Należy do grona najbardziej cenionych brytyjskich aktorów swojego pokolenia. Jego kariera łączy kino autorskie, wysokobudżetowe produkcje oraz ambitne adaptacje literatury – od klasyki XIX wieku po współczesne powieści.
Dramat Fleifela może tęgo widzem wstrząsnąć. O losach migrantów niby mówi się sporo, ale moc ekranu jest nie do przecenienia – nieraz dopiero obrazy filmowe pozwalają Europejczykom zdać sobie sprawę z realiów życia na co dzień całkowicie im obcego.
El-Hai obnaża złudzenie, że zło da się ujarzmić nauką. Nie tłumaczy, jak raz na zawsze zabezpieczyć świat przed faszyzmem. Zamiast recept prezentuje niewygodny wniosek: granica między „nimi” a „nami” jest znacznie cieńsza, niż chcielibyśmy wierzyć.
Choć Vanessa Hudgens kojarzona jest przede wszystkim z popkulturą Disneya, jej najciekawsze role aktorskie wiążą się z adaptacjami musicali – zarówno filmowymi, jak i telewizyjnymi.
Naprawdę warto wybrać się na „Wielką Warszawską” do kina. To film uczciwy, emocjonalny, świetnie zagrany i doskonale zrealizowany. Kino rozrywkowe w najlepszym wydaniu: z pazurem, sercem i bohaterami, o których chce się pamiętać.
„Cichą noc…” polecić można widzom lubiącym zrelaksować się (choć nie wiem, czy w przypadku horroru to na pewno właściwe słowo) przy nie do końca mądrych filmach. Może ona stanowić alternatywę dla dzieł wysokiego lotu i chwilową odskocznię od nich.
Najnowszy film Milaniego, okrzyknięty przez włoskich krytyków komedią roku, odsłania mniej znane oblicze la dolce vita. Kameralne i autentyczne, kino Milaniego może stanowić świąteczną propozycję dla widzów, którzy poszukują historii z prawdziwymi emocjami.
„Rufus” zabiera najmłodszych w barwną podróż. To opowieść o małym wężu, który panicznie boi się wody, i o strachu, którego nie da się pokonać inaczej niż znajdując w sobie odwagę do postawienia pierwszego, choćby bardzo niepewnego kroku.
Film hipnotyczny wizualnie, nastrojowy, z kilkoma mocnymi pomysłami. Jako horror jednak rozczarowuje, jako dramat religijny nie porusza, jako reinterpretacja apokryfu pozostaje ostrożny i zachowawczy. Piękny w formie, lecz niepełny w treści.
Wspólny projekt Johna Blooma i Jima Atkinsona stał się jednym z klasyków literatury true crime, przypominając, że za każdą sensacyjną historią kryje się głębsza prawda o ludziach i społeczeństwie.
