Sequel hitu sprzed lat to celny komentarz społeczny do współczesnej rzeczywistości, w której to internetowi influencerzy wyznaczają obecne trendy, a moda i sztuka toczą walkę z cyfrową transformacją.
Jedna z najbardziej obsesyjnych historii miłosnych w literaturze powraca. Problem w tym, że nowe „Wichrowe wzgórza” częściej przypominają sesję dla „Vogue’a” niż opowieść o uczuciu, które powinno zostawić po sobie emocjonalne zgliszcza.
„Pomocy” zaczyna się jak survival, ale szybko okazuje się opowieścią o tym, jak niewiele znaczą stanowiska i tytuły, gdy priorytetem staje się po prostu… nie dać się zjeść.
„Tron: Ares” nie jest filmem wybitnym, ale z pewnością jest filmem intrygującym. Dla widzów zainteresowanych tematyką technologii, sztucznej inteligencji i przyszłości może stanowić ciekawy punkt wyjścia do refleksji.
Reżyser sięga tu po formę bliższą widowisku, nie rezygnując jednak z tego, co zawsze było w jego kinie najważniejsze: niejednoznacznych bohaterów, napięć między ideą a rzeczywistością i historii, w których dociekliwy widz znajdzie drugie dno.
Dość oryginalne wydaje mi się odejście od typowego biopiku pełnego sensacji, na rzecz intymnej opowieści o bólu i szarej rzeczywistości.
Są przedmioty, których lepiej nie wnosić do domu. Stare lustro trafia w ręce kolejnej rodziny i staje się zalążkiem nowej, lecz w gruncie rzeczy tej samej historii. Dziecięcy wierszyk, modlitwa i dom, w którym coś nie daje o sobie zapomnieć – oto najnowsza „Obecność”.
Inteligentna, wciągająca, wielowarstwowa historia rozgrywająca się w obcym świecie, wykorzystująca cierpki humor i wiedzę naukową. Nie poraża widowiskowością, ale filozoficznym podejściem do człowieczeństwa.
Współpraca Levinson-Pileggi-De Niro przyniosła niezłe efekty. „The Alto Knigts”, inspirowana prawdziwą historią opowieść o rywalizacji na szczytach mafii wyróżnia się aktorstwem Roberta De Niro, dialogami i znakomicie oddanym klimatem lat 50.
Społeczeństwo to organizm kierowany emocjami, podatny na stereotypy, nieuznający odmienności. „Polowanie” Thomasa Vinterberga z zadziwiającą precyzją pokazuje przykład funkcjonowania jednostki w takim właśnie społeczeństwie.
