Ghostface wraca… i znów ma ochotę dać Sidney Prescott niezły wycisk. Twórcy „Krzyku 7” serwują nam krwawe widowisko i powrót do znajomych twarzy, ale czasami zdają się zapominać, że biała maska nie wystarczy, aby przywrócić dawną iskrę.
Dość oryginalne wydaje mi się odejście od typowego biopiku pełnego sensacji, na rzecz intymnej opowieści o bólu i szarej rzeczywistości.
„Glorious Summer” przypomina, że pełnia nie rodzi się z komfortu. Do pełni życia potrzebne jest poczucie sprawczości: możliwość wyboru, nawet jeśli prowadzi on w chłód, w niepewność i doświadczenia, które nie są wygodne.
Seans to dwugodzinne przeciążenie. Historia zamyka nas w jednym, silnym stanie emocjonalnym. Jakbyśmy zostali uwięzieni w szklanej kuli pełnej napięcia, bez możliwości ucieczki.
Gdyby to była bajka, to zapewne jej prolog brzmiałby tak: za polami i lasami, na angielskiej prowincji stoi elegancka rezydencja. Wystarczy jednak minąć bramę, żeby zrozumieć, że domostwo to rządzi się własnymi prawami.
„Bardzo krótka historia świata” spełnia obietnicę zawartą w tytule – nie jako pełna panorama dziejów, lecz jako książka popularnonaukowa, która ma inspirować do dalszych poszukiwań.
Scenografia wręcz zasysa do filmowej rzeczywistości Nowego Jorku lat pięćdziesiątych, a emocje scen sportowych ani na jotę nie ustępują prawdziwym mistrzostwom.
„Doprowadź mnie do szaleństwa”. Pod takim właśnie hasłem trwa promocja najnowszej ekranizacji „Wichrowych wzgórz” w Anglii i USA. Czy film faktycznie ma tę moc? Oj, ma! Tylko nie wiem czy o taki rodzaj szaleństwa chodziło jego twórcom.
Groza „Dźwięku śmierci” polega nie na widoku kolejnych obmierzłych potworów, choć w niektórych scenach się one pojawiają (śmierć przybiera ich makabryczną postać). Charakter horroru nadają filmowi inne cechy – tajemniczość, napięcie i atmosfera niepokoju.
Nie jest to film wysokobudżetowy ani formalnie wybitny – ma dość prostą fabułę, brak tu efektów specjalnych czy szczególnie wyszukanej gry aktorskiej. A jednak ma w sobie coś, co sprawia, że chce się oglądać dalej.
