FILMY

Mamy piękne zdjęcia, ciekawą scenografię i inscenizację, solidny materiał wyjściowy i świetną obsadę drugiego planu. Brakuje jednak najważniejszego: historii, która potrafiłaby te elementy połączyć.

Odważny zbiór patchworkowych elementów, które składają się na niełatwą afgańską rzeczywistość 2001 roku, tuż przed wkroczeniem talibów do Afganistanu.

Czy można zrobić ciekawy i trzymający w napięciu film o pogodzie i meteorologu, którego jedynym zadaniem jest przewidzenie idealnego, wąskiego okienka na lądowanie największego desantu wojskowego w historii? Można.

Herzi już od pierwszych scen, z wyczuciem wprawnego obserwatora, rozrzuca drobne poszlaki i nakreśla dwa światy, pomiędzy którymi przyjdzie nam nieustannie krążyć.

Postacie z mrocznego wymiaru zamieniają życie głównej bohaterki w dramat. Dramatem jest też niestety poziom filmu.

Farhadi jest zbyt dobrym reżyserem, żeby potrzebować cudzego języka. Szkoda, że w „Historiach równoległych” nie znalazł własnego.

Film zapewne ma ambicje być wysokich lotów dziełem horrorystyczno-erotyczno-komediowym z moralnym przesłaniem, reżyserce i scenarzystce Jane Schoenbrun jednak się to nie udaje.

„Ktoś całkiem obcy” Brandta Andersena zabiera nas do Syrii, a dokładniej do Aleppo ogarniętego wojną. I robi to z dużą siłą.

Niedoskonali bohaterowie ratujący swój niedoskonały świat wzbudzają w odbiorcy sympatię, zachęcającą do kibicowania im w ofiarnej walce z bestiami.

Von Spreckelsen fascynuje właśnie dlatego, że nie potrafimy do końca zrozumieć jego obsesji. Możemy jedynie obserwować człowieka próbującego ochronić własną ideę przed światem.