Heroiczna walka z potworami (Koniec ulicy Dębowej)

Czy skłócona rodzina z problemami jest w stanie stawić czoła terroryzującym jej miasteczko prehistorycznym gadom? Tak, jest w stanie, a wspólnie przeżyta niebezpieczna przygoda może nawet ocalić ją przed rozpadem.

Pierwsza scena filmu przedstawia rodzinną idyllę – osiedlowy piknik, gry i zabawy, słoneczna pogoda, spokojna ulica, jednorodzinne domy, sympatyczna atmosfera. Znajomość filmowych schematów pozwala przewidzieć, że wkrótce przestanie być słodko, zmiana następuje jednak szybciej, niż widz mógłby się spodziewać. Następne sceny przedstawiają kłótnię między rodzicami (Anne Hathaway i Ewan McGregor), pełną obaw o los rodziny rozmowę dzieci (Maisy Stella i Christian Convery) oraz słowny atak konfliktowego sąsiada (Paul Jeffrey Byrne). W domu się nie przelewa, ojciec bierze dodatkową pracę, która później okazuje się pracą jedyną, bo z tej głównej go zwolnili. Karci syna za palenie papierosów i przestrzega przed jego konsekwencjami, ale sam próbuje utopić problemy w whisky.

Troski rodziny nie ograniczają się do spraw dnia codziennego. Do typowych problemów natury życiowej dochodzą w pewnej chwili niewytłumaczalne zjawiska w miasteczku. W ogrodzie sąsiadki wyrasta tajemnicze drzewo, u sąsiada przed domem pojawia się wielka pryzma łajna, pies zaczyna nietypowo się zachowywać, niebo rozświetlają złowróżbne błyskawice.

Prawdziwe kłopoty przychodzą jednak nieco później. Okazuje się, że miasteczko zostało przeniesione do czasów prehistorycznych i opanowane przez krwiożercze dinozaury. W tym momencie film z dramatu psychologicznego przeistacza się – stanowczo zbyt niespodziewanie – w coś na kształt horroru (bo klasycznym horrorem nazwać go raczej trudno). Rodzina musi stawić czoła okrutnym bestiom, których jedynym celem wydaje się mordowanie i zjadanie ludzi. Nasuwają się tu oczywiste skojarzenia z filmami Spielberga – „Parkiem Jurajskim”, a nawet „E.T.”, chociaż poziomem artystycznym „Koniec ulicy Dębowej” lekko od nich odstaje.

Zgrzyty w rodzinie nie ustają nawet w obliczu niebezpieczeństwa. Żona wypomina mężowi picie, mąż żonie natomiast rzekomą chęć porzucenia rodziny. Świadkami awantury znów są dzieci, co tylko wzmaga ich poczucie zagrożenia. W decydujących chwilach rodzina jednak musi i potrafi się zjednoczyć, dzięki czemu sielska atmosfera po części wraca.

Nie mogło oczywiście obyć się bez uśmieszniania filmu na siłę – mamy w nim na przykład scenę z kopulującymi dinozaurami, na tle których rozbawiona żona robi rozbawionemu mężowi zdjęcie, choć oboje muszą szybko działać, by ratować rodzinę i całe miasteczko.

U widzów po czterdziestce film może budzić tęsknotę za czasami, gdy muzyki ludzie słuchali z kaset, pisali na maszynie, a informacji szukali nie w internecie, lecz w naukowych książkach w bibliotece. Akcja filmu – zanim dojdzie do przetransportowania miasteczka w czasie – rozgrywa się bowiem w roku tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym drugim. Na tle ówczesnych realiów zdecydowanie zbyt współcześnie wypada Anne Hathaway (notabene urodzona w tym właśnie roku), której cały image budzi skojarzenia wyłącznie z czasami obecnymi. Wina leży tu nie tyle po stronie aktorki, ile raczej kostiumografów i charakteryzatorów.

Lato trwa w najlepsze, a ten film jest odpowiedni właśnie na tę porę roku. Jest mimo wszystko lekki (bo nonsensowny) i trochę zabawny (pastisz kina przygodowego czy niezamierzona groteska?). Dobry na pochmurne dni, gdy aktywny urlopowy wypoczynek na świeżym powietrzu nie wchodzi w grę i dla urozmaicenia wolnego czasu można wybrać się do kina. Raczej nie jest jednak wskazane zabieranie do niego dzieci, bo w filmie nie brakuje scen krwawych – część mieszkańców miasteczka zostaje pożarta przez dinozaury. I choć zakończenie jest raczej do przewidzenia, to na brak emocji na pewno narzekać nie można. Niedoskonali bohaterowie ratujący swój niedoskonały świat wzbudzają w odbiorcy sympatię, zachęcającą do kibicowania im w ofiarnej walce z bestiami.