To książka o życiu przeżywanym na uboczu wielkiej historii, o bólu, który nie znajduje ukojenia, lecz zostaje oswojony. Johnson pokazuje, że sens istnienia czasem tkwi w trwaniu, w pamięci i w zgodzie na to, co nieodwracalne.
„Samotnik” przypomina nieco „Leona zawodowca” – mamy tu bohaterkę w podobnym wieku, która po śmierci ostatniej bliskiej osoby nie ma się gdzie podziać i którą przygarnia facet specjalizujący się w zabijaniu.
To jeden z tych filmów, które ogląda się raz i… pewnie nigdy więcej. Przygotujcie się na świetny, acz niesamowicie wymagający seans, który na pewno poruszy, ale i przebodźcuje.
Dla tych, którzy w kinie szukają emocji i prawdy, a nie taniej sensacji, „Hamnet” może okazać się jednym z najważniejszych seansów tego roku. To nie jest film o Williamie Szekspirze. To filmowy poemat o radzeniu sobie ze stratą.
„Skażenie” to lekki, komedyjkowy horrorek. Albo horrorkowa komedyjka. Lekka, relaksująca, jednak artystycznie niestojąca na szczególnie wysokim poziomie.
Ela i Józek wracają, by pokazać, że w życiu nigdy nie jest za późno na szczęście. Przygotujcie się na trochę wzruszeń, śmiechu i rodzinnych tajemnic w pięknej, sielskiej scenerii, jak na wakacjach u dziadków.
Fanów „Silent Hill” oraz innych podobnych gier komputerowych film przypuszczalnie wciągnie, niektórych może nawet oczaruje. Widzowie niebędący zapalonymi graczami raczej się jednak na nim wynudzą.
„Wielki Marty” to jeden z najlepszych filmów roku, a tytułowa rola jest najciekawszą kreacją aktorską w dotychczasowej karierze Chalameta. Tytuł okazuje się wręcz proroczy.
Dwaj mężczyźni, dwa światy, jedna pasja. Złocone sale koncertowe zderzają się z prowincjonalną orkiestrą dętą, gdy choroba uznanego dyrygenta zmusza go do poszukiwania brata, o istnieniu którego nie wiedział.
Młodsi widzowie powinni być rozbawieni i zaangażowani w przygodę bohaterów, a starsi prawdopodobnie docenią scenariusz, pomysł i efekty graficzne. Dodatkowo szybka akcja filmu sprawia, że raczej nie sposób się na nim nudzić.
