Aktor, reżyser i producent, który przeszedł drogę od gwiazdy filmów sensacyjnych i widowisk historycznych po twórcę filmów wywołujących globalne dyskusje – artystyczne, religijne i społeczne. Niezależnie od ocen, jego filmy nie pozostają obojętne ani krytykom, ani widzom.
Mel Gibson urodził się 3 stycznia 1956 roku w USA, ale dorastał w Australii. Przeprowadzka miała stanowić protest przeciwko wojnie w Wietnamie. Karierę rozpoczął pod koniec lat 70. na scenie Narodowego Instytutu Sztuki Dramatycznej w Sydney, wystąpił wówczas jako Romeo Monteki w tragedii Williama Szekspira „Romeo i Julia”. Na ekranie zadebiutował w 1977 roku rolą surfera Scollopa w dreszczowcu „Summer City”. Szybko zdobył międzynarodową sławę dzięki rolom w kinie akcji i dramatach. Z czasem rozszerzył działalność o reżyserię i produkcję, tworząc filmy ambitne, często kontrowersyjne, ale bezsprzecznie autorskie. Jego kariera była kilkukrotnie przerywana skandalami obyczajowymi, jednak Gibson wielokrotnie wracał do kina – zarówno jako aktor, jak i twórca stojący za kamerą.
Przełomem w karierze Mela Gibsona była rol „Mad” Maxa Rockatansky’ego w filmie George’a Millera „Mad Max” (1979) oraz jego sequelach – „Mad Max 2” (1981) i „Mad Max pod Kopułą Gromu” (1985). Choć filmy te nie przyniosły Gibsonowi indywidualnych nagród aktorskich, dziś uznawane są za kamienie milowe kina postapokaliptycznego i jedne z najbardziej wpływowych produkcji gatunkowych w historii. Ogromną popularność zapewniła mu również seria „Zabójcza broń” (1987–1998), w której wcielił się w Martina Riggsa. Cykl odniósł spektakularny sukces komercyjny i kulturowy. W kolejnych latach Gibson chętnie sięgał po kino sensacyjne i obyczajowe, występując m.in. w filmach „Ptaszek na uwięzi” (1990), „Air America” (1990), „Okup” (1996), „Teoria spisku” (1997), „Patriota” (2000) czy „Czego pragną kobiety” (2000). Filmy te potwierdziły jego status gwiazdy box office’u, choć miały charakter stricte komercyjny.
Charakterystyczne dla tej części kariery Gibsona jest to, że jego największe sukcesy przyszły dopiero wraz z przejściem za kamerę. Jako reżyser zdobył międzynarodowe uznanie już przy „Braveheart” (1995), który przyniósł mu Oscara za najlepszą reżyserię oraz statuetkę za najlepszy film, czyniąc go jednym z najmłodszych laureatów tej nagrody w tej kategorii. Kolejne projekty potwierdziły jego autorski styl i odwagę twórcy filmowego – „Pasja” (2004) stała się jednym z najbardziej kasowych filmów niezależnych w historii, wywołując globalną debatę religijną i kulturową, natomiast „Apocalypto” (2006) zdobył uznanie krytyków za formalny rygor i inscenizację. Po latach Gibson powrócił jako reżyser z „Przełęczą ocalonych” (2016), za który otrzymał nominację do Oscara za reżyserię oraz liczne wyróżnienia.
Znacząca część filmografii Gibsona to ekranizacje literatury, dramatów i tekstów historycznych. Już w początkach swojej kariery wystąpił w filmie „Bunt na Bounty” (1984), będącym ekranizacją książki Richarda Hougha, gdzie zagrał Fletchera Christiana, współtworząc jedną z najbardziej znanych filmowych wersji słynnego buntu na brytyjskim okręcie. Zagrał Hamleta w adaptacji tragedii Szekspira „Hamlet” (1990), wystąpił w filmach opartych na powieściach – „Rok niebezpiecznego życia” (1982), „Godzina zemsty” (1999), dramacie wojennym „Byliśmy żołnierzami” (2002) oraz dziełach inspirowanych źródłami historycznymi („Braveheart”, „Patriota”). Jako reżyser sięgnął po teksty biblijne („Pasja”) i historyczne przekazy („Przełęcz ocalonych”), konsekwentnie lokując swoją twórczość na styku kina i literacko-historycznego dziedzictwa.
Źródło: IMDB. Zdjęcia: Mel Gibson, kadry z filmów (od góry): „Braveheart – Waleczne serce” (reż. Mel Gibson, 1995), „Mad Max” (reż. George Miller, 1979), „Bunt na Bounty” (reż. Roger Donaldson, 1984)- materiały prasowe.