Wybierz siebie (Jak żyć, żeby nie zwariować)

Będę szczera. Nie znam odpowiedzi na pytanie tytułowe, które stawiają przed widzami reżyserzy komedii obyczajowej – Tomasz Konecki oraz Iwona Ogonowska-Konecka.

Życie każdemu z nas rzuca kłody pod nogi, a konsekwencje upadku bywają różne, lecz bynajmniej nie lekkie. O tym niejednokrotnie przekonuje się Anka, główna bohaterka grana przez Magdalenę Popławską. Kobieta ma wszystko – kochającego męża, wspaniałe dzieci, dobrą pracę oraz świetne mieszkanie w centrum. Co może pójść nie tak? No cóż, wszystko. Mąż zdradza, dzieci przysparzają problemów, szef zwalnia z pracy, a mieszkaniem interesuje się komornik. Anka, która do tej pory była roztrzepana, teraz musi wziąć się w garść i udowodnić całemu światu, że jej życie dopiero się zaczyna.

Byłam pozytywnie nastawiona na obejrzenie tego filmu w przedpremierowym pokazie prasowym. I nie zawiodłam się. Komedia zaczyna się i kończy w wymowny sposób. Ciepłe barwy towarzyszą nam przez całą przygodę bohaterki, co jest jednym z największych plusów filmu. Obecnie w kinematografii dominują ciemne, duszące kolory, rozmazane tło lub rażąca w oczy jasność. Nie jestem fanką takiego zabiegu, dlatego miło było zobaczyć stolicę skąpaną w radości i świetle naturalnego słońca.

Obsada świetnie odnalazła się w przypisanych jej rolach. Nie sposób było oderwać wzroku od aktorów. Magdalena Popławska z rozbrajającym humorem, błyskotliwością i szczerością przedstawia widzom losy wielu kobiet, które próbują się odnaleźć w pędzie codziennego życia. Anka pokazuje rzeczywistość, która nie musi być czarno-biała ani nawet szara. W jej świecie odcienie szarości istnieją tylko na chwilę.

Maja Seklecka ujęła mnie sposobem przedstawienia perspektywy nastolatki, której rodzice się rozwiedli, a Piotr Rogucki dobrze odnalazł się w roli męża, który nie może zmienić przeszłości, lecz ma wpływ na przyszłość. Barbara Wypych jako Ada – sąsiadka i przyjaciółka Anki – wniosła do filmu dużo humoru oraz zaskakujących sytuacji. Nie inaczej było w przypadku Doroty Kolak, matki niezgadzającej się z wyborami córki.

Największym atutem komedii są relacje międzyludzkie oraz ich progres wraz z upływającym czasem na ekranie. Niejednoznaczne interakcje bohaterów często doprowadzają do kuriozalnych sytuacji, a zarazem skłaniają do refleksji nad sensem naszego życia. Czy warto tak szybko biec, by zdążyć zawieźć dzieci do szkoły? Nawet wtedy, gdy na sobie masz szlafrok, a w torebce pilot do telewizora? Czy kiedy mąż zdradza, a długi rosną w zawrotnym tempie, musisz wcisnąć pauzę i rozpaczać nad rozlanym mlekiem? Czy może jednak pozwolisz sobie na oddech wolności w postaci imprezy z przystojnym prawnikiem od Twojego rozwodu? Co zrobisz, gdy dwóch facetów zacznie się o Ciebie bić? Wybierzesz jednego czy… No właśnie. Czy wybierzesz siebie?

Nie sądziłam, że komedia obyczajowa będzie w stanie mnie zaskoczyć. Gdy fabuła zaczęła zmierzać w określonym kierunku, z każdą minutą coraz bardziej obawiałam się, że zakończenie mnie nie usatysfakcjonuje. Mało tego, moje wartości wydawały się sprzeczne z wizją reżyserów. Na szczęście twórcy nie zapomnieli o sile fabularnego zwrotu akcji.

To był przyjemnie spędzony czas z Anką, jej rodziną i przyjaciółmi. Nie dostrzegam żadnych wad tego filmu. Polecam go obejrzeć w gronie familijnym bądź przyjacielskim. Małżeństwo Koneckich zafundowało nam idealną okazję do odprężenia się przed ekranem, z dala od problemów życia codziennego. Nawet jeśli to o nich właśnie mowa. No bo jak w końcu żyć, żeby nie zwariować?

Punkt pierwszy: Nie spełniaj cudzych oczekiwań, słuchaj siebie.
Punkt drugi: Nie zmienisz przeszłości, ale możesz zmienić przyszłość.
Punkt trzeci: Pozwól sobie na odpoczynek.
Punkt czwarty, ale w zasadzie to trzeci: Idź na komedię obyczajową pt. „Jak żyć, żeby nie zwariować”.

A jeśli nadal nie wiesz, jak żyć, żeby nie zwariować, być może Anka podsunie Ci odpowiedź.