który konsekwentnie przypomina widzom, że nie oglądają zwykłego horroru, a adaptację gry komputerowej.
Kawalski zrobił „Lalkę” bez rewolucji. Być może właśnie dlatego udało mu się zrobić coś trudniejszego: film, niepróbujący być bardziej współczesny od swojej epoki, a jednocześnie niesprawiający wrażenia muzealnego.
Przy zalewie wysokobudżetowych filmów o herosach i fantastycznych stworach, bardziej przyziemne historie potrafią być wyczekiwanym odświeżeniem, potwierdzającym że kino o zwykłych, ludzkich problemach jest ponadczasowe.
