Czy prezes rozpali ognisko? (Pomocy)

Katastrofa lotnicza, bezludna wyspa i dwoje ludzi, którzy w biurze znajdowali się na przeciwległych krańcach firmowej hierarchii. „Pomocy” zaczyna się jak survival, ale szybko okazuje się opowieścią o tym, jak niewiele znaczą stanowiska i tytuły, gdy priorytetem staje się po prostu… nie dać się zjeść.

Linda Liddle (Rachel McAdams) od lat pracuje w dziale planowania i strategii, cierpliwie czekając na upragniony awans. Problem w tym, że nowym szefem firmy zostaje Bradley Preston (Dylan O’Brien) – uprzywilejowany, trochę arogancki i przesadnie pewny siebie syn prezesa, który nie widzi w niej materiału na osobę z kierowniczego szczebla. Los postanawia jednak przeprowadzić na tej dwójce dość brutalny eksperyment. Służbowy wyjazd kończy się katastrofą samolotu, a Linda i Bradley jako jedyni uchodzą z życiem.

Na bezludnej wyspie korporacyjna hierarchia przestaje mieć najmniejsze znaczenie. Nie liczą się stanowiska, drogie garnitury, kontakty ani bogate CV. Linda, która w biurze sprawiała wrażenie nieco roztrzepanej, wiecznie pomijanej i traktowanej z pobłażaniem, na wyspie wręcz rozkwita: nareszcie trafia do miejsca, w którym może być potrzebna i zwyczajnie sprawcza. Bradley z kolei przeżywa chyba największy kryzys swojej kariery. Człowiek, który jeszcze chwilę wcześniej decydował o cudzych losach, nagle nie jest w stanie zadbać o własne przetrwanie. Oglądanie, jak stopniowo dociera do niego, że bez Lindy jest kompletnie bezradny, daje sporą satysfakcję.

Zmieniająca się dynamika między bohaterami okazuje się ciekawsza od ich zmagań z dziką przyrodą. Współpraca miesza się tu z niechęcią, wdzięczność z upokorzeniem, a pod powierzchnią coraz mocniej buzują lata niewypowiedzianych frustracji i wzajemnych pretensji. Raimi bawi się tym układem z dużą swobodą i kilka razy skutecznie odwraca nasze sympatie.

Największa w tym wszystkim zasługa aktorów. Rachel McAdams jest tutaj naprawdę wiarygodna. Gra bohaterkę ekscentryczną, trochę roztrzepaną i społecznie niezręczną, ale nigdy nie robi z niej karykatury. Linda pozostaje przekonująca nawet wtedy, gdy jej zachowanie zaczyna skręcać w coraz dziwniejsze rejony. Dylan O’Brien równie dobrze odnajduje się w roli człowieka z wybujałym ego, które z każdym dniem pobytu na wyspie dostaje coraz boleśniejsze lekcje pokory.

Nad wszystkim czuwa Sam Raimi, który ani myśli zamykać się w jednym gatunku. Miesza więc survival, thriller psychologiczny, satyrę wymierzoną w korporacyjny świat i czarną komedię. Od czasu do czasu przypomina też o swoich horrorowych korzeniach – pojawia się krew, groteska, trochę obrzydliwości i slapstickowego humoru. Niektóre sekwencje sprawiają wrażenie świadomie tandetnych, jednak nie każdemu ten rodzaj estetycznej umowności przypadnie do gustu.

Jednocześnie trudno odmówić filmowi charakteru. Nie jest to kolejny produkt skrojony typowo pod streamingowe algorytmy ani kino desperacko próbujące przypodobać się każdemu. Raimi swobodnie miesza gatunki, zmienia nastroje i wyraźnie dobrze się przy tym bawi. I, co najważniejsze, ta frajda potrafi udzielić się również widzowi.

Film oglądałam w wydaniu Blu-ray, które zasługuje na osobne wyróżnienie. Oprócz napisów w wielu językach znajdziemy tu sceny niewykorzystane i rozszerzone, gagi z planu, materiały o realizacji sceny polowania na dzika, segmenty „Z biura na wyspę”, „Być jak Linda Liddle” i „Instynkt przetrwania”, materiał poświęcony muzyce Danny’ego Elfmana oraz komentarz audio twórców. Jeśli lubicie podglądać, jak powstaje filmowy chaos kontrolowany przez Raimiego, trudno o przyjemniejszy zestaw.

Recenzja powstała dzięki współpracy z Galapagos – dystrybutorem filmu na Blu-ray.