O zwierzętach, które jeździły koleją (Szybcy i sprytni)

Fabuła „Szybkich i sprytnych” (reżyseria: Benoît Daffis, Jean-Christian Tassy), francusko-amerykańskiej animacji wchodzącej właśnie na ekrany polskich kin, przypomina fabułę typowego filmu sensacyjnego. Mamy tu porwanie pociągu, niebezpieczne sytuacje, momenty grozy oraz dzielnych bohaterów próbujących powstrzymać złoczyńcę, którego celem jest doprowadzenie do katastrofy.

Sprawcami porwania pociągu są cwany szop Sokół (polski dubbing: Mateusz Rusin) i wredny borsuk Hans (Marcin Piętowski). O ile jednak ten pierwszy zamiary ma prawie niewinne (pozyskanie przysmaków na gwiazdkową ucztę dla przyjaciół), o tyle drugi pała żądzą zemsty na jednym z pasażerów i chce spowodować wykolejenie składu. Kiedy pociąg rusza, okazuje się, że Hans wykiwał Sokoła. Teraz odważny szop musi stanąć na czele grupy zwierzaków-pasażerów i wspólnie z nimi zatrzymać rozpędzony pociąg.

Jak wskazuje sam tytuł, film nawiązuje do „Szybkich i wściekłych”. W pewnym sensie jest ich animowaną parodią. Nawiązań do innych filmów jest tutaj zresztą więcej – rybka podróżująca pociągiem przypomina tytułowego bohatera „Gdzie jest Nemo?”, żółw zaś – Żółwia Ninja. Inni pasażerowie wagonu dla zwierząt to między innymi pomysłowa i sprytna kotka Madzia (Magdalena Herman-Urbańska), groźny pies-policjant Rex (Wojciech Machnicki) czy cyniczny, nienawidzący swojego imienia kot Słodziak (Jakub Kamieński). Mamy tutaj też chociażby parę psów-hipisów, przebiegłą i zwinną wężycę-didżejkę oraz dwie papugi (lękliwego chłopaka i jego przebojową koleżankę). Jak widać, antropomorfizacja zwierząt jest tu posunięta daleko, każda z postaci ma swoje indywidualne cechy, co zaliczyć można do atutów filmu.

Nietrudno też zauważyć, że wśród zwierząt zdecydowanie dominują postacie pozytywne. Jest tylko jeden czarny charakter, za to bardzo „czarny” – Hans. Wszystko jest w nim złe – zły głos, złe spojrzenie, nawet złe zęby. Reszta zwierzaków jest dobra, choć nie do końca wolna od wad charakteru (przykłady: podstępny Sokół, pozwalający sobie na kradzieże smakołyków, czy żądny władzy i srogi Rex). Gorzej jest z ludźmi – widzimy tu cynizm influencerów, wykorzystujących zwierzęta do lansowania się w social mediach i zdobywania kolejnych lajków, oraz dziennikarzy telewizyjnych, próbujących wykorzystać niepokój małej dziewczynki o kotka do nagrywania „wzruszających” ujęć.

Happy end jest oczywiście do przewidzenia, ale trudno, żeby w filmie familijnym było inaczej. Każde ze zwierząt wykazuje się bohaterstwem i odgrywa swoją rolę w zatrzymaniu pociągu i uratowaniu przyjaciół. Każde pokonuje też swoje słabości i wady – bojaźliwi członkowie grupy przezwyciężają lęk, Rex (to na nim, za dawne aresztowanie, chce się zemścić Hans) godzi się na częściowe oddanie roli lidera, a Sokół wykorzystuje swój spryt do dobrych celów.

„Szybcy i sprytni” stanowią kolejny przykład na to, że dzisiejsze kino familijne, zwłaszcza to animowane, opiera się przede wszystkim na komizmie. Jest on obecny niemal w każdej scenie. Słychać błyskotliwe dialogi, będące zasługą nie tylko scenarzystów (David Alaux, Eric Tosti), ale też tłumacza (Bartosz Zimiński). Młodsi widzowie powinni być rozbawieni i zaangażowani w przygodę bohaterów, a starsi prawdopodobnie docenią scenariusz, pomysł i efekty graficzne. Dodatkowo szybka akcja filmu sprawia, że raczej nie sposób się na nim nudzić. Może on być zatem dobrym pomysłem dla całej rodziny na spędzenie części mroźnego zimowego weekendu.