Horror o horrorze, czyli horror podwójny (Miłość, śmierć i dojrzewanie w Camp Miasma)

Film zapewne ma ambicje być wysokich lotów dziełem horrorystyczno-erotyczno-komediowym z moralnym przesłaniem, reżyserce i scenarzystce Jane Schoenbrun jednak się to nie udaje. Zamiast tego wychodzi jej mało wartościowy horrorek poziomem zbliżony do tego, o którym opowiada (mamy do czynienia z filmem w filmie).

Horror „Camp Miasma” w dawniejszych latach święcił triumfy. Choć był tandetny, zyskał olbrzymią popularność i uznanie, miał wysoką oglądalność, rozpływały się nad nim gazety. Zachęciło to jego twórców do kręcenia kolejnych części, które jednak okazały się klapą. Film nie przetrwał próby czasu, jego kontynuacje spotykały się z coraz większą krytyką i drwinami.

Nawet w czasach współczesnych film ma jednak swoich wielbicieli. Należy do nich Kris (Hannah Einbinder), młoda reżyserka, planująca nakręcić remake swojego ukochanego horroru. W tym celu odwiedza swoją idolkę Billy (Gillian Anderson), podstarzałą aktorkę grającą w pierwotnej wersji, którą zamierza obsadzić również w nowej ekranizacji.

Billy mieszka w miasteczku stanowiącym dawny plan filmowy. Wnętrze jej domu jest ciemne, mroczne, kontrastujące z białą zimową scenerią za oknem. Ona sama też zachowuje się mrocznie. Maluje dziwne obrazy, popala marychę, mówi i śmieje się jak stara wiedźma, tak samo też wygląda. Kris, jednocześnie zalękniona i zafascynowana, na jej tle sprawia wrażenie grzecznej i nieśmiałej dziewczynki. Prowadzi ze swoją towarzyszką ambitne rozmowy o kinie, ale też zwierza się jej ze swojego życia uczuciowo-seksualnego (żyje w poliamorii, ale ma raczej ubogie doświadczenie łóżkowe) oraz opowiada jej o swoich działaniach (walka o prawa osób LGBT, również poprzez filmy). Billy nie do końca ją rozumie, ale ona też jest oczarowana swoją nową przyjaciółką.

Wzajemna fascynacja obu kobiet stopniowo się zwiększa, narasta między nimi erotyczne napięcie. Film ze „zwykłego” horroru zmienia się w horror erotyczny albo raczej w pornosa z elementami grozy. Panie idą ze sobą do łóżka, oglądają też razem fragmenty oryginalnej wersji filmu, które widzimy na ekranie. Dziwnie przebrany facet lata i zabija kolejnych uczestników obozu dla młodzieży. Na samym końcu ma dopaść graną przez młodą Billy (Amanda Fix) dziewczynę, która przechodzi właśnie inicjację seksualną z kolegą. Dookoła tryskają fontanny krwi.

Kris poznaje tajemnice powstania dawnego filmu. Fikcja twórcza mieszała się wówczas z rzeczywistością. Historia lubi się powtarzać, więc Kris przeżywa przygody, które spotkały bohaterkę horroru. Nie wiadomo tylko, dlaczego podczas ucieczki przed mordercą rozbiera się do koszulki i majtek. Jest to typowy przykład wprowadzania elementów erotycznych niemających żadnego uzasadnienia.

Gillian Anderson, słynna agentka Scully z kultowego „Z Archiwum X”, przypomina o sobie rolą odmienną od jej emploi. Do tej pory grywała raczej postacie realistyczne (warto wspomnieć jej ciekawą kreację bezdomnej żony chorego mężczyzny w „Ścieżkach życia”), ale w roli tajemniczej czarownicy też wypada całkiem zadowalająco. Młoda Hannah Einbinder, pomimo mniejszego doświadczenia (do tej pory zagrała tylko w kilku filmach i serialach, za które otrzymała jednak sporo nagród, oprócz aktorstwa zajmuje się stand-upem), też nieźle radzi sobie w roli pełnej pasji (choć nieco zagubionej) młodej reżyserki z ambicjami. Gra obu pań nie ratuje jednak filmu – nie jest on niczym więcej niż marnym, średnio udanym pornohorrorem.