W życiu nigdy nie jest za późno, urna jego mać (Dalej jazda 2)

Ela i Józek wracają, by pokazać, że w życiu nigdy nie jest za późno na szczęście. Przygotujcie się na trochę wzruszeń, śmiechu i rodzinnych tajemnic w pięknej, sielskiej scenerii, jak na wakacjach u dziadków.

Nieco ponad rok po premierze pierwszej części „Dalej jazda” ponownie spotykamy Elę i Józka, którzy postanawiają wziąć ślub. Ale to nie wszystko, bo w rodzinie Gugulaków nie brakuje też innych perypetii: czasem wzruszających, innym razem zabawnych. Tym razem odchodzimy od kina drogi z pierwszej części i przenosimy się w rodzinne strony: wracają dawne urazy, niedopowiedzenia i niedomknięte sprawy z przeszłości, czyli po prostu samo życie. A wszystko osadzone w malowniczej, wiejskiej scenerii polskiego lata.

Z rozczuleniem w sercu obserwuje się dwójkę dojrzałych bohaterów – Elę i Józka (Małgorzata Rożniatowska, Marian Opania), których miłość, mimo wieku, problemów zdrowotnych, wciąż pozostaje silna. Nie opuścił ich humor i upór, tak dobrze znany z pierwszej części „Dalej jazda”. Mamy za to nową postać, która wprowadza pozytywną energię i werwę. To charyzmatyczna i niesamowicie rozgadana Danusia, „Wesoła wdówka”, w wykonaniu Marii Winiarskiej. W filmie pojawia się także Cezary Pazura w nietypowej roli księdza proboszcza, a do obsady dołączyli Anna Szymańczyk, Sebastian Stankiewicz i Bohdan Łazuka.

Warto zwrócić uwagę na postacie drugoplanowe – syna Józka z żoną (Mariusz Drężek, Anita Sokołowska) i wnuczkę Gugulaków (Julia Wieniawa). Widzimy w nich naturalność i czułość, ale też trudne emocje związane z opieką nad starszymi członkami rodziny. Syn jest przekonany, że wie najlepiej, jak pomagać rodzicom, często kosztem własnej relacji z żoną. Twórcy filmu nie lukrują tej sfery życia rodzinnego, co zasługuje na duży ukłon. Wszystkie te wątki łączy temat więzi międzyludzkich, dojrzałej miłości i troski o drugiego człowieka, która przejawia się w różnych formach.

Sielankowe zdjęcia Mateusza Wajdy są prawdziwą ucztą dla oka. Polska ukazana jest tak, jak pamiętamy z wakacji u dziadków: słońce, zieleń, stare domy z duszą, miękkie światło i szerokie kadry. Momentami przypomina to serię „Dom nad rozlewiskiem” czy „U Pana Boga…”.

Z drugiej strony, „Dalej jazda” nie do końca wie, czy jest dramatem, komediodramatem czy filmem obyczajowym. Twórcom udaje się zgrabnie lawirować międzygatunkowo, łącząc humor z ciepłem rodzinnych uczuć w obliczu życiowych trudności. Film pokazuje, że marzenia i pasja do życia nie mają wieku, a trudniejsze momenty życia nie definiują jego całości. Niby cliché, choć dawno nie serwowano nam tego na ekranie w tak przyjemny sposób. Być może źródła problemu należy szukać w tym, że polskie kino obyczajowe ostatnich lat rzadko zaskakuje pozytywnie. Często widz ma wrażenie déjà vu: powielane schematy, powtarzające się problemy i żarty, które zamiast rozbawić, irytują. Jak starość, to ciężka, a jak życie, to tylko w stylu glamour. Na ekranie idealni bohaterowie, z którymi ciężko się utożsamić.

W przypadku „Dalej jazda” (zarówno pierwszej, jak i drugiej części) scenariusz Mariusza Kuczewskiego, znanego m.in. z „Listów do M.”, stawia przede wszystkim na szczere relacje między bohaterami i pogodę ducha. To one nadają filmowi ton i sprawiają, że nie raz uronimy łzę, czując ten rodzinny sentyment. Wybaczymy niedociągnięcia, nierówne, miejscami przaśne żarty czy rubaszny humor, bo główny przekaz pozostaje jednak niezmienny: w życiu nigdy nie jest za późno.