Pytanie czy wyznanie (Drama)

Emma i Charlie są piękni, młodzi i gotowi powiedzieć sobie „tak” przy ołtarzu. Ich relacja sprawia wrażenie poukładanej i bezproblemowej, trochę jeszcze nieporadnej, słodkiej, takiej „do pokazania znajomym”. No właśnie… ale czy na pewno?

To miał być zwykły wieczór, trochę wina i rozmów, które z każdą kolejną godziną stają się coraz bardziej szczere. Nagle ktoś rzuca pozornie niewinne pytanie o najgorszą rzecz, jaką każdy z nich zrobił w życiu. Zaczyna się od półżartów i niezręcznych wyznań. Aż przychodzi kolej Emmy. To, co mówi, okazuje się czymś więcej niż zwykłym grzeszkiem z młodości, który ze śmiechem można obrócić w anegdotę. Nagle wszyscy, z Charliem na czele, lądują w bardzo niewygodnym położeniu. Bo jak ocenić człowieka przez pryzmat czynu, którego nie dokonał, ale był gotów? Od tego momentu film wyraźnie nabiera tempa. Reżyser z uporem wbija kij w mrowisko i obserwuje, co się stanie. A my patrzymy, jak sytuacja powoli przeradza się w coraz głębszą katastrofę.

Największą siłą filmu jest chyba to, jak konsekwentnie zasiewa w widzu niepewność. Nie dostajemy gotowych odpowiedzi. Humor, który towarzyszy tej historii, jest absurdalny, momentami celowo krępujący. Reżyser ewidentnie lubi wpuszczać bohaterów w sytuacje, w których robi się niezręcznie, a jednocześnie zaskakująco trafnie punktuje nasze społeczne przyzwyczajenia, niedoskonałości i hipokryzje. Czasem odnosiłam nawet wrażenie, że twórcy, ukryci za weneckim lustrem z popcornem w dłoniach i lekkim rozbawieniem, obserwują zarówno bohaterów, jak i nas, widzów.

Robert Pattinson w roli Charliego radzi sobie naprawdę nieźle. Analizuje wszystko na tysiąc sposobów, miota się, wyolbrzymia, bywa irytujący, ale nigdy nie przestaje być wiarygodny. To rola idealnie skrojona pod jego wrażliwość i komediowy timing. Emma z kolei pozostaje niejednoznaczna: jednocześnie krucha i niepokojąca, przyciągająca i wzbudzająca nieufność. I właśnie dlatego nie sposób oderwać od niej wzroku.

Na drugim planie pojawiają się bohaterowie, którzy tylko podkręcają temperaturę. Szczególnie Rachel: jej wyznanie jest wcale nie mniej mocne, z tą różnicą, że nie było tylko planem, lecz wydarzyło się naprawdę. Ona jednak zbywa je śmiechem, tłumacząc się emocjami. Paradoksalnie to właśnie ona najszybciej i najostrzej osądza Emmę, bez chwili zawahania ją przekreśla. Trudno nie odnieść wrażenia, że w swojej surowej ocenie innych sama wpada w pułapkę hipokryzji.

Forma filmu świetnie współgra z jego treścią. Montaż jest dynamiczny, chwilami „poszarpany”; lawirujemy między teraźniejszością a przeszłością, między tym, co było, a tym, co mogło się wydarzyć. Sceny urywają się nagle, wrzucając nas w środek kolejnych rozmów czy retrospekcji. Ten styl dobrze oddaje emocjonalny chaos bohaterów i sprawia, że odkrywamy kolejne elementy historii razem z nimi.

Najciekawsze w tym wszystkim nie jest samo wyznanie ani kryzys tuż przed ślubem, ale to, co te momenty obnażają. Film zadaje pytanie o naturę miłości. Zamiast powielać znane komediom romantycznym schematy, podsuwa niewygodną sugestię: że może czasem kochamy nie tyle drugą osobę, co jej uproszczoną, „wygładzoną” wersję – iluzję, którą sami wykreowaliśmy w naszych głowach.

Historia bardzo sprawnie radzi sobie w ukazaniu, jak kruche bywają uczucia budowane w bezpiecznych warunkach. Nietrudno kochać kogoś, kto mieści się w naszych wyobrażeniach. Dopóki wszystko pasuje do tej wizji, łatwo mówić o bezwarunkowości uczuć. Schody zaczynają się w chwili, gdy nagle druga osoba okazuje się kimś bardziej skomplikowanym. Wtedy pojawia się pytanie: na ile naprawdę znamy drugiego człowieka? I może ważniejsze: ile prawdy jesteśmy w stanie o nim przyjąć?

Zdecydowanie nie jest to kino jednoznaczne. Trochę wymyka się gatunkom, najbliżej mu chyba do czarnej komedii; momentami przypomina kreację „Blue Valentine”, ale zderzoną z absurdalnym humorem w stylu „The Office”. Jego lekki ton przyjemnie równoważy ciężar poruszanych tematów.

Finał nie przynosi jednoznacznego zamknięcia. Zamiast tego dostajemy otwartą furtkę interpretacyjną. Jednych to rozczaruje albo wkurzy, innym przyniesie ulgę, a jeszcze innych, być może, zaintryguje jeszcze bardziej. Jedno jest pewne – burzliwe rozmowy zaczną się jeszcze przed opuszczeniem kinowej sali. Bo przy próbach ustalenia, kto z naszych bohaterów miał więcej racji, naprawdę można się pokłócić.

Nie wszystko gra tu idealnie, ale to wciąż brawurowo poprowadzona intryga, naprawdę (!) zabawna, momentami zaskakująca obserwacja o naszych wyborach, moralności i o tym, jak bardzo lubimy wierzyć w wygodne wersje ludzi, których kochamy. Ja to kupuję.